Τα «πλούτη» της Ιεραποστολής στη Μαδαγασκάρη !The wealth of the Mission ! ( Orthodox Christian mission in Madagascar )


Κατευθύνσου στο Βορρά και θα φέρεις μέλι στο κεφάλι σου.
Πήγαινε ανατολικά και θα κουβαλήσεις γάλα στα χέρια σου.
Προχώρησε προς τον Νότο και θα εμπλησθείς από την ζάχαρη.
Βάδισε προς τα δυτικά και θα περπατήσεις στηριγμένος σε ζαχαροκάλαμο.

Αυτή είναι μια παραδοσιακή ρήση του λαού του τόπου που υπηρετούμε. Πολύ χαρακτηριστική της όμορφης αυτής γης της Μαδαγασκάρης. Την είχα ακούσει σε μια προσφώνηση προς τον Μητροπολίτη μας και μου έκανε εντύπωση τόσο μεγάλη, που την ζήτησα να μου την πει με ακρίβεια ο ομιλητής μετά τον χαριτωμένο χαιρετισμό που απηύθυνε προς τον Ποιμένα και τον κλήρο και λαό που ήταν συγκεντρωμένοι εκείνη την ημέρα στα πλαίσια μιας εορταστικής εκδήλωσης. Αυτός είναι ο λαός που κληθήκαμε να υπηρετήσουμε. Ένας φτωχότατος μα τόσο πλούσιος λαός…

Αποθήκευση νερού σε βαρέλια από το βυτίο της Ιεραποστολής

Αποθήκευση νερού σε βαρέλια από το βυτιοφόρο της Ιεραποστολής

Βρισκόμαστε στις πιο φτωχές περιοχές του Τουλιάρ, στην περιοχή του Αμπανί. Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις ατελείωτες εκτάσεις της ερημικής γης. Έξω από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, τώρα μέσα στην ήσυχη νύχτα ακούω τον υπόκωφο ήχο των αγριεμένων κυμάτων που έρχονται από τη γειτονική Μοζαμβίκη. Η κούρασή μας ατελείωτη. Ο καλός μου φίλος, ιερομόναχος και ιατρός, εξαντλημένος ησυχάζει μέσα στη λασποκαλύβα, που ετοίμασαν οι χωρικοί ενορίτες για την φιλοξενία αυτού του ανθρώπου που τόσο τους βοηθά. Όλη την ημέρα δε σταματά να εξετάζει ανθρώπους.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις θηλάζουσες μητέρες με τα βρέφη να ψήνονται στον πυρετό από την ελονοσία; Το παλληκάρι με το απόστημα από τον προχωρημένο στρεπτόκοκκο; Τον ετοιμοθάνατο μικρό που βαπτίσαμε εκτάκτως και αναγκαίως ελπίζοντας στο θαύμα; Και γνωρίζεις καλά ότι το θαύμα εδώ είναι γεγονός, καθώς βλέπεις μπροστά σου τους ανθρώπους που χθες είχες διαγράψει, τώρα για μια ακόμη φορά, ζωντανούς σαν αναστημένους νεκρούς με τη Χάρη και το έλεος του Θεού.

Θυμήσου τα μικρά παιδιά στην Εκκλησία πού υμνούν τον Κύριο, παρόλο που η πείνα θερίζει κυριολεκτικά όλη την ύπαρξή τους. Τον νέο που σήμερα με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση μού είπε στην εξομολόγηση ότι ελευθερώθηκε από την αμαρτία που τοσα χρόνια κυριαρχούσε επάνω του. Τον πόνο των αδελφών μου, όταν εκμυστηρεύονται ότι τα αποθέματα τροφίμων έχουν εδώ και καιρό εξαντληθεί για την οικογένεια, μιας πού τα σπαρτά όλα ξεράθηκαν λόγω της παρατεταμένης ανομβρίας. Τον κόσμο που παρακαλάει για κατήχηση από τα απομακρυσμένα χωριά. Μα ναι, οι δυνάμεις μας είναι τόσο μικρές! Ανήμποροι πραγματικά χωρίς την Θεϊκή Χείρα να υπηρετήσουμε σε αυτόν τον υπερθυσιαστικό ορίζοντα, που κάθε πρωινό ανατέλλει τον καυτό ήλιο της ένδειας για τους κατοίκους της ερημικής αυτής γης και του δίχως όρια και συμβιβασμούς αγώνα για τους ταπεινούς εργάτες αυτής της πολυδιάστατης πραγματικά αλλά και πολυσήμαντης διακονίας που λέγεται Ιεραποστολή.

Έχει πέσει η νύχτα και κάθεσαι τώρα κάτω από τον σκοτεινιασμένο ουρανό. Θαυμάζεις την εξαίσια έναστρη καθαρότητά του, συγχρόνως όμως νιώθεις την αμμώδη σκόνη που φέρνει ο θαλασσινός αέρας, να διεισδύει μέσα στα ρούχα σου και να ποτίζει τα πνευμόνια σου. Λες και θέλει και αυτή η φύση να σου θυμίζει ανά πάσα στιγμή τον αδιάσειστο σύνδεσμο δωρεάς και πόνου και την αξία της χαράς, όταν αυτή πηγάζει από τη λύπη και τις στερήσεις.

