Εκοιμήθη εν Κυρίω ο ομότιμος καθηγητής Ποιμαντικής ΑΠΘ και αφανής εργάτης του Ευαγγελίου και της χριστιανικής νεολαίας κ. Παυσανίας Κουτλεμάνης.


Εκοιμήθη εν Κυρίω ο ομότιμος καθηγητής Ποιμαντικής του ΑΠΘ και αφανής εργάτης του Ευαγγελίου, των χριστιανικών κατασκηνώσεων και της ορθόδοξης χριστιανικής νεολαίας κ. Παυσανίας Κουτλεμάνης. Διακόνησε την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού στο Πανεπιστήμιο και στις νεανικές χριστιανικές κατασκηνώσεις, στις νεανικές χριστιανικές ομάδες μαθητών και φοιτητών,  ως μέλος της ΟΧΑ Απολύτρωσις Θεσσαλονίκης, με αγάπη και αυτοθυσία  Χριστού. Δεν πρόλαβε να δει ολοκληρωμένες τις νέες κατασκηνώσεις της Αδελφότητας, στη Καστανούσα Σερρών,αλλά είμαστε βέβαιοι ότι θα δέεται από ψηλά, από τη Βασιλεία των Ουρανών,κοντά στον αγαπημένο Ιησού Χριστό, για τους νέους της Ελλάδας, για την προώθηση του ιεραποστολικού έργου σε Ελλάδα και σε όλο το κόσμο, θα προσεύχεται για τους μελλοντικούς κατασκηνωτές της Καστανούσας, τους χριστιανούς νέους της ΟΧΑ Απολύτρωσις. Καλή Ανάσταση, Καλό Παράδεισο !

http://geohour.blogspot.com/2012/03/blog-post.html

Η εξόδιος ακολουθία

Εκοιμήθη το εκλεκτό μέλος της Αδελφότητός μας

κ. Παυσανίας Π. Κουτλεμάνης,

ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Η Εξόδιος Ακολουθία θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Σωτήρος

της Ορθοδόξου Αδελφότητος «Χριστιανική Ελπίς»,

στό Φίλυρο Θεσσαλονίκης

τήν Τετάρτη 7 Μαρτίου στίς 10.30 π.μ.

μετά τήν Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων (7.30 π.μ.).

Από σήμερα εκατοντάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί μεταβαίνουν στον ιερό ναό Αναλήψεως Φιλύρου της ΟΧΑ «Χριστιανική Ελπίς» και με ολονύχτιες προσευχές θα συνοδεύσουν τη ψυχή του κεκοιμημένου αδελφού μας προς τη Βασιλεία των Ουρανών.

( συγκοινωνία από Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό προς Φίλυρο, γραμμή 64  ) (  http://oasth.gr/routes/route.php?ml=4 )

Η ταφή θα γίνει στις 3.00 μ.μ. στο Αργος Ορεστικόν Καστοριάς.

