Η Αλήθεια , π. Πολύκαρπος Αγιαννανίτης ( Μαδαγασκάρη ). Southern Madagascar sends out an SOS signal


Η Εκκλησία είναι ο φυσικός χώρος της αγάπης και τής ειρήνης. Και είναι θαυμάσιο να βιώνεται έτσι και μόνον έτσι ο Οίκος αυτός του Θεού. Του Θεού που εκών εταπείνωσεν εαυτόν για να αφήσει την  μοναδική αυτή παρακαταθήκη επάνω στο Ξύλο του Σταυρού εισάγοντας ως πρώτο στην επουράνια Βασιλεία Του όχι κάποιον προφήτη, ούτε κάποιον όσιο, ούτε κάποιον καταξιωμένο ή κάποιον ευυπόληπτο της τότε κοινωνίας στην οποία έζησε και κήρυξε, αλλά τον τελευταίο ληστή ο οποίος ατιμωτικά βρέθηκε κρεμασμένος στο πλάι του, συνοδοιπόρος Του όμως στην ύστατη εκείνη ώρα στην οποία ολοκληρωνόταν ο κύκλος του σωτηριολογικού έργου και ξημέρωνε σε λίγο η μεγάλη εκείνη ημέρα πού θα έφερνε στον κόσμο τον άγνωστο έως τότε νόμο του Πνεύματος μέσα στον οποίο θα εμπεριέχονταν όλοι οι προφήτες και το γράμμα της Παλαιάς Διαθήκης. Πως να χωρέσει πραγματικά στον ανθρώπινο νου αυτή η Αλήθεια! Εδώ δεν υπάρχει χώρος για «εχθρούς». Υπάρχει μόνο χώρος για αδέλφια και όποιος αγαπάει την Αλήθεια αυτή ας κάνει την μικρή προσπάθειά του να την βιώσει μέσα στον χώρο όπου αδιακρίτως εισέρχονται όσοι την επιζητούν. «Τί ἐστιν Ἀλήθεια»;

…Θυμάμαι που καθόμουν κάποτε στην πανέμορφη αυτή ενορία τα απογεύματα μόνος μου με τα μικρά μας παιδιά της προσωρινής Εκκλησίας που με τόσους πειρασμούς φτιάξαμε και η οποία χάραξε πραγματικά ιστορία στην Ιεραποστολή εδώ του Τουλιάρ μέσα στις καρδιές μας μια που συνδέθηκε με τίς πιο έντονες μνήμες σε αυτόν τον τόπο. Τότε θυμάμαι πώς τα παιδιά πέφτανε χαριτωμένα στην αγκαλιά μου θαρρείς και κάποιος τα έστελνε για να σου χαρίσουν αυτό που δεν είχες ποτέ μέσα στην μοναξιά σου. Περίμενα με δίψα εκείνες τις στιγμές δίπλα στους ψαράδες που με τόση χάρη ρίχνανε τότε τις πιρόγες τους στην χρυσογάλαζη θάλασσα του Ινδικού. Ένας πανέμορφος πίνακας από τίς μνήμες αυτού του τόπου ανοίγεται τώρα μπροστά μου όταν σαν από όνειρο ακούω την φωνή σου που με τόση αγάπη μπαίνει μαζί με τον απογευματινό νοτιά μέσα στα σωθικά μου. Πάμε αδελφέ μου βράδιασε πια. Και μια άλλη φωνή μέσα σου: «Αγάπη. Αυτή είναι η Αλήθεια».

