Ένα ιατρείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη καρδιά της ζούγκλας του Κονγκό.A medical clinic of Orthodox Church in the heart of the jungle of Congo.


Αγαπητοί φίλοι της Ορθόδοξης  Ιεραποστολής,
Πρέπει να σας κάνω κοινωνούς της χαράς των ιθαγενών αδελφών μας του Σάμανα για την ολοκλήρωση των οικοδομικών εργασιών της μικρής κλινικής που κτίσθηκε με την οικονομική ενίσχυση δωρητού της Αδελφότητός μας.

cd2


Ο π. Αυγουστίνος με τους ιθαγενείς πιστούς του πήγαν στο δάσος και με το αλυσοπρίονο, που τους είχα στείλει, έκοψαν ξύλα και κατασκεύασαν κρεβάτια, τραπέζια, καρέκλες, ντουλάπια, πόρτες, παράθυρα για την κλινική.Ήταν προς το τέλος, όταν διαπίστωσαν ότι τελείωσαν τα τσιμέντα και τα καρφιά, πράγματα σπάνια μέσα στα χωριά του δάσους. Δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Μας ειδοποίησαν και έπρεπε να τους τα στείλουμε από την Κινσάσα. Άρχισε ο αγώνας της αποστολής. Ταξίδεψαν δυό μήνες μέσα στον ποταμό, για να φθάσουν στην πλησιέστερη πόλη, το Ιλέμπο.

Μόλις πληροφορηθήκαμε ότι έφθασαν, ειδοποιήσαμε να πάνε να παραλάβουν τους 30 σάκκους τσιμέντο και τα καρφιά που είχαμε στείλει με ποταμόπλοιο. Πήγε μια ομάδα ιθαγενών με μονόξυλα. Ταξίδευαν στον ποταμό μια εβδομάδα, για να φθάσουν στο Ιλέμπο, από όπου τα παρέλαβαν και πήραν το δρόμο της επιστροφής, για να στρωθεί το πάτωμα και να τελειώσει η κατασκευή των κρεβατιών. Η μικρή μας κλινική τελείωνε. Έπρεπε τώρα να εξοπλισθεί με στρώματα, σεντόνια, μαξιλάρια, φάρμακα, ιατρικά εργαλεία. Νέος αγώνας.

Οι ιθαγενείς ήταν χαρούμενοι και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μας δείξουν την χαρά τους. Καί εμείς ήμασταν χαρούμενοι και δοξάζαμε τον Θεό. Δεν είναι εύκολο να κτίσεις τόσο μακριά, εκεί που δεν υπάρχουν ούτε αυτοκίνητα για να μεταφέρεις τα υλικά, ούτε στοιχειώδεις δρόμοι, ούτε στοιχειώδη μέσα. Σε λίγο θα έχουν την κλινική τους, τα φάρμακά τους, το νοσοκόμο τους, το γιατρό τους, δε θα πεθαίνουν στο δρόμο, ούτε μέσα στα μονόξυλα προσπαθώντας να φθάσουν στον κοντινότερο γιατρό.

Θυμάμαι, σε εκείνη την περιοδεία μας, όταν μετά από περιπετειώδες ταξίδι μέσα στον ποταμό Σαγκουρού φθάσαμε στο Σάμανα, στα βάθη του Κογκό, όπου για πρώτη φορά πήγαινε λευκός, την χαρά που έκαναν κατά την υποδοχή οι ιθαγενείς. Τα παιδιά με πλησίαζαν, έπιαναν τα χέρια μου, τα γένεια, και έτρεχαν στις μητέρες τους και φώναζαν: «Είναι σαν και εμάς!» Οι γέροι με ευχαριστούσαν που πριν πεθάνουν είδαν πως είναι οι λευκοί. Οι πιστοί τραγουδούσαν: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μόνη αληθινή, να ο Επίσκοπός μας, να ο πατέρας μας· που είστε όλοι εσείς που μας λέγατε ότι δεν υπάρχει η Εκκλησία μας;»

Θυμάμαι πως έβγαιναν μέσα από τα δάση για να μας υποδεχθούν, πως κατέβαιναν στις όχθες του ποταμού για να μας χαιρετίσουν. Θυμάμαι, το βράδυ που καθίσαμε κάτω από ένα μεγάλο δένδρο και συζητούσαμε με τους αρχηγούς του χωριού και τους φυλάρχους της περιοχής, ότι μεταξύ άλλων μου εξέφραζαν τη θλίψη και την αγωνία τους για τους ασθενείς: «Αρρωσταίνουν οι γέροι και τα παιδιά μας, και μέχρι να τους πάμε στο κοντινότερο ιατρείο, που απέχει μερικές μέρες δρόμο με τα πόδια η με τα μονόξυλα, πεθαίνουν στον δρόμο».