http://www.apolytrosis.gr/web/guest/home


Σεβαστοί πατέρες,
Ἀγαπητά μου ἀδέλφια καί καλά μου παιδιά,
 Τόν φίλτατο ἀδελφό Παυσανία τόν γνώρισα μαθητή Γυμνασίου στήν γενέτειρά του, τό Ἄργος Ὀρεστικό τῆς Καστοριᾶς. Ἦταν ἕνα παιδί ἀδύναμο καί καχεκτικό, διότι ὑπέφερε ἀπό βαρειά καρδιοπάθεια. Δέν εἶχε προοπτικές σπουδῶν· ὡστόσο ἦταν ἕνας χαριτωμένος ἔφηβος, πού ἀγαποῦσε τόν Χριστό καί ζοῦσε μυστηριακή ζωή. Ἐπειδή στό πρόσωπό του διέκρινα ἕναν εὐφυέστατο νέο, πρότεινα στόν πνευματικό του, τόν ἀείμνηστο π. Σεβαστιανό Στεφανόπουλο, γέροντα καί καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Κορησσοῦ (Τσιριλόβου), νά πεῖ καί αὐτός στόν Παυσανία νά σπουδάσει.
 Ἐπέμεινα νά δεχθεῖ ὁ Παυσανίας τήν παράκλησή μου καί νά δώσει εἰσαγωγικές ἐξετάσεις γιά τό Πανεπιστήμιο. Ὅλοι οἱ οἰκεῖοι του εἶχαν τίς ἀντιρρήσεις τους. Ἰσχυρίζονταν ὅτι δέν ἦταν προετοιμασμένος καί θά ἀποτύγχανε. Στήν ἐπιμονή μου ὑποχώρησαν καί ὁ Παυσανίας εἰσήχθη στή Θεολογική Σχολή καί μάλιστα μέ καλή σειρά. Ἔκτοτε καί γιά μισό καί πλέον αἰώνα ἔμενε μαζί μου, ὑπῆρξε ἀπό τά πρῶτα μέλη στή συνοδία μου. Ὅλα αὐτά τά χρόνια στάθηκε γιά μένα ἕνας ἐπίγειος ἄγγελος, ἕνας τέλειος ὑποτακτικός, προικισμένος μέ ταπείνωση, θυσία καί ὑπακοή. Συμπορευθήκαμε σέ ὅλους τούς ἀγῶνες καί τίς ἀγωνίες τοῦ πολύπτυχου ἱεραποστολικοῦ ἔργου. Ζήσαμε μαζί χαρές καί λύπες.
 Ὅταν ὁλοκλήρωσε τίς σπουδές του, ὁ σοφός καθηγητής ἀείμνηστος Παναγιώτης Χρήστου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐκτιμήσει καί θαυμάσει τό φίλεργο καί τίς ἱκανότητες τοῦ Παυσανία κατά τή συνεργασία τους γιά τήν ἔκδοση τῶν Πατερικῶν Κειμένων, τόν διόρισε, ὡς Ὑπουργός Παιδείας, στό Πανεπιστήμιο.
 Ἡ πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία ξεκινᾶ μέ τήν καθοδήγηση τοῦ φιλτάτου κ. Ἰωάννου Καραβιδόπουλου, στόν ὁποῖο διετέλεσε βοηθός. Στήν συνέχεια ἔγινε δικός μου βοηθός. Ὅλοι ὅσοι συνεργάστηκαν μαζί του ἐπιβεβαιώνουν τήν διαπίστωσή μου ὅτι ἐπρόκειτο γιά ἐπίγειο ἄγγελο. Εἶναι δύσκολο νά βρεθεῖ ἄνθρωπος νά ἐκφράσει παράπονο καί κατηγορία γιά τόν Παυσανία. Ἀκόμη καί οἱ φοιτητές, οἱ ὁποῖοι δυσανασχετοῦσαν γιά τήν αὐστηρή του βαθμολογία, ὁμολογοῦσαν ὅτι ἦταν δίκαιος. Ἐκ τῶν ὑστέρων τόν εὐχαριστοῦσαν καί τόν εὐγνωμονοῦσαν, διότι ἡ αὐστηρότητά του τούς ἀνάγκασε νά μελετήσουν τήν Καινή Διαθήκη.
 Στό Πανεπιστήμιο δέν διακρίθηκε ὡς μεγάλος ἐπιστήμονας, ἀλλά διέπρεψε ὡς δάσκαλος. Δέν ἔχασε καμία διδακτική ὥρα καί δέν ἀργοπόρησε ποτέ. Ὑπῆρξε εὐσυνείδητος καί στοργικός καθηγητής. Κρατοῦσε ἀνοιχτές τίς πόρτες γιά ὅποιον φοιτητή ἤθελε νά τόν συναντήσει. Τό δικό του γραφεῖο λειτουργοῦσε πάντοτε. Γιά τόν κάθε φοιτητή μποροῦσε νά διαθέσει πολλές ὧρες, προκειμένου νά τοῦ ξεδιπλώσει τά μυστικά τῆς ἱερῆς ἐπιστήμης καί νά τόν χειραγωγήσει στήν ἐν Χριστῷ ζωή.
 Ἰδιαίτερα ἦταν ἀγαπητός καί προσηνής στήν διοίκηση τοῦ Πανεπιστημίου. Γιά κανέναν δέν ἦταν ξένος καί ἀπόμακρος. Κανείς δέν τόν ἤξερε ὡς κύριο Κουτλεμάνη· ὅλοι τόν προσφωνοῦσαν μέ οἰκειότητα καί ἐγκαρδιότητα Παυσανία.
 Ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐγκράτειά του ἄφηναν κατάπληκτους ὅσους τόν γνώριζαν. Ἀπό τά 13 του χρόνια ὑπακούοντας στίς συστάσεις τῶν γιατρῶν ἀγόγγυστα ὑπέμεινε τήν ἄνοστη καί ἰσόβια δίαιτά του. Καί τό ἀκόμη θαυμαστώτερο εἶναι ὅτι δέν κατέκρινε ποτέ κανέναν ἄνθρωπο, δέν σχολίασε ἀρνητικά καί δέν ἀπαξίωσε συνάνθρωπό του.

 Παράλληλα μέ τήν πανεπιστημιακή του ἐργασία διακόνησε ὡς κατηχητής στό ἱεραποστολικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα μέ μεγάλη ἐπιτυχία. Δέν ἀρκοῦνταν στήν παρουσίαση τοῦ μαθήματος, ἀλλά συζητοῦσε μέ τά παιδιά, τά πλησίαζε καί τά βοηθοῦσε. Δέν εἶναι λίγες οἱ φορές πού ἀνησύχησα, διότι καθυστεροῦσε νά ἐπιστρέψει στό σπίτι. Θυμᾶμαι τί ἀγωνία ἔζησα, ὅταν κάποια φορά μέσα στό καταχείμωνο ὁ Παυσανίας ἦρθε στό σπίτι πολύ ἀργά μέ ἔντονα τά σημάδια τῆς ἐξάντλησης. Ὅπως μοῦ εἶπε, εἶχε διαθέσει πολλές ὧρες συζητώντας μέ κάποιο κατηχητόπουλο πού χρειαζόταν βοήθεια. Ἐπιτελοῦσε ἔργο καταρτισμοῦ καί παρακλήσεως.
Διοργάνωσε τόν Σύνδεσμο νέων «Λύχνος», τίς χριστιανικές ὁμάδες τῶν μαθητῶν καί τῶν φοιτητῶν στό Δημητρούλειο. Παρακολούθησε βῆμα πρός βῆμα τίς ἐργασίες γιά τήν ἀνακαίνιση τῆς αἴθουσας τῆς «Ἀπολυτρώσεως».
Στό ἀγγελτήριο τῆς κηδείας του μαζί μέ τούς κατά σάρκα ἀδελφούς του ἀναγράφονται ἡ Ἀδελφότητα τῆς «Ἀπολυτρώσεως» καί ὁ Σύνδεσμος νέων «Λύχνος». Εἶναι ἡ πνευματική του οἰκογένεια, πού δέχτηκε τήν προσφορά του καί μέ συγκίνηση τόν ἀποχαιρετᾶ σήμερα. Ὅλοι ἔχουν νά καταθέσουν γιά τόν κόπο τῆς ἀγάπης του καί γιά τίς τόσες θυσίες του. Γι’ αὐτό πλῆθος παιδιῶν πέρασαν χθές καί σήμερα νά τόν ἀσπασθοῦν καί νά ἐναποθέσουν τά λουλούδια καί τά δάκρυα τῆς εὐγνωμοσύνης τους στόν «θεῖο Παυσανία», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν.
 «Ἐπιλείψει με ὁ χρόνος διηγούμενον» γιά τήν προσφορά του στίς Κατασκηνώσεις Φλωρίνης, Ναούσης, Μεταμορφώσεως, Ζιάκα, Τρυγόνας. Ἦταν ὁ συντονιστής ὅλων τῶν κατασκηνωτικῶν περιόδων γιά σαράντα περίπου χρόνια. Ἱκανότατος προμηθευτής περιόδευε τήν ἀγορά, μέσα στόν καύσωνα καί τό λιοπύρι ἐπιζητώντας νά βρεῖ τά καλύτερα καί συνάμα τά οἰκονομικώτερα προϊόντα. Μέ ἀπαράμιλλη τάξη καί νοικοκυροσύνη τακτοποιοῦσε τό καθετί, δίνοντας σημασία καί στήν τελευταία λεπτομέρεια. Κυριολεκτικά ἱερουργοῦσε καί στήν πλέον ταπεινή διακονία.
 Ὅραμα καί στόχος τῆς ζωῆς του τόν τελευταῖο καιρό ἦταν ἡ ἀνοικοδόμηση τῆς κατασκηνώσεως τῆς Ἀπολυτρώσεως στήν Καστανούσα Σερρῶν. Ὁ συνταξιοῦχος πιά Παυσανίας διέθετε ὅλο του τό χρόνο καί τό μεράκι γιά νά βρεῖ τά καλύτερα ὑλικά, τούς καλύτερους μαστόρους, νά ἐπιβλέπει, νά σχεδιάζει, νά μελετᾶ σάν νά ἦταν ἀρχιτέκτων. Μέ ἀνησυχοῦσε ἡ ἔντονη δραστηριότητα καί ἡ ὑπερβολική καταπόνησή του. Πολλές φορές τόν συμβούλευα, τόν ἐπέπληττα. Στό τέλος ὅμως πάντα ὑποχωροῦσα, γιά νά μήν τόν πληγώσω. Εἶναι τό μόνο θέμα στό ὁποῖο διεφώνησα μέ τόν ὁμόψυχο καί ἀγαπημένο μου Παυσανία.
Φαίνεται ὅτι ἐργαζόταν τόσο ἐντατικά γιά νά ὁλοκληρώσει τήν κατασκήνωση καί μετά νά ἀναφωνήσει: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου …».

 Πάντοτε περιέφερε τά στίγματα τοῦ σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ὅταν συναντήθηκα μέ ἕναν γνωστό μας μοῦ θύμισε τά λόγια πού εἶχα πεῖ γιά τὀν Παυσανία, γιά τόν ἄνθρωπο αὐτόν τοῦ Θεοῦ: Εἶναι ἕνας τεράστιος πολυέλαιος πού κρατιέται ὄχι ὅπως ὅλοι ἀπό ἁλυσίδες, ἀλλά ἀπό μία κλωστή.
 Ἀναλογίζομαι αὐτή τήν στιγμή τίς περιπέτειες τῆς ὑγείας του πού πολλές φορές τόν ἔφεραν στό χεῖλος τοῦ θανάτου. Πρίν ἀπό μερικά χρόνια σέ μιά δοκιμασία του οἱ γιατροί θεωροῦσαν μή ἀναστρέψιμη τήν κατάστασή του. Εὐγνωμόνως ἐνθυμοῦμαι τίς προσπάθειες πού κατέβαλε τότε ὁ ἐκλεκτός καθηγητής καί ἀγαπητός ἰατρός, ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κ. Σταῦρος Μπαλογιάννης. Ὁ Θεός τότε ἄκουσε τίς ἔνθερμες προσευχές τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἔκανε τό θαῦμα του καί μᾶς χάρισε τόν Παυσανία γιά πολλά χρόνια.
Κατά τήν διάρκεια τῆς δεύτερης περιπέτειάς του ὁ διακεκριμένος καρδιοχειρουργός Φώτης Παναγόπουλος, πού ἀγαποῦσε πολύ τόν Παυσανία, δέν θέλησε νά τόν χειρουργήσει, ὅπως ὁ ἰατρός τό δικό του παιδί. Καί γι’ αὐτό τόν παρέπεμψε στόν καθηγητή του στήν Ἀγγλία, ὅπου καί ὑποβλήθηκε σέ ἐγχείρηση ἀνοικτῆς καρδιᾶς. Ὡστόσο ὁ ἴδιος ἔσπευσε νά βρεθεῖ κοντά του τήν ἡμέρα τῆς ἐπεμβάσεως, ἀψηφώντας κόπους καί ἔξοδα. Ξεπέρασε ἀκόμη καί τίς δυσκολίες πού προέκυψαν ἀπό τήν ἀπεργία τῆς «Ὀλυμπιακῆς». Ἦρθε μέσῳ Τσεχοσλοβακίας!
 Κατά τήν τελευταία προσωπική περιπέτεια τῆς ὑγείας μου, ὅπως μοῦ εἶπαν, ὁ Παυσανίας κουβαριασμένος σέ μιά καρέκλα ἐνίσχυε τούς ἄλλους: «Ὁ δάσκαλος μέ ἀνέστησε, ὅταν ἤμουν ἄρρωστος, τώρα εἶναι ἡ σειρά μου νά προσευχηθῶ ἐγώ γιά αὐτόν, γιά νά γίνει καλά. Δέν θά τόν ἀφήσω νά φύγει. Καί θά γίνει καλά. Πρῶτα θά πεθάνω ἐγώ καί μετά ὁ δάσκαλος», ἔλεγε.
Τελευταῖα ἕνα ἀδένωμα τόν ὁδήγησε στήν ἐντατική. Παρά τήν σοβαρότητα τῆς καταστάσεώς του προσευχόταν. Τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, τά μεσάνυχτα ἦταν σοβαρός καί ἀμίλητος. Κάναμε μαζί μιά σύντομη προσευχή. Ὅταν τελειώσαμε, γιατροί καί νοσηλευτικό προσωπικό ἄκουσαν τό «ἀμήν», μέ τό ὁποῖο σφράγισε τήν προσευχή καί τήν ζωή του. Ἔκλεισε τά μάτια του καί παρέδωσε ἐν εἰρήνῃ τό πνεῦμα του.
 Ἡ ἀπουσία του θά μᾶς στοιχίσει πολύ. Ἔχουμε ὅμως βεβαία τήν ἐλπίδα ὅτι θά πρεσβεύει γιά μᾶς ἀπό τήν θριαμβεύουσα ἐκκλησία. Ἀποκτήσαμε ἕναν ἀκόμη πρεβευτή στούς οὐρανούς, πού γνωρίζει τίς ἀνάγκες μας, τίς ἐλλείψεις, τίς λαχτάρες μας καί τούς πόθους μας.
 Καλό παράδεισο, ἀγαπημένε μας Παυσανία, καλή Ἀνάσταση!

 

Στέργιος Ν. Σάκκος


http://www.apolytrosis.gr/web/guest/kalo_paradeiso

 

 

Παυσανίας Κουτλεμάνης
τό «σημεῖο» τοῦ Θεοῦ

Τήν Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012 ξεπροβοδίσαμε τόν ἀγαπητό μας ἀδελφό Παυσανία Κουτλεμάνη, ἐπί δεκαετίες ἀφιοσιωμένο μέλος καί συνεργάτη τῆς Ἀδελφότητός μας.
Ἡ σορός τοῦ προσφιλοῦς νεκροῦ ἔγινε πόλος ἕλξης γιά μικρούς καί μεγάλους, κοντινούς καί μακρινούς φίλους καί συνεργάτες. Ἐπί ἕνα 24ωρο ἔδωσαν τό παρών στόν ἱερό ναό τῆς θείας Ἀναλήψεως, τῆς ἀδελφότητος «Χριστιανική Ἐλπίς», ἑκατοντάδες νέοι, ὥριμοι, ἡλικιωμένοι καί παιδιά καί ἀποχαιρέτησαν τόν σεβαστό καθηγητή, τόν πολύτιμο συνεργάτη, τόν ἀξιομίμητο συνάδελφο, τόν ἀγαπημένο κατηχητή καί πνευματικό ὁδηγό, τόν ἀκριβό ἐν Χριστῷ ἀδελφό.
Μέσα στήν κατανυκτική ἀτμόσφαιρα τῆς προηγιασμένης θείας Λειτουργίας ψηλαφώντας τό φῶς τῆς Ἀνάστασης βιώσαμε τήν ἁγιοπνευματική χαρμολύπη τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Μέ δακρυσμένα μάτια ἀλλά βεβαία τήν πίστη ὅτι ἡ ὄμορφη ψυχή του ἀναπαύεται ἤδη στήν ἀγκαλιά τοῦ Ἰησοῦ πού ἀγάπησε καί θυσιαστικά ὑπηρέτησε ψάλαμε τήν ἐξόδιο ἀκολουθία. Ἀργότερα ἡ σορός του μεταφέρθηκε στό Ἄργος Ὁρεστικό γιά νά ταφεῖ στά πάτρια ἐδάφη. Τόν ὕστατο χαιρετισμό τοῦ ἀπηύθυναν ἀντιπροσωπευτικά ὁ πρωτοσύγκελλος τῆς ἱ. μ. Νεαπόλεως πανοσιολογιώτατος π. Διονύσιος, ἐκπρόσωπος τοῦ σεβασμιωτάτου μητροπολίτη Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα, τόν ὁποῖο οἱ συνοδικές του ὑποχρεώσεις κράτησαν στήν Ἀθήνα, συνάδελφοί του στό Πανεπιστήμιο, ὁ διδάσκαλος καί ὁ πρόεδρος τῆς Ἀδελφότητος, καθώς καί πρόσωπα πού εὐεργετήθηκαν πνευματικά ἀπό τήν παραδειγματικά ἀκάματη κατηχητική του δράση.
Κάθε ὁμιλητής κατέθεσε τήν προσωπική του ἐμπειρία καί ἐκτίμηση ἀνάλογα μέ τή σχέση καί συνεργασία του μέ τόν μακαριστό δοῦλο τοῦ Θεοῦ Παυσανία. Ξεδιπλώθηκε ἔτσι μπροστά μας ἡ πολυσχιδής προσωπικότητα αὐτοῦ τοῦ κυριολεκτικά ὀστράκινου σκεύους, τό ὁποῖο ὅμως ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ χαλύβδωσε καί κατέστησε ἕνα «σημεῖο» δικό Του ἀνάμεσά μας.
 Ἥμερος καί γαλήνιος διῆλθε τό στάδιο τοῦ παρόντος βίου χωρίς ἐχθρότητες, χωρίς ἐντάσεις, ἰδιαίτερα ἀγαπητός καί συμπαθής στούς συναδέλφους του. Καί τοῦτο γιατί ὁ ἀείμνηστος βίωνε τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Ὄχι ὡς στεῖρο συναισθηματισμό ἤ λυρική εὐφροσύνη ἀλλά ὡς μέτρο ζωῆς πραγματικά μοναδικό, κατέθεσε ὁ κοσμήτωρ της Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Μ. Τρίτος σκιαγραφώντας τό πέρασμά του ἀπό τό χῶρο τοῦ πανεπιστημίου. Τή συνέπειά του στά διδασκαλικά του καθήκοντα ἀλλά καί τήν προσωπική σχέση μέ τούς φοιτητές του ὑπογράμμισε ὁ πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας κ. Ἀθ. Καραθανάσης: Ὑπηρέτησε τή Θεολογική Σχολή καί τό τμῆμα μας μέ συνέπεια καί σοβαρότητα σπάνια. Καί θεωροῦμε -καί ὁμιλῶ ὡς ἐκπρόσωπος τῶν συναδέλφων του στό τμῆμα Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίαςὅτι ὁ κ. Παυσανίας ὑπῆρξε ἐκ τῶν τελευταίων χαρακτηριστικῶν, σοβαρῶν καί ἀκέραιων ἐκπροσώπων τῶν καθηγητῶν τοῦ πανεπιστημίου μας. Καί λέγω τοῦτο, ὅτι ὑπῆρξε δάσκαλος μέ ἀρχές, αὐστηρός ἀλλά δίκαιος. Ἐνδιαφερόμενος πάντοτε γιά τήν πορεία τῶν φοιτητῶν του κατά τίς σπουδές τους καί μετά ἀπό αὐτές.
Ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ σεβασμιωτάτου ἀναφέρθηκε στή σχέση του μέ τήν Ἐκκλησία πού ἦταν ζωντανή, γεμάτη βιώματα. Ἀδιάκοπη ἦταν ἡ λατρευτική του ζωή. Τέλειος κατηχητής καί ἄφησε πλούσιο κατηχητικό ἔργο. Ἐργάστηκε γιά τή νεότητα καί μέ ὅλη τήν ψυχή του στίς κατασκηνώσεις. Ἦταν ὁ ρυθμιστής, ὁ νοικοκύρης, ὁ ἄνθρωπος τῆς θυσίας, ὁ ἀκάματος ἐργάτης τοῦ ἔργου τῶν κατασκηνώσεων. Ἔζησε τό ὅραμα τῆς αἰωνιότητος. Ἔζησε ἀναζητώντας τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί σ’ ὅλη του τή ζωή ἀγωνίστηκε γι’ αὐτή.
 Τό ἔργο μας ἔχει ὑποστεῖ μεγάλη πληγή, ξεκίνησε ἐξομολογητικά τόν ἀποχαιρετισμό του ὁ πρόεδρος τῆς Ἀδελφότητός μας κ. Σ. Ξανθόπουλος. Ὡς πρόεδρος ἐπί σειρά ἐτῶν, γνωρίζοντας ἀπό νέο ἀκόμα φοιτητή τόν ἀγαπητό μου Παυσανία, συνεργάστηκα μαζί του καί ὅταν ἦταν ἁπλός κατηχητής μέ τά κατηχητόπουλά του καί ἀργότερα ὅταν ὀργάνωσε τόν τομέα τῶν νέων μέ τό ὄνομα «Λύχνος» καί πολύ περισσότερο ὅταν ἀνέλαβε τήν ὑπευθυνότητα διαφόρων ἔργων τῆς Ἀδελφότητος. Ὁμολογουμένως τά ἔργα αὐτά ἦταν «ἔργα Παυσανίου» κι ἔχουν ὅλα τή σφραγίδα τοῦ Παυσανία… Τά εἰσηγοῦνταν καί τά ἄρχιζε μέ τόσο ζῆλο μάλιστα, ὥστε μᾶς ἀνάγκαζε μέ τήν προδρομική του προεργασία νά μποῦμε κι ἐμεῖς στό αὐλάκι τό δικό του καί νά τόν ἀκολουθήσουμε. Τό ἔργο τῆς Ἀδελφότητος, λοιπόν, θά μποροῦσε νά ὀνομαστεῖ «ἔργο ἐμφανές τοῦ ἀφανοῦς Παυσανίου».
Συνεπής πανεπιστημιακός δάσκαλος, ζηλωτής κατηχητής, ἀκάματος ἐργάτης τοῦ εὐαγγελίου, ἐμπνευστής καί δημιουργός μεγαλόπνοων ἔργων γιά τήν ἐξάπλωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τή σωτηρία ψυχῶν. Δέν ἀφίσταται τῆς πραγματικότητας ἡ θέση τοῦ κ. Καραθανάση: Πίστευα καί πιστεύω, ὅτι στό ἀδύνατο σῶμα του ἔκρυβε μία τεράστια μεγαλοψυχία καί μία δύναμη πού τήν ἔπαιρνε ἀπό τόν Θεό πού ἀκράδαντα πίστευε, ἀλλά καί μία τεράστια ἀγάπη γιά τούς συνανθρώπους του.