…Στάσου λίγο μου λές. Εδώ είναι οι υπάρξεις που αγαπώ πάνω από όλες. Και αυτομάτως βλέπω δέκα λερωμένα και κουρελιασμένα ημίγυμνα παιδάκια με απλωμένα τα χέρια. Μικρά τσοπανόπουλα καταδιψασμένα και ηλιοκαμένα, της φυλής Masikoro μιας από τις δύο που αγάπησα πάνω από όλες στον τόπο αυτό. Μα αυτά τα παιδιά δεν είναι που εχθές σε σταματούσαν και απλώνανε τα χέρια μπροστά σου; Τώρα μαζί με το δικό σου ένα ακόμα χέρι έρχεται να απλωθεί προς αυτά τα παιδιά  και μια φωνή που σου φωνάζει: βλέπεις, δεν είσαι μόνος. Είμαι δίπλα σου ακούς, για να σου δώσω αυτό που σου έλλειψε τόσα χρόνια μέσα στον αγώνα σου. Την Αγάπη. Αυτή είναι η Αλήθεια.

…Πάμε στο νοσοκομείο. Το παιδί βασανίζεται μου λες. Δεν μπορεί να ανασάνει και πονάει. Έχει αφόρητους πόνους. Τα χέρια σου τώρα το ευλογούν. «Δεν θα ζήσει πολύ». Μετά από δύο μέρες το παιδί μας έφυγε πατέρα μου. Τα χέρια μας μαζί το ευλογούν στο τελευταίο ταξίδι. «Έχουμε έναν άγγελο στον ουρανό να πρεσβεύει για μας». Τα τελευταία σου λόγια, ο τελευταίος ασπασμός του Επισκόπου προς έναν βλαστό μας που μόλις άφησε τη ζωή. Πρέπει να μεταφράσω μα δε μπορώ πια. Οι μνήμες ξεδιπλώνονται σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά μου αν και οι εικόνες είναι πια τόσο θολωμένες στα μάτια. Είμαι μέσα στο ιερό. Το νεκρό μας παιδί ο Χρύσανθος μόλις 16 ετών έφυγε πια. Και ακόμα ακούω την ταπεινή, σχεδόν ψιθυριστή φωνή του να με χαιρετά στην αυλή της εκκλησίας. Φεύγω πατέρα μου σου λέει τώρα. Φεύγω μα μη κλαίς είμαι μαζί σου. Και μη ξεχνάς δεν είσαι πια μόνος. Κι ο θρήνος πέπαυται. Γιατί έχεις δίπλα σου την Αγάπη. Αυτή είναι η Αλήθεια.

Τι παράξενη ένωση αυτή του θανάτου με τη ζωή μέσα στην πίστη μας!

Μα τελικά πουθενά δεν μπορείς να βρεις τη Αλήθεια αδελφέ μου μού λές παρά μόνον στην Αγάπη του Χριστού.

Είμαστε μαζί στον αγώνα αυτό. Δε νομίζω πια να έχεις αμφιβολία. Η αρχή για να κατανοήσεις την Αλήθεια είναι η Αγάπη. Αυτή είναι επίσης και το πλήρωμα της Αλήθειας.

Τα απογεύματα στο Τουλιάρ δίπλα στην θάλασσα είναι υπέροχα. Η θάλασσά μας αυτή, γαλήνια ετοιμάζεται να υποδεχτεί τότε τον παμφώτεινο σύντροφό της που έχει ήδη ντυθεί το πορφυρένιο του χιτώνα για να την συναντήσει για μια ακόμα φορά κάτω από τον μαγευτικό έναστρο ουρανό. Τα παιδιά δίπλα σου και στην αγκαλιά του σεβαστού πατέρα και επισκόπου του τόπου σε γεμίζουν με άμμο με τα ατέρμονα παιχνίδια τους ενώ οι πιρόγες για μια ακόμα φορά πέφτουν γοητευτικά και με αγέρωχη υπερηφάνεια, με υψωμένα τα πανιά τους για να θρέψουν με τήν Χάρη και ευλογία του Θεού αυτά τα υπέροχα πλάσματά Του που μπορεί να μην έχουν μάθει γράμματα πολλά στην ζωή τους αλλά ξέρουν καθημερινά να σου διδάσκουν την αρχή κάθε αρετής και την βάση κάθε φιλοσοφίας και κάθε καλού σε αυτόν τον κόσμο. Την αγάπη και την χαρά μέσα σέ αυτήν.

Το χέρι σου με χτυπάει ελαφριά στην πλάτη μου, κι εγώ δεν νοιώθω το βαρύ και άχαρο χέρι ενός «δεσπότη» αλλά το χέρι ενός πραγματικού πατέρα να μου δίνει κουράγιο και να μου λέει: Πάνω από όλα Αγάπη. Γιατί μέσα της κρύβεται κάθε Αλήθεια.

Γιατί αυτή είναι η Αλήθεια στον κόσμο αυτό.

π. Πολύκαρπος Αγιαννανίτης

Κάνε μία δωρεά

Everytime I listen the objection “But is this what the Mission stands for? Charities?” –and it is not rare–, I fee like something cracks inside me, something like what we vaguely call “the conscience”, which we, monks, willingly put to martyrdom. It is actually an act of martyrdom not to respond hotly to this question. Not to go into arraying photos of emaciated kids or offer listings of diseases that for us have been a distant name from the interwar period, usually shining like badges in our vaccination records.

When I get this question, therefore, I answer: “No! This is not what the Mission stands for, our work is the Divine Liturgy and getting as many people around the world as possible to share in it.” But, how do we perceive the world-saving incident of the Divine Liturgy? As a magical action, as a rapture into a different dimension, as a candescent Holy Table fringed by cyclopean walls impregnable by the reality of the world. For it would be only through such a perspective that we could cut off the fact of the Church from the fact of life. Only through such an understanding of a creaseless mission in the form of a sterile preaching can we make the Divine Liturgy a magical act, through which on “through the prayers…” every problem is automatically solved. Only such a misapprehension of the real admission in the timeless of the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit converts it into something other-worldly, where the uncreated energies of God act in the geographical space between the Holy Table and the already shut doors.

For me, the Divine Liturgy is the great grafting; grafting this world onto the Truth of God, the testimony of the eternal present of the Kingdom in the fluid present of starvation and death that trembles before future, the truly candescent Holy Table, the beacon of the endless desert, the life-giving grave, the stanchion for the tired unworthy hands and the surface usually dampened by tear of despair. For me, the Divine Liturgy does not end with “through the prayers…”; rather then starts its real extension, the tributary of the life-giving river of the Precious Body and the Precious Blood that ask us to do the obvious: to serve this foreigner as the One who serves us all, to glorify the Creator of the World through the ulcerated body of the leper, the blurry sight of the senior, the unrestrained bleeding of the mother betrayed by its body on birth.

To this Divine Liturgy, to this real sacrament, to this practical and unwritten gospel, I invite you to become Cyrenaeans, coming to the aid of a region where pain is eveyday life. Providing the antidoron of a medicine that is necessary for our clinic, where your love gives to more than 60 people daily the privilege of health. Supporting the efforts for the restoration of buildings, churches and dwellings in places tormented by wild typhoons every year, leaving hecatombs of dead people behind. Offering a glass of water in regions where mud puddles appear to be the only way of survival. Where the call for help is more imperative than ever due to the extensive drought whose solution is a never-never land for the locals who make no more than 1,5 euros a day, when the cost of a drilling may reach 10,000 euros, since the groundwater reserves lie only in depths of more 300 meters. In other words, I invite you to raise the cross of our brother for a little while, to let him breathe, dampen their lips, rest and then to walk along them till the end…

With drops of sweat, we strive to plant hope in this barren land.

† Prodromos of Toliara

From this page, you can make an online donation.
You may want to consider offline ways to donate, instead.

Filling in the form below, you can make a single donation or even subscribe as a supporter of the Mission and opt in for a recurrent gift every month.

For by grace of God and your own help, the hope of Orthodoxy is rising all over the world.

Donate

This entry was posted in Africa, Αφρική, Αφρική, Africa, Ευρώπη, Ελλάδα - Greece, Εξωτερική Ιεραποστολή, Κύπρος - Cyprus, Μαδαγασκάρη- Madagascar, Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ( Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and all Africa ) and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s