Δεν δύναμαι να περιγράψω τα αισθήματα και τις συγκινησιακές εναλλαγές που υφίσταται κανείς σε αυτό τον χώρο. Σε ένα χώρο στον οποίο γνωρίζουμε καλά ότι δε βρεθήκαμε «διά τάς δικαιοσύνας ἡμν – οὐ γάρ ἐποιήσαμέν τι ἀγαθόν ἐπί τῆς γῆς», αλλά δια το έλεος και την αγάπη του Χριστού.

Εδώ γνωρίζεις καλά, ότι όταν σε αγκαλιάζει από ευγνωμοσύνη ένα μικρό παιδί, αλλάζει μέσα σου όλη η ύπαρξη. Εδώ ξερεις καλά ότι και ο παραμικρός κόπος πιάνει τόπο. Η μικρή σου χρηματική δωρεά μπορεί να σώζει στην κυριολεξία ψυχές. Ο μικρός σου λόγος μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη κοινότητα. Και φυσικά δεν περιμένεις άλλο θαύμα από αυτό που βλέπεις και ζεις. Την πρωτοχριστιανική αυτή απλότητα και μεταστροφή των ανθρώπων που μοιάζουν με νήπια θηλάζοντα το ουράνιο «γάλα» που τους προσφέρει ο Πατέρας μέσα στην απαρηγόρητη βιωτή, που τους έλαχε ως κλήρος και δωρεά συγχρόνως.

Άλεσμα καλομποκιού

Για τελευταία φορά κοιτάζω με δέος την ηλιοκαμένη και πνιγμένη στη σκόνη εκκλησιά μας και παρακαλώ τον Άγιο προστάτη της, τον αϊ-Γιάννη τον Ρώσο που ιδιαιτέρως ευλαβούμαι, να μη με αξιώσει ποτέ βιαίως να χωριστώ από το ποίμνιό του που τόσο αγαπώ ως μέλος και διάκονός του.

Κοίταξε, μονολογώ, κοίταξε για μια ακόμη φορά και κατεύθυνε το βλέμμα σου στον Βορρά. Και θα τρυγήσεις το λιγοστό μέλι του Θείου λόγου που τάισες στα πεινασμένα μελίσσια – τους απλούς αυτούς φτωχούς. Θα το τρυγήσεις εκατονταπλάσιο μέσα στην φτωχή καρδιά σου.

Τώρα κατευθύνσου ανατολικά και θα πιείς από το γάλα που εχθές πρόσφερες στα διψασμένα παιδιά. Γάλα όχι δικό σου· κι όμως την δίψα σου πότιζες και την ταλαίπωρη και πονεμένη σου ύπαρξη.

Προετοιμασία συσσιτίου

Τώρα νοιώθω ένα μικρό φίλο μου, λερωμένο και κουρελιασμένο να μου σφίγγει το χέρι με το δικό του λερωμένο μαύρο χεράκι και να μου το κατευθύνει προς τον Νότο, τον πολυπόθητό μου πτωχότατο Νότο, και να μου ψιθυρίζει στο αφτί: «Από εκεί θα χορτάσεις τη γλυκύτητα της «ζάχαρης». Από εμάς τους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους θα χορτάσεις «ζάχαρη» και γλυκύτητα καρδίας και συνειδήσεως».

Και απότομα μου το στρέφει προς τη δύση. Εκεί που ο κόκκινος ήλιος αφήνει τις φλογισμένες ακτίνες του να χρωματίσουν για τελευταία φορά σήμερα το μεγάλο κόκκινο νησί μας. Αλλάζει χρώμα στη φωνή και σαν μεγάλος άνθρωπος με προειδοποιεί:

«Δεν σου υπόσχομαι ράβδους χρυσές και ανάγλυφες. Δεν έχω τίποτα τέτοιο να σου δώσω. Θα σου δώσω καλάμι στα χέρια να κουβαλάς και να σε στηρίζει στις μακρινές σου πορείες μέσα στη σκόνη και στις λάσπες. Όπως το απλό καλάμι που βάσταξε ο Κύριος προ της σταυρικής εκείνης υπέρτατης Θυσίας. Γιατί η ζωή μας εδώ είναι μια ατελείωτη πορεία μέσα στον πόνο και το θάνατο.

Πρόσεξε όμως το καλάμι αυτό είναι αγνό ζαχαροκάλαμο. Στο τέλος λοιπόν της πορείας σου, στη δύση αυτής της ζωής, σκίσε το και φάγε τον γλυκύτατο «χυμώδη βλαστό» που κρύβει μέσα του.
«Βλαστό» που θα σου γλυκαίνει για πάντα στην αιωνιότητα την πικραμένη σου καρδιά.

Αυτός είναι ο λαός που υπηρετείς, καλέ μου πατέρα και φίλε. Δεν αξίζει πραγματικά η θυσία σου αυτή;»

Ιερομόναχος Πολύκαρπος Αγιαννανίτης

http://ierapostoles.gr/?p=6395

Head north and you will bring honey on your head.
Go east and you will carry milk in your hands.
Move south and you will be satisfied with sugar.
March west and you will walk supported by a sugar cane.

Τhis is a traditional saying of the place of our ministry, very characteristic of this beautiful land of Madagascar. I first heard it in an address to our Metropolitan, and it really made such a great impression on me that I asked the speaker to explain it to me after the charming greeting he extended to our Shepherd, the clergy and the people that had gathered that day on the occasion of a festive event. This is the people we were called to serve: so poor but at the same time so rich…

Filling barrels with water brought by a lorry of the Mission

Filling barrels with water brought by a lorry of the Mission

We are in the poorest districts of Tulear in the Ambani region. You look around you and all that you see is vast stretches of desert land. Now in the quiet night outside the Holy Church of St John the Russian I can hear the muffled sound of the rough sea coming from neighbouring Mozambique. Our weariness is endless. My good friend priest-monk and doctor, really exhausted, is resting in the mud hut that the parishioners of the village have prepared for him in order to host this man who offers them invaluable help. A whole day is not enough to examine people.

What to remember first? The breastfeeding mothers with their infants burning with fever from malaria? The lad with the abscess from advanced streptococcus? The dying child who we had to baptize out of schedule as a matter of urgency hoping for a miracle? And you know well that the Miracle here is a fact as you see right in front of you the people that you had given up for dead until yesterday, now living like risen from the dead by the Grace and Mercy of God.

Think of the little children at the Church who are praising the Lord despite the fact that they are literally starving to death. The young man who filled with joy and satisfaction told me in the confession that he was freed from the sin that had been dominating him for so many years. My brothers’ pain, when they confide that the food stocks for the family have long been exhausted since the crops have all dried up due to prolonged drought. The people from the outlying villages begging for catechesis. It is true; we are so powerless! Without God’s helping hand we are really incapable of serving in such an over-sacrificial corner of the earth, where every morning rises the hot sun of poverty for the inhabitants of this desert land and of an endless struggle without limits or compromise for the humble workers of this truly multi-dimensional as well as extremely important ministry called the Mission.

The night has fallen and now you are seated beneath the darkened sky. You are admiring the exquisite starry clarity, but at the same time you feel the sandy dust of the sea breeze penetrate through your clothes and saturate your lungs. It seems as if nature itself wants to remind you at any time of the irrefutable connection between donation and pain and of the value of joy when it springs from sorrow and deprivation.

I cannot describe the feelings and the emotional swings one can experience in this field. In a field where we are well aware that we did not happen to be here “because of our own righteousness –for we have not done anything good upon the earth” but because of Christ’s mercy and compassion.

Here you know well that when a little child embraces you out of gratitude, your entire existence inside of you can change and that even the slightest effort pays off. Your small contribution can literally save souls. Your little word can change a whole community. And naturally you do not expect any other miracle but the one you see and experience: this early Christian simplicity and transformation of the people who look like infants suckling the heavenly “milk” that the Father is offering to them in this inconsolable life that fell to them as a lot and donation at the same time.

For the last time I look in awe at our Church, burned by the sun and smothered in dust, and ask from her patron Saint, St John the Russian, whom I particularly revere, to grant that I will never be forcibly separated from his flock that I love so much as a member of them and as their servant.

“Look”, I talk to myself, “look once more and direct your gaze to the north. And you will harvest the honey of the Divine Word which you gave to the hungry bees-those simple, poor people. You will harvest it one hundredfold within your poor heart.

Now head eastward and you will drink from the milk you offered to the thirsty children yesterday. Not your own milk; yet, it was your own thirst you satisfied as well as your miserable and painful existence.”

Now I feel a little friend of mine, dirty and in rags, press my hand with his little black hand and turn it southward, my longed-for poorest South, and whisper in my ear: “it’s from there that you will be satisfied with the sweetness of ‘sugar’. It’s by us, the poor and the destitute, that you will be satisfied with ‘sugar’ and the sweetness of the heart and conscience.”

And suddenly he turns it westward. Where the red sun lets its fiery rays paint our big red island for the last time. He changes color in his voice and warns me like a big man: “I don’t promise you embossed gold rods. I have nothing like that to give you. I will give you a reed in your hands to support you on your long marches through the dust and mud. Like the simple reed our Lord bore in His hands before that ultimate Sacrifice of Crucifixion. For our life here is an endless march through pain and death.

Beware though, for this reed is a pure sugar cane. At the end of your course, at the sunset of your life, open it up and eat the sweetest ‘sappy sprout’ it hides inside. A ‘sprout’ that will sweeten your embittered heart forever in eternity.

This is the quality of the people you serve, my good father and friend. Don’t you think that they are really worth your sacrifice?”

Hieromonk Polycarpos of  Skete of Hagia Anna ( Holy Mountain ), Orthodox missionary in Madagascar

http://orthodoxmission.org.gr/?p=6224

This entry was posted in Αφρική, Africa, Ελλάδα - Greece, Εξωτερική Ιεραποστολή, Μαδαγασκάρη- Madagascar, Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ( Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and all Africa ) and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s