Ὅπως τόνισε στόν ἐπικήδειο λόγο του ὁ διδάσκαλός μας, στενός συνεργάτης καί πνευματικός καθοδηγητής τοῦ κ. Παυσανία, τό ἔργο στό ὁποῖο ἀναλωνόταν μέ τέλεια αὐταπάρνηση, ἀδιαφορώντας πολλές φορές γιά τήν εὔθραυστη -λόγῳ τῆς βαρειᾶς καρδιοπάθειας πού ἀπό μικρό παιδί τόν συνόδευεὑγεία του, ἦταν τό ἔργο τῆς κατήχησης. Συγκλονιστική ὑπῆρξε ἐπ’ αὐτοῦ ἡ κατάθεση τοῦ κ. Γρ. Ταρασίδη, ἑνός ἀπό τά πολλά του κατηχητόπουλα πού τώρα ὑπηρετεῖ ὡς στέλεχος τό ἔργο τῆς Ἀδελφότητος:
Δέν ἔχω χάρισμα καί ἱκανότητα ὁμιλητῆ, γιά νά τολμήσω τούτη τήν ὥρα νά μιλήσω. Ἐμφανίζομαι μπροστά σέ τόσο ἐκκλησίασμα τήν ἱερή αὐτή στιγμή γιά νά καταθέσω ὄχι σκέψεις καί λόγους ἀλλά τή ζωή μου.
Μικρό παιδί ἤμουν ἕνα ἀγρίμι, ἀπείθαρχος πού οὔτε γονεῖς οὔτε δάσκαλοι μποροῦσαν νά μέ τιθασεύσουν. Αὐτός πού κατόρθωσε μέ τήν ὑπομονή του, μέ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς του καί μέ τήν ἀγάπη του νά μέ μπολιάσει καί νά μ’ ἀλλάξει ριζικά καί κυριολεκτικά νά μέ ἐξημερώσει ἦταν ὁ κατηχητής μου, ὁ κ. Παυσανίας. Παρακολούθησε τή ζωή μου ἄγρυπνα βῆμα πρός βῆμα. Μοῦ πρόσφερε ἀνόθευτο τό λόγο τοῦ Θεοῦ πού ἦταν πάντοτε τό μοναδικό θέμα τῶν μαθημάτων του. Γιατί ποτέ δέν δίδαξε δικά του πράγματα. Ἦταν ἀληθινά ἕνα πιστό σκυλί τοῦ Κυρίου χωρίς στραβοτιμονιές. Ἔτσι τόν ἔβλεπα. Κι ἔτσι ἔγινα κι ἐγώ μέλος τοῦ Συνδέσμου χριστιανῶν νέων «Λύχνος» τῆς Ἀδελφότητος «Ἀπολύτρωσις», πού εἶναι ἔργο τοῦ κόπου του καί τοῦ μόχθου του, τῶν προσευχῶν καί τῶν δακρύων του, ὥστε κι ἐγώ ὅπως καί ἄλλοι μέ τήν καθοδήγησή του νά γίνουμε κατηχητές καί ὁμαδάρχες στρατευμένοι στό ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς γιά τό ὁποῖο ἐκεῖνος θυσίασε τά πάντα. Καί μέ τίς εὐχές του ἀξιώθηκα μαζί μέ τή σύζυγό μου Ἑλένη νά ἀποκτήσουμε ἐννέα παιδιά σέ ἕνα ἀπό τά ὁποῖα δώσαμε εὐγνωμόνως τό ὄνομά του, Παυσανίας.

Κατάθεση ψυχῆς καί ἡ ἑπόμενη μαρτυρία τοῦ θεολόγου κ. Εὐ. Χατζηαθανασίου:
Τόν κατά πάντα μειλίχιο, πρᾶο καί χαμογελαστό κ. Παυσανία γνώρισα καλά στήν ἐκδρομή λήξης τοῦ κατηχητικοῦ Ἁγίου Δημητρίου Βάρνας τή χρονιά 1976-77, στό Αἰγίνιο Κατερίνης, μόλις τελείωνα τήν ΣΤ΄ Δημοτικοῦ. Ἀπό τά χέρια του πῆρα τήν ἑπόμενη χρονιά τήν πρώτη μου Καινή Διαθήκη ὡς βραβεῖο γιά τίς παρουσίες μου στό κατηχητικό.
Ἀπό τή φύση μου δυναμικός καί χειμαρρώδης, ἔβλεπα τή γεμάτη πραότητα καί ἠρεμία φύση τοῦ κ. Παυσανία καί μετρίαζα τήν ὁρμή μου. Μέ γαλήνευε ἀπρόσμενα. Πολύ μέ βοήθησε ἡ παρουσία του.
Ὅταν ἀπό τό ἐπίπεδο τοῦ μαθητῆ ὁδηγήθηκα στό ἐπίπεδο τοῦ συνεργάτη στό κατηχητικό καί κατασκηνωτικό ἔργο, τό παράδειγμά του ἐπέδρασε τόσο θετικά μέσα μου! Ἡ ὀργανωτική του μέθοδος, ἡ ἐναρμονισμένη εὐταξία, ὁ ἀξιοθαύμαστος ἔλεγχος τοῦ χρόνου, καθώς καί ἡ ἀκλόνητη σταθερότητά του ἐνάντια στά πάσης φύσεως περιττά, ἦταν μερικά ἀπό τά χαρακτηριστικά του.
Ἡ σπουδαιότερη συμβολή του στή ζωή μου ἦταν τή στιγμή πού μοῦ πρότεινε, μέ ἐπιτακτικό μάλιστα τόνο στή φωνή, νά σπουδάσω Θεολογία. Δέν τό περίμενα. Ἄλλο σκεφτόμουν! Μοῦ ἄλλαξε τή ζωή σέ μία στιγμή. Γι’ αὐτό, λοιπόν, δοξάζω τόν Θεό πού ἔστειλε στή ζωή μου τόν κ. Παυσανία, ἐπίγειο ἄγγελο δικό Του, γιά τή συνέχιση τοῦ ἐπί γῆς ἔργου τῆς θείας Οἰκονομίας.

http://www.apolytrosis.gr/web/guest/shmeio2

«Κύριε, ἔγειρε τήν ψυχήν μου!»

 Ἡ τρίτη Κυριακή μετά τό Πάσχα ὀνομάζεται Κυριακή τοῦ παραλύτου, διότι κατ᾽ αὐτήν διαβάζεται ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἱστορεῖ τή θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Βηθεσδᾶ (Ἰω 5,1-16).
 Σέ δύο τροπάρια ἡ ἑορτή κατά τήν ὁποία ὁ Ἰησοῦς θεράπευσε τόν παράλυτο ὀνομάζεται Πεντηκοστή. Συμφωνεῖ καί τό συναξάριο. Ἡ γνώμη αὐτή ἐνισχύεται ἀπό τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, πού ὥρισε νά διαβάζεται ἡ περικοπή τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου στό Πεντηκοστάριο, ἄν καί αὐτό δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσει τεκμήριο ὅτι ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου ἔγινε τήν περίοδο μεταξύ Πάσχα καί Πεντηκοστῆς. Ἁπλῶς τήν περίοδο αὐτή διαβάζεται, ὅπως εἶναι γνωστό, τό κατά Ἰωάννην εὐαγγέλιο. Συμβαίνει μερικά ἀπό τά γεγονότα πού ἱστοροῦνται στό κατά Ἰωάννην νά ἔγιναν κατά τήν περίοδο αὐτή, ὅπως τοῦ παραλυτικοῦ, δέν ἰσχύει ὅμως γιά ὅλα, διότι τότε θά σήμαινε ὅτι ὁλόκληρο τό κατά Ἰωάννην εὐαγγέλιο ἐξιστορεῖ γεγονότα πού ἔγιναν ἀπό τό Πάσχα ὥς τήν Πεντηκοστή.
 Σέ ἀρκετά τροπάρια τῆς Κυριακῆς τοῦ παραλύτου γίνεται λόγος γιά τήν ἀναστάτωση πού προκάλεσε στούς Ἰουδαίους ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου κατά τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καί ἡ ἀντίδρασή τους, διότι ὁ Ἰησοῦς παραβίασε τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου.
 Ἡ φθονερή στάση τῶν Ἰουδαίων ἔναντι τοῦ Ἰησοῦ καί τῶν σημείων, τά ὁποῖα ἐπιτελοῦσε, δίνει ἀφορμή στούς ποιητάς νά ὑπογραμμίσουν τίς ὀλέθριες συνέπειες τοῦ φθόνου.
  • Φθείρει τόν ἴδιο τό φθονερό·
  • Παραλύει τήν ψυχή τοῦ φθονεροῦ·
  • Σκληρύνει καί κάνει ἀγνώμονα τήν ψυχή·
  • Ἀποτρέπει τήν πίστη στόν Χριστό·
  • Ὡδήγησε τόν Κύριο στό σταυρό·
 Στό σημεῖο τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ ὁ ποιητής ἀναγνωρίζει τή θεραπευτική δύναμη τοῦ Ἰησοῦ καί τήν εὐσπλαχνία του. Τόν αἰσθάνεται ὡς δικό του σωτῆρα καί λυτρωτή καί ζητᾶ·

α) Τή θεραπεία τῆς ψυχικῆς του παραλυσίας, τήν ὁποία τοῦ δημιουργεῖ ἡ ἁμαρτία.
Τήν ψυχήν μου, Κύριε,
ἐν ἁμαρτίαις παντοίαις
καί ἀτόποις πράξεσι
δεινῶς παραλελυμένην,
ἔγειρε τῇ θεϊκῇ σου ἐπιστασία,
ὥσπερ καί τόν παράλυτον
ἤγειρας πάλαι
ἵνα κράζω σεσωσμένος·
Οἰκτίρμον, δόξα, Χριστέ,
τῷ κράτει σου.
β) Τό ἔλεος τοῦ Κυρίου·
…Πάντα σοι δυνατά, πάντα ὑπακούει
πάντα ὑποτέτακται
πάντων ἡμῶν μνήσθητι
καί ἐλέησον, Ἅγιε, ὡς φιλάνθρωπος.

Αὐτό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι πού δίνει ἐλπίδα σωτηρίας σ᾽ ὅλους τούς ἠθικά παραλύτους. Ἄς μᾶς καταδιώκει πάντοτε!
Παυσανίας Κουτλεμάνης
…………………………..

Εις μνήμην του εκλεκτού αδελφού και αφανή εργάτη του Ευαγγελίου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας κ.Παυσανία Κουτλεμάνη,

όσοι αδελφοί επιθυμούν, ας προσφέρουν την αγάπη τους, υπέρ

μακαρίας μνήμης, αναπαύσεως και αναστάσεως του,

για την ολοκλήρωση της ορθόδοξης χριστιανικής κατασκήνωσης νέων στη Καστανούσα Σερρών.

( για τις κατασκηνώσεις Καστανούσας,εις μνήμην Παυσανία Κουτλεμάνη  )

Σας παρακαλούμε να επικοινωνήσετε με την ΟΧΑ Απολύτρωσις

για το τραπεζικό λογαριασμό των κατασκηνώσεων στη Καστανούσα Σερρών.

Ἐάν ἐπιθυμεῖτε νά ἐπικοινωνήσετε μαζί μας, μπορεῖτε:

  •  νά μᾶς τηλεφωνήσετε στά τηλέφωνα:

2310 270630 («Ἀπολύτρωσις»)

2310 270378 («Δημητρούλειον»)

2310 274518 (Βιβλιοπωλεῖο)

2310 677136 («Χρ. Ἐλπίς»)

  •  νά μᾶς στείλετε fax:

  2310 677692 καί 2310 270890

  • νά μᾶς γράψετε στίς διευθύνσεις:
    • Ο.Χ.Α. ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ
      Πέλοπος 7
      546 33 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ
    • ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ»
      Γ. Μπακατσέλου 5
      546 31 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ



This entry was posted in Ελλάδα - Greece, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s