Sponsor a child in Haiti. Travel with us ( a new project from Orthodox Metropolis of Mexico ). Support Orthodox Church in Colombia.


The Orthodox  Archdiocese of Mexico proudly supports a small school on the outskirts of Port Au Prince, Haiti.The school is open for any student who wants to learn, and we DO NOT turn away ANY student for not being able to pay the tuition. In fact- only a handful of the nearly 500 students are actually financially able to pay tuition. Because of this, the school relies on donations from the Archdiocese to be able to stay open.

Το όνειρο για τη δημιουργία σχολείου στην Αϊτή.

Without the financial support from the Archdiocese the school would not be able to stay open, and nearly 500 children would not be able to receive education anywhere. For many of the students, this is their only hope! Metropolitan ATHENAGORAS feels that education is essential to the young Haitian population. But we are in desperate need of sponsors, willing to sponsor a child for the upcoming school year.

A donation of $25 a month is all that is needed to help a young child continue their education. Due to lack of funds, 50% of primary school age children in Haiti  are not enrolled in school.  Our school gives these children their only chance of getting an education. 100% of donations will go directly to the St. Jean de Freres School.

http://goarchmexico.org/sponsor_a_child.html

Travel with Us

The Archdioceses of Mexico encompasses some of the poorest, yet most fascinating and beautiful areas of the world. Included are Cuba, Haiti, Dominican Republic, Mexico, Venezuela, Colombia, Belize, Costa Rica, Mexico, Guatemala and Puerto Rico. We invite you to travel with us to our parish countries. You will meet fellow Orthodox Christians, and encounter new cultures and new friends!

The Orthodox faith is multinational, multicultural and multifaceted!

Trips are organized and guided by Costa Mavraganis, Mission Project Coordinator for the archdiocese. Costa has traveled extensively to Haiti and Cuba over the last 15 years. He speaks fluent English, Greek and Spanish and also speaks French and Haitian Creole.

HAITI trip information: Haiti Travel Information

Haiti is the poorest country in the western hemisphere, and one of the poorest in the entire world. This was true even before the biblical proportion earthquake it suffered on Jan 12, 2010. Since then, hundreds of thousand are still displaced with many of those still living in tents. However, what most people don’t know about Haiti is that it is a beautiful country with beautiful people. I feel as safe, if not safer in Haiti than I do in most American cities. It is RICH in culture, music, history and art. It’s people are humble, caring and extraordinarily welcoming.

CUBA trip information: Cuba Travel Information

Cuba, the “Pearl of the Caribbean”, has been the forbidden fruit for Americans for over 50 years. It is a beautiful country, with beautiful people that is filled with history, music and a country that is “alive” with culture. St Nicholas of Myra Greek Orthodox church stands as a beacon to our faith. Many call it the “miracle church”, as it is the only church ever built by the current Cuban government. It is located in Old Havana, the most enchanting part of the city. Come with us to explore our faith and Cuban culture. **Cuba trips operate under the United States Department of Treasury Office Foreign Asset Control (OFAC) under 31 C.F.R. 515.566 (a) general license provision for religious activities. Our visit includes a full schedule of religious activities consistent with U.S Regulations.

“The life you change may be your own…”

As the technology of travel grows ever more refined, the world grows smaller. Whereas a journey of a hundred miles once took many days, we can now travel across the globe in mere hours. The four corners of the earth are accessible by plane, train, and ship, and there are few pleasures in life as soul-stirring and transformative as travel. In a new land, the simplest of joys can be profound-meditation takes on a new quality because the energy in which we are immersed is unfamiliar. Our sensory experiences are entirely novel. Yet the relative ease with which we can step out of our own culture in order to explore another means that we are ambassadors representing not only our own way of life but also the culture of the traveler. As a conscious citizen of the world, you can add value to the locales you visit while simultaneously broadening your own perspective.