Δάκρυσα με τον πόνο τους. Ένιωσα ένοχος. Πόνεσα όταν μου είπαν: «Δεν θέλουμε τίποτε άλλο, μόνο βοηθήστε μας να έχουμε το ιατρείο μας». Όλο το βράδυ, για να δείξουν την αγάπη τους, έξω από την καλύβη που έμεινα, χόρευαν και τραγουδούσαν γύρω από μια φωτιά. Στο μυαλό μου, όλο εκείνο το βράδυ, στριφογύριζαν αυτά που άκουσα. Τώρα χορεύουν· αν αύριο αρρωστήσουν, τι θα κάνουν; Θα πεθάνουν στο δρόμο. Τούς έβλεπα και δάκρυζα. Ξημέρωσε. Φεύγοντας τους υποσχέθηκα: «Θα κάνω ο,τι μπορώ· κάνετέ το θέμα προσευχής και ο Θεός θα βοηθήσει».

Όταν, μετά από περιοδεία τριών εβδομάδων στα βάθη του Κογκό, επέστρεψα στην Κινσάσα, επικοινώνησα με την Αδελφότητά μας της Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Είπα τον πόνο των αδελφών μας του Σάμανα, βρέθηκε ο δωρητής, και σήμερα καμαρώνουμε το κτήριο της μικρής κλινικής μας. Ο Θεός να ευλογεί τον δωρητή. Ο Θεός να βοηθήσει να εξοπλισθεί η μικρή μας κλινική με φάρμακα και ιατρικά όργανα, για να προσφέρει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους αδελφούς μας εκεί στα βάθη του Κογκό. Να μην πεθαίνουν στον δρόμο.

† Ο Κεντρώας Αφρικής Νικηφόρος

Κάντε μια δωρεά μπαίνοντας στον παρακάτω σύνδεσμο.

Συντόμευση προς την ανάρτηση: http://ierapostoles.gr/?p=7657

 

Dear Friends of the Orthodox Christian Mission,

I feel I should make you partakers of the delight of our native brothers of Shamana province for the completion of the construction work of the small medical clinic that was funded by a donor of Our Fraternity.

Fr. Augustine with indigenous believers went to the forest with the chainsaw, which I had sent them, cut wood and built beds, tables, chairs, cabinets, doors, windows for the clinic. It was towards the end when they found out that their supplies in cement and nails had given out, and such things are rare in the forest villages. Naturally, they could not go on with their work. They notified us, and we had to send them new supplies from Kinshasa. This is the point where the struggle of the Mission starts. The materials traveled for two months into the river in order to reach the nearest town, Ilebo.

Once we learned that the cargo had reached the town, we notified them and they went to collect the 30 bags of cement and nails that we had sent by riverboat. An indigenous group went for the collection in their canoes. They had been traveling in the river for a week before they reached Ilebo, where they received them and took the road back home. Those materials would be used for paving the floor and finishing the bed construction. Our little building was about to finish. At that point it had to be equipped with mattresses, bed-sheets, pillows, medicines, medical instruments. A new struggle was about to begin.

cd1

The natives were happy and tried to show us their joy in every possible way. We were happy too and praised God for that blessing. It is not easy to build something so far away, where there are neither cars to convey materials, nor rudimentary roads. Soon they would have their own clinic, their medicines, their nurse, their doctor and would not die helpless on the way, or within the canoes trying to reach the nearest doctor.

I remember, in that tour, when after an eventful journey through the river Sankuru we reached Shamana, in the depths of the Congo, where white people had never been before, the joy of the natives when they saw us. The children wanted to come close to me, touch my hands, my beard, and then, they ran to their mothers exclaiming with enthusiasm: “He is like us!” The old men thanked me for giving them the chance to see before dying what the whites look like. The believers were singing: “The Orthodox Church is the only true Church, here is our Bishop, here is our father; where are you all who are saying that our Church does not exist?”

I still recall the way they got out through the woods to welcome us, how enthusiastically they came down to the river banks to greet us. I remember the evening when we sat under a big tree and started discussing with the village chief and the tribal leaders of the region; among other things, they expressed their feelings of concern and sorrow for their people who fell ill, ” Old men and our children get sick, and until we take them to the nearest clinic, which is a few days away on foot or in canoes, they have died on the way.”

cd3

Their words of pain made me cry. I felt guilty. It really hurt when I was told: “We do not want anything else, just help us to have our medical clinic.“ In order to show me their love, outside the hut where I stayed the night, they spent the whole night dancing and singing around the campfire. I could not get what I had heard out of my mind that night. Now they are dancing; if they fall ill tomorrow, what will happen to them? They will die on the way to the nearest clinic. I looked at them and my eyes were filled with tears. At dawn, as I was leaving, I made a promise to them: “I will do everything in my power; pray for it to God and He will help.”

When, after a three-week tour in the depths of the Congo, I returned to Kinshasa, I contacted the Orthodox Missionary Fraternity. I told them about the feelings of anguish and pain of our brothers from Shamana and the donor was found; therefore, today we can be proud of our little clinic. God bless the donor. May God help our little clinic so that it will soon be equipped with medicines and medical-surgical instruments. Then, it will be able to offer medical assistance to our brothers there in the depths of the Congo so that they won’t die helpless anymore.

† Nikiphoros of Central Africa

Donations : 

Shortlink to the post: http://orthodoxmission.org.gr/?p=6957

This entry was posted in Africa, Congo, Αφρική, Αφρική, Africa, Ευρώπη, Ελλάδα - Greece, Εξωτερική Ιεραποστολή, Κύπρος - Cyprus, Κογκό, Κογκό,Congo, Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ( Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and all Africa ) and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s