Εμπειρίες και βιώματα από την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Νότιο Σουδάν.Experiences from Orthodox Church in South Sudan


Με την χάρη του Θεού και την ευλογία του Μακαριωτάτου πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β΄ ξεκίνησα στις αρχές του χρόνου μια περιοδεία στην απροσπέλαστη περιοχή του νοτίου Σουδάν.

Τελετή θεμελίωσης του πρώτου ιεραποστολικού κέντρου στο Νότιο Σουδάν

Για δεκαετίες μαινόταν άγριος εμφύλιος πόλεμος που συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση, γεγονός που δημιουργούσε συνεχή απογοήτευση και απελπισία στους γηγενείς.

Ξεκίνησα χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, ο προορισμός μου ηταν ακαθόριστος καθώς όλες οι πληροφορίες και οδηγίες ήταν συγκεχυμένες και πιο πολύ με μπέρδευαν παρά μου ξεκαθάριζαν το ούτως ή άλλως θολό τοπίο. Οπωσδήποτε η μόνιμη σύσταση ήταν «να προσέχεις».

Αυτές τις στιγμές θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει στην Αγία Γραφή και δεν το αντιλαμβανόμουν πλήρως. Στην προς Εβραίους επιστολή στο 11ο κεφάλαιο: Ἁβραάμ ὑπήκουσεν ἐξελθεῖν εἰς τόν τόπον ὅν ἔμελλε λαμβάνειν εἰς κληρονομίαν, καί ἐξῆλθε μή ἐπιστάμενος ποῦ ἔρχεται. Η προσωπική εμπειρία της πρόσβασης στον άγνωστο τόπο μού έδειξε πόσο δύσκολο είναι ανθρωπίνως να ξεκινήσεις για κάπου και να μην ξέρεις πού πας. Και εν προκειμένω ακόμη και η καλύτερη πληροφορία για το Νότο ήταν αποκαρδιωτική.

Ωστόσο, εκεί συντελέστηκε το θαύμα της πίστεως και πήγαν όλα πολύ καλά, ανοίξαμε τους ναούς που ήταν κλειστοί για πολλά χρόνια, ακούστηκε για πολλούς για πρώτη φορά και για άλλους νοσταλγικά το «ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγ. Πνεύματος», κοινώνησαν όλοι όσοι σαν ήρωες παρέμειναν στην περιοχή της πρωτεύουσας του νότιου Σουδάν κυριολεκτικά με κίνδυνο της ζωής τους κρατούντες το φως του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Την επομένη κόψαμε την Αγιοβασιλόπιτα για το νέο έτος και μετά καθίσαμε στην αυλή της εκκλησιάς με ζωγραφισμένη την ανακούφιση και την ψυχική τόνωση στα πρόσωπα των συμμετεχόντων.

Θεμελιώσαμε το νέο ιεραποστολικό κέντρο του Αγίου Μάρκου στην περιοχή Mogala στο ανατολικό άκρο της πρωτεύουσας Juba. Εκεί, για την τέλεση του αγιασμού δεν είχαμε λιβανιστήρι για να θυμιάσουμε στην ώρα της τελετής και έτσι ψάχνοντας για να δώσω μια πρόχειρη λύση της στιγμής, το μόνο που μπόρεσα να βρω ήταν ένας γεμιστήρας για σφαίρες από όπλο καλάσνικoφ. Άναψα τα καρβουνάκια στην άκρη του γεμιστήρα, έβαλα το λιβάνι και κράτησα το γεμιστήρα από την άλλη του άκρη και θύμιασα τους ανθρώπους που με συνόδευαν και αναλογιζόμουν μέσα μου ότι με αυτόν τον γεμιστήρα του καλάσνικοφ που σκόρπισε το θάνατο έμελλε να λιβανίσω στον αγιασμό για το θεμέλιο λίθο του πρώτου ιεραποστολικού κέντρου του Αγίου Μάρκου και μέσα μου προσευχόμουν αυτά τα εργαλεία του πολέμου και της καταστροφής να μεταμορφωθούν σε σκεύη λατρείας του Θεού. Μόνο τότε θα βασιλέψει η ειρήνη και η ενότητα του λαού σε αυτή την χώρα.

Το δεύτερο ταξίδι την μεθεπομένη ήταν η μετακίνηση μου στο δυτικό τροπικό στην πόλη Wau του Νοτίου Σουδάν. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη το ότι εκεί βρήκα ανθρώπους ατόφιους, ανυπόκριτους, γνήσιους, και δυστυχώς απόλυτα φτωχούς χωρίς ρεύμα και νερό. Και όταν λέμε χωρίς ρεύμα, φαντάζεστε πόσα πράγματα είναι ανύπαρκτα, ενώ σ” εμάς στον δυτικό κόσμο είναι σκανδαλωδώς δεδομένα. Μια ευχάριστη ωστόσο ανακάλυψη αποτέλεσε το γεγονός ότι παρόλα  αυτά η έλλειψη του ρεύματος έχει ένα καλό… Μπορείς να δεις τα άστρα το βράδυ και να αισθάνεσαι ευρύχωρα.

Χαμόγελα

Με τη χάρη του Θεού, βαφτίσαμε δέκα παιδιά και λειτουργήσαμε την εκκλησία του Προφήτη Ηλία που είχαν χτίσει οι Έλληνες, κοντά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Χτύπησε η καμπάνα ξανά, μετά από πολλές δεκαετίες, τους διάβασα την συγχωρητική ευχή και κοινώνησαν όλοι.

Εκεί ένα βράδυ, στο φτωχικό δείπνο που με αρχοντιά μού πρόσφεραν, όπου όλοι τρώγαμε με τα χέρια από το ίδιο μεγάλο πιάτο στο τραπέζι, μου διηγήθηκαν γύρω από το μαγκάλι με τη φωτιά, ιστορίες για το πως ζούσαν στις μέρες του εμφυλίου… Ξήλωναν τον τσίγκο από τις σκέπες των σπιτοκάλυβων, για να μαγειρέψουν επάνω τους να φάνε κάτι, ενώ ελάχιστη ήταν η τροφή τους και οι αρρώστιες αντιμετωπίζονταν χωρίς τα στοιχειώδη, ούτε φάρμακα ούτε γιατρούς.

Εν τω μεταξύ, η ελονοσία έχει θερίσει το μισό πληθυσμό. Δεν υπάρχει κάποιος που να μη νοσεί από ελονοσία. Οι πιο δυνατοί οργανισμοί αντέχουν, οι πιο αδύνατοι καταλήγουν και κυρίως τα παιδιά. Η ζωή όλων είναι στην κόψη του ξυραφιού και ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνουν. Η ζωή δεν είναι σίγουρη, ο θάνατος είναι καθημερινότητα είτε προέρχεται από χολέρα είτε από ελονοσία είτε έμπολα και, αν γλυτώσεις από όλα αυτά, ο εμφύλιος σε περιμένει στην άλλη γωνία. Όποιος επιζήσει εκεί είναι πρωταθλητής της ζωής.

Η ελληνική κοινότητα μας στο Wau είναι απόγονοι Ελλήνων που έφτασαν εκεί στις αρχές του 1910. Ήταν μεγάλη συγκίνηση για μένα, όταν έφτασα εκεί και δεν είχα ακόμη προλάβω να τακτοποιήσω τα πράγματα μου. Το πρώτο τους μέλημα ήταν να με πάνε να διαβάσω ένα τρισάγιο στους Έλληνες πατεράδες τους και προγόνους τους στο ελληνικό κοιμητήριο. Φόρεσα τα άμφια μου, άναψα το λιβανιστήρι και, ενώ έψελνα την ακολουθία, μέσα μου αναλογιζόμουν τη γενναιότητα αυτών των ανθρώπων να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, τα ελληνικά νησιά Μυτιλήνη, Λήμνο και άλλα, να έρθουν εδώ στην άκρη του κόσμου, να ζήσουν, να δημιουργήσουν οικογένειες, να δουλέψουν κάτω από δυσμενείς συνθήκες ζωής, εκτός πολιτισμού και ανέσεων. Με μια πρόχειρη εκτίμηση θα λέγαμε ότι αυτή η περιοχή του πλανήτη ήταν πάντα 100 χρόνια πίσω. Γι” αυτό ήταν σπουδαίο επίτευγμα τότε, το 1910 που δημιούργησαν κοινότητα, ελληνική λέσχη, σχολειό, έχτισαν εκκλησία, με άλλα λόγια δημιούργησαν μια μικρή Ελλάδα εκτός Ελλάδας να ζήσουν μέσα της και να ζήσει αυτή μέσα τους. Παρατήρησα: πάνω στα μνήματα τους είχαν χαράξει περίτεχνα στο μάρμαρο λόγια νοσταλγίας για την πατρίδα, που διαβάζοντάς τα και από πέτρα αν είσαι φτιαγμένος θα δάκρυζες. Ήταν πραγματικοί άνδρες που υποκλινόσουν μπροστά τους. Ας είναι αιωνία η μνήμη του παραδείγματος τους.

Το πρώτο εκκλησίασμα

Τέλος ήρθε η μέρα της επιστροφής στην πρωτεύουσα Juba, καθ” ότι υπήρξε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Υπουργό Εξωτερικών της χώρας. Στο αεροδρόμιο ένιωσα ότι δεν ήθελα να φύγω και όταν έπρεπε να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους και να κατευθυνθώ προς το αεροπλάνο αισθάνθηκα την καρδιά μου να ματώνει και να μη θέλει να τους αποχωριστεί. Όμως παρηγορήθηκα καθώς αυτός ο μικρός θάνατος, ο αποχωρισμός, θα φέρει την ανάσταση του, καθώς η επιστροφή μου εκεί είναι δεδομένη.

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής, επειδή η λύπη, όταν μοιράζεται, ελαττώνεται και η χαρά, όταν μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, γι” αυτό έχω τη χαρά να επικοινωνήσω μαζί σας και να σας κάνω κοινωνούς των ιεραποστολικών προσπαθειών μας στην Αφρική. Εμείς σπέρνουμε, εσείς ποτίζετε, ο Θεός αυξάνει και εύχομαι αυτές οι κοινές προσπάθειές μας να βρουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, ώστε να δοξάζεται το άγιο όνομα του Θεού εν παντί καιρώ και τόπω.

Καλή δύναμη
Ο Νουβίας Νάρκισσος (Gammoh)

http://ierapostoles.gr/?p=7285

By God’s grace and the blessing of His Beatitude Theodoros II, Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa, we set out earlier this year on a tour of the inaccessible region of South Sudan.

Orthodox church in Juba

For decades a fierce civil war had been raging and was still continuing unabated, which created continuous frustration and despair on the indigenous people.

I started without knowing where I was going, my destination was undetermined as all information and instructions were confusing and instead of clarifying things for me, in fact they confused me even more. Certainly the invariable advice was “be careful”.

Those moments I remembered what I had read in the Bible and had not fully understood. In Apostle Paul’s epistle to the Hebrews, chapter 11: by faith, Abraham, when he was called, obeyed to go out to the place which he was to receive for an inheritance. He went out, not knowing where he went. The personal experience of access to an unknown place, showed me how difficult it is humanly to set out for someplace without  knowing where you are going. And here even the best information for the South was disheartening.

However, there occurred the miracle of faith and everything went on very well: the churches that had been closed for many years were reopened; the Divine Liturgy was served again, filling the congregation with pious emotion and unspeakable joy. All those that remained in the region of the capital of South Sudan like real heroes —literally risking their lives  keeping alight the flame of Orthodoxy— received holy communion. The next day we blessed and shared out the Vasilopita and then we sat in the church yard, with relief and spiritual invigoration written over the faces of all the participants.

We also laid the foundation stone of the St. Mark new missionary center in Mogala region in the eastern end of the capital city Juba. There, for the blessing of water service we had no censer available, so looking for one around to give a rough and ready solution, the only thing I could find handy was a magazine of bullets from a kalashnikov. I lit the charcoal briquettes at the one end of the magazine, placed the incense on top of them, held the magazine from the other end and censed the people accompanying me. I could not help thinking that with that magazine of the kalashnikov which had scattered death, I was meant to cense at the sacred service for the laying of the foundation stone of Saint Mark’s first missionary center. Within me, I was praying that those tools of war and destruction would be transformed into God-worship utensils. Only then could peace and unity of the people reign in this country.

The second trip two days later involved my moving to the western tropical city of Wau in South Sudan. It was a revelation to me to find there people who are pure, sincere, genuine, and unfortunately absolutely poor without electricity or water. Imagine how many essential things are lacking there, while for us in the western world they are unquestionably taken for granted. A pleasant discovery, however, was the fact that lack of electrical power could turn into something good… One can see the stars at night and feel like they are in a spacious place.

By the grace of God we baptized ten children and reopened Prophet Elijah church, which had been built by Greeks around the beginning of the previous century; the church bell rang again after many decades. I also read them the forgiveness prayer and they all received Holy Communion.

There, one night in the humble dinner which they so nobly prepared for me, where everyone ate with their hands from the same big plate on the table, they told me around the brazier with the lit fire stories about how they lived in the days of the civil war… They tore off the tin from the roofs of their huts to cook on it in order to eat something, while at the same time food was scarce and disease was treated without even the basics, such as medicines or doctors.

Meanwhile, malaria has ravaged half the population. There is not a single person who has not got sick with malaria. The stronger organisms withstand, whereas the weaker die out, especially children. Everyone’s life is on the razor’s edge and anyone may die at any time. Life is uncertain, death is a daily routine, whether it comes from cholera or malaria or Ebola; and if one manages to escape all these, the civil war awaits around the corner, which is why whoever survives there, is a champion of life.

Our Greek community in Wau consists of descendants of Greeks who got there at the beginning of the twentieth century, circa 1910. It was a great thrill for me to get there and find out that their first concern was to call me to go and conduct a Trisagion memorial service over their Greek fathers and ancestors that are buried in the Greek cemetery, which happened before I even had time to arrange my things. I put on my vestments, lit the censer and while chanting during the service , I was thinking about the bravery of those people to be forced to leave their homeland, i.e., the Greek islands of Lesbos, Lemnos and others to come here at the edge of the world to make families and work under unfavorable living conditions, outside of civilization and amenities. A rough estimate would say that this region of the world has always been 100 years behind. So it was a great feat then in 1910 that they created the community, a Greek club, a school, they built a church, in other words, they created a small Greece out of Greece to live in and keep it alive inside of them. I noticed that on their graves they had elaborately carved the marble with nostalgic words for the homeland, which could make even a stone-hearted man shed tears. They were really admirable people.

Finally the day of return to the capital city Juba came due to an earlier meeting arrangement with the country’s Foreign Minister. At the airport I felt that I did not want to leave, so when I had to say goodbye to the people and head to the plane, I felt my heart bleed, as if it did not want to be separated from them. However, I was comforted as this little death, separation, will bring resurrection one day, since my return there is a given.

Dear members of the Orthodox Missionary Fraternity, as sadness when shared decreases and joy is multiplied, I have the pleasure of contacting you and making you partakers of our missionary efforts in Africa. We plant the seed, you water it and God  makes it grow; therefore, I pray feverishly for the success of our joint efforts so that  the holy name of God is praised in every place now and forever.

May His Grace keep you strong.
Narcissus (Gammoh) of Nubia

http://orthodoxmission.org.gr/2015/02/experiences-south-sudan/

 https://ierapostoli.wordpress.com/ebdomada_mission2015/

 

This entry was posted in Africa, Αφρική, Αφρική, Africa, Ελλάδα - Greece, Εξωτερική Ιεραποστολή, Κύπρος - Cyprus, South Sudan and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s