A truly aware traveler sees each new journey as an opportunity to improve international relations, spread goodness, and gain a greater understanding of humanity. To immerse yourself in foreign cultures is to open your mind to fresh ways of being. Your natural curiosity can help you navigate the subtleties that define a culture. While you may not agree with all the traditions or laws of a country, abiding by them demonstrates that you understand and respect their value. Staying centered in another culture is often simply a matter of learning about your destination, being patient with yourself and others, and accepting that people may treat you as an example of your country’s attitudes. New worlds will open to you when you take part in the everyday life of a locale-the reality of a destination is in its markets, its streets, and its people.

Traveling presents a wonderful opportunity to practice being open-minded and grounded. The voyages you make help cultivate a worldwide community in which we as humans can acknowledge and appreciate our differences as much as we recognize and appreciate our similarities. Though you will eventually return home, the positive impression you leave behind will remain as a testament to the respect and amicability that marked your intercultural interactions. We can look them in the eye and acknowledge our shared humanness, even if we don’t know how to help them. This simple act of kindness and silent or spoken blessings can be helpful to those living in poverty

Taking Our Turn To Give to People In Need

When we see a person in need, we may want to give them something as a way of helping them, but if we give without taking the time to see who they really are, honoring that most of all, our gift is nowhere near as powerful as it could be. We may want to give a homeless person a sandwich, for example, but if we give it without also taking a moment to look the person in the eye, making authentic contact, we rob them of the experience of being human.

Being in a position of need leaves a lot of people feeling vulnerable and full of self-doubt. The greatest gift we can give is to meet people in need without judgment and with the awareness that we are not superior to them simply because we are not currently in their position. If we take the long view, we can see that we all began life in need of a lot of care and attention, and many of us end life in the same way. Giving and receiving are companion energies that take turns throughout our lives, and we all get a chance to be on both sides of the exchange from time to time.

It’s important to be aware of our own tendency to give from a desire to feel good about ourselves, rather than from an acknowledgement of our connection to all people. Letting go of our self-importance allows us to see that, regardless of appearances, we are all givers and receivers. When we are in the position of the giver, we honor those we are helping when we remember the many people who have helped us. Then we can look the person we are helping in the eye, aware that we are making contact with a human being who is our equal.

http://goarchmexico.org/travel.html

Colombia

Orthodoxy is coming home to Colombia, and you can become a partner. Your recurring gift of $10, $50, $100 each month will help our continued support.

http://goarchmexico.org/haiti_project1.html

http://goarchmexico.org/our_sponsors.html

http://goarchmexico.org/donate.html

“Για μας η Ελλάδα – λέει ο πατερ Αθηναγόρας – είναι το παν” Οτι έχουμε σήμερα παρακαταθήκη στην ψυχή μας το χρωστάμε στην Ελλάδα. Την Ορθοδοξία την γνώση του πολιτισμού, την μοναδικότητα να νοιώθουμε Ελληνες…”

Γράφει η Aθηνά Κρικέλη

Aποστολή Κεντρική Αμερική -Ellopia Press Magazine

Μετά την Αϊτή επόμενος σταθμός Κούβα

Ορθόδοξοι Χριστιανοί στη Κούβα. Orthodox Christians in Cuba.

Αυτή την φορά φτάνω στο Σαντιάγο πόλη της Κούβα και συγκεκριμένα στο Aeropuerto International Antonio Maceo. Δεν έχω βίζα μια και η Αϊτινή πράκτορας που αγόρασα το εισητήριο θεώρησε πως το θέμα της βίζας ήταν λεπτομέρεια! Βασίστηκα όμως στην καραϊβικής κουλτούρας απάντηση πως δεν χρειάζομαι Visa, “don’t worry” (στα γαλλικά μου το είπανε αλλά δεν θυμαμαι να σας πώ το ίδιο). Ταξιδεύω με το αμερικανικο διαβατήριο γιατί το ελληνικό μου χρειάζεται ανανέωση! Big Mistake!!! Στο αεροδρόμιο της Αϊτής μου το έσκασαν το νέο! “Θέλεις βίζα κοπέλα μου – ή κάτι τέτοιο – μου λέει ο υπεύθυνος και φαντάζομαι πως η τραγική ματιά που του έριξα τον έκανε να προσθέσει την μαγική φράση “όμως μπορώ να στείλω σήμα και να βγάλεις στο Σαντιάγο, με 50 δολλάρια αμερικάνικα” Σώθηκα. “Σε ποιά θύρα πηγαίνω” ρωτώ και ξεσπούν όλοι σε γέλια. Κατάλαβα γρήγορα την γκάφα μου και συμμερίστηκα το γέλιο τους. “Υπάρχει μόνο μια θύρα και θα υπάρχει μόνο μια θυρα για πάντα” μου λέει ο υπεύθυνος και με χαιρετά!

Η πτήση διαρκεί μία ώρα και σαρανταπέντε λεπτά – κοιμάμαι κατά την περισσότερη διάρκειά της. Φτάνουμε στο Σαντιάγκο και φυσικά περνώ από ποτάμια και θάλασσες για να πάρω βίζα. Ευγενέστατα και με χαμόγελο πάντοτε.

Βγαίνω απο το μεταναστευτικό και με περιλαμβάνει ένας νεαρούλης με χρήση της αγγλικής ίσα με την δική μου της ισπανικής. Η απόλυτη συννενόηση! Μου ζητά τους σκληρούς δίσκους μου. Ο Χριστός και η Παναγία. Με οδηγούν στο γνωστό πια δωματιάκι. Φυσικά οι υπολογιστές τους δεν αναγνωρίζουν τους δίσκους. Τους προσφέρω το Μακ και ξεκινά το ψάξιμο στους φακέλλους – έναν έναν…. για 4 και κάτι Τεραμπάιτς (δηλαδή 4 χιλιάδες γίγαμπάιτς) Εν πάσει περιπτώσει μετά από 4 ώρες αφήνομαι ελεύθερη.

Είναι 12.40 το πρωί και εγώ πρέπει να κάνω βόλτες μεχρι τις 8 το βράδυ που είναι η επόμενη πτήση μου για Χαβάνα. Εκεί θα γνωρίσω επιτέλους τον Ποτότο που θα με πάει στο ξενοδοχείο – αναμένω μια “βουτιά” στην ντουζιέρα ώς Μανα εξ ουρανού. Η καφετερία είναι στον δεύτερο όροφο και το ασανσέρ είναι ακόμα στις προδιαγραφές. Επιδίδομαι στο μποντι μπίλντιγκ με την βαλίτσα και πίνω ότι πινεται (πάντοτε με βάση την καφεϊνη) Τιμωρώ και ένα σάντουιτς Κουβάνο και νοιώθω κάπως καλύτερα!

Φτάνω στην Χαβάνα! Και Φυσικά ο Ποτότο δεν εμφανίσθηκε ποτέ. Αφού έπλυνα σκούπισα καθάρισα και κλείδωσα το αεροδρόμιο (11 παρά τέταρτο το βράδυ) και αφού συμπλήρωσα με το παραπάνω το ακαδημαϊκό ημίωρο πήρα ταξί και έφυγα για την πόλη.

Εκεί συναντήθηκα με τον Πάτερ Αθηναγόρα έναν λεπτό ιερέα οπου σε άπταιστα ελληνικά με καλωσορίζει λέγοντας: “Εσύ είσαι νέα και πίνεις και μοχίτο” “Και εσείς είστε Κολομβιανός και μιλάτε καλύτερα ελληνικά από μένα” του απαντώ και νομίζω “πατσίσαμε” Γνωρίζω και τους συνεργάτες μου ευγενέστατα παιδιά που μιλούν προς έκπληξή μου Ελληνικά. Βλέπετε εδώ στην Κούβα η Ορθοδοξία βρίσκεται σε άλλη διάσταση. Το ίδιο και στηνΑϊτή και τις άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Ορθοδοξία χωρίς γνώση της Ελληνικής δεν νοείται! Γνώση της Ελληνικής πάλι χωρίς ιστορία της Ελλάδας ήθη και έθιμα ακόμα και τραγούδια ελληνικά ούτε αυτό συμβαίνει εδώ. Πηγαίνουμε την επόμενη ημέρα στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου. Εχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από την προηγούμενη φορά που ήμουν στην Χαβάνα στα Θυρανοίξια του Ναού παρουσία Πατριάρχου Βαρθολομαίου και Φιντέλ Κάστρο. Ιστορική στιγμή.

Εκεί μας υποδέχεται ο Διάκονος Ευάγγελος (Κουβανός) και οι ψάλτες Ευάγγελος και Γιώργος (βαπτισμένοι πριν λίγα χρόνια χριστιανοί ορθόδοξοι όπου με καμάρι ακούν στα νέα τους ονόματα. Χρειάζομαι λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσω που βρίσκομαι και τι βιώνω. Συνεννοούμαι και με τους καινούργιους μου συνεργάτες. Το ταξίδι ξεκινά

Μια αντίληψη της πίστης διαφορετική χωρίς φτιασίδια και περίεργες πολιτικές. Αγνοί άνθρωποι που ξαναγεννήθηκαν όπως υποστηρίζουν μέσα από την Ορθοδοξία. “Για μας η Ελλάδα – λέει ο πατερ Αθηναγόρας – είναι το παν” Οτι έχουμε σήμερα παρακαταθήκη στην ψυχή μας το χρωστάμε στην Ελλάδα. Την Ορθοδοξία την γνώση του πολιτισμού, την μοναδικότητα να νοιώθουμε Ελληνες…”

Μια κουμουνιστική δύσκολη χώρα αγγάλιασε την θρησκεία και επέτρεψε σε κουβανούς να ζούν ώς έλληνες να μαθαίνουν ελληνικά και να κάνουν λειτουργία στο κέντρο της πρωτεύουσας. Στην πλατεία Σαν Φραντζίσκο με πινακίδες που σε καθοδηγούν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Είναι πολύ φτωχικές οι στιγμές που βιώνουν οι Ορθόδοξοι εδώ όμως με μια πραότητα και ευγένια που με ξενίζει και με φέρνει σε δύσκολη θέση “εμείς θα είμασταν συνέχεια με το παράπονο” σκέφτομαι και κοιτώ τα παπούτσια του πατέρα Αθηναγόρα που είναι τρύπια, όμως το χαμόγελό του όταν μιλά με τα ¨παιδιά” του είναι τεράστια πλουσιοπάροχο. Κάθε μεσημέρι τρώνε μαζί απλά και φτωχικά στο γραφείο που συνορεύει με ένα αυτοσχέδιο κουζινάκι. Νερό τρεχούμενο δεν υπάρχει και οι κουβάδες δίνουν και παίρνουν. Ομως και αυτό δεν έχει σημασία. Κάθονται γύρω από το τραπέζι σαν μια αληθινή οικογένεια. Πόσο περίεργο μου φαίνεται…να γεννιέσαι σε μια χώρα Ορθόδοξη  και να αγαπάς την Ορθοδοξία μέσα από ξένους ανθρώπους που δεν την γνώριζαν καν πριν μερικά χρόνια.

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού επισκεπτόμαστε και το χωριό Τραντσουέλο – 3 ώρες από την Χαβάνα κάποτε πλούσιο σε παραγωγή ζαχαροκάλαμου που όμως το αμερικανικό εμπάργκο ισοπέδωσε! Σήμερα αποτελεί μια ακόμα φτωχική γειτονιά της χώρας που αντιστέκεται σε όλον σχεδόν τον πλανήτη. Εδώ συναντούμε τον πατέρα Ιωάννη, Κουβανό που προσπαθεί να δημιουργήσει εκκλησία και ιεραποστολικό κέντρο εδώ. Μας κερνούν σπιτίσιο παγωτό και νοιώθουμε σαν να μας κέρασαν τον κόσμο όλο. Μέσα στο υπο κατασκευή εκκλησάκι Πατέρες Αθηναγόρας και Ιωάννης μαζί με τον Γιώργο τον ψάλτη ψέλνουν με καμάρι στα ελληνικά για να καταγράψουν οι κάμερες…η εκκλησία γεμίζει…

Στην επιστροφή αδειάζουμε την σακούλα με τα νερά ( για να την κρατήσουμε είναι είδος πολυτελείας στην Κούβα) Ο πατηρ Αθηναγόρας μου δείχνει ένα σακουλάκι με καρύδια που είχα μαζί στο 3ωρο ταξίδι μας στην Σάντα Κλάρα. “Δικό σου μου λέει?” – “Μάλιστα” – του απαντώ, – “αφήστε το εδώ να το φάνε τα παιδιά”προσθέτω .

Δεν μου απαντά. Το τυλίγει προσεχτικά και το δίνει σε μια κυρία που βοηθά στην Εκκλησία. “κρύψτα για να τα βάλουμε στα κόλυβά μας” της λέει και μου εξηγεί. “είναι δυσεύρετα εδώ τα καρύδια“

Κυριακή στον ναό! Είμαι η μοναδική ελληνίδα (στην καταγωγή) διότι στην ψυχή είναι γεμάτη η εκκλησία. Κοινωνώ και νοιώθω όμορφα αληθινά και απλά. Ταπεινά αποχωρώ από τον ναό. “Ετσι έπρεπε να νοιώθουμε πάντοτε όταν είμαστε στον ναό του Θεού λέω στον εαυτό μου και ξεκινώ την διαδρομή μου στα δρομάκια της Χαβάνας, συνεχίζοντας να ψέλνω το Χριστός Ανέστη. Χάνομαι στην φανταχτερή πόλη που τραγουδιέται με ουτοπιστικό ρομαντισμό και υποκλίνεται στον Τσέ και τον Φιντέλ.

http://trelogiannis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_28.html

Πηγή : http://olympia.gr/2013/05/28/cuba-orthodox/

3000 ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΚΟΡΠΑ ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.

Aποστολή Κεντρική Αμερική

“ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΔΕΙ ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΔΩ.”

Αϊτή – Αθηνά Κρικέλη- Greek Press Magazine

Το ταξίδι στην Αϊτή ξεκίνησε πολύ πριν φτάσω εκεί. Με τις ανταλλαγές ηλεκτρονικού ταχυδρομείο τα διαδικαστικά και κυρίως τα “μη και τα πρέπειτης κοινωνίας αυτής. Δύσκολος χώρος για έναν ξένο, ιδιαίτερα μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2010 (12 Ιανουαρίου)  7 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ  που σκότωσε σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Αϊτινής Κυβέρνησης, 300 χιλιάδες πολίτες. Πενηντα τέσσερεις μετασεισμικές δονήσεις κατάφεραν να αποτελειώσουν ότι είχε αφήσει όρθιο ο πρώτος σεισμός. 250 χιλιάδες σπίτια ισσοπεδόθηκαν και 30 χιλιάδες επαγγελματικοί χώροι. Μεταξύ αυτών το προεδρικό μέγαρο, και ο Καθεδρικός Ναός του Port-au-Prince.

Στην άφιξη με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Δεκάδες αστυνομικοί και κυβερνοπαράγοντες οι οποίοι φρόντιζαν με περίσσια ευγένεια να εξυπηρετήσουν όλους τους επισκέπτες. Η μετασεισμική Αίτή, είναι μια σκονισμένη χώρα πεινασμένη χωρίς μέλλον και φώς σε κανένα τούνελ. Η εγκληματικότητα αυξημένη “σκοτώνουν για το τίποταόμως είναι ένας λαός που πεινά, ζεί σε τρώγλες και σκηνές με άθλιες συνθήκες.Η μαύρη μαγεια είναι στο αίμα τους, όμως αυτό δεν τους  αποτρέπει από το να είναι Χριστιανοί. Κάνουν βουντού με το παραμικρό, όταν σε στραβοκοιτάξουν  μη πας για καυγά, άλλαξε δρόμο με ένα χαμόγελο! Χρησιμοποιούν τα ΤΑΠ ΤΑΠ αυτοσχέδια λεωφορεία (να τα πεί ο Θεός)  που στοιβάζονται τόσοι όσους χρειάζεσαι για να χάσεις το στοιχημα…. Η οδήγηση είναι πρόκληση έως επικίνδυνο ενχείρημα. Φλάς και στοπς δεν υπάρχουν ούτε στην κουλτούρα αλλά ούτε και στην διάθεση των οδηγών. Στρίβουν όπου θέλουν και όταν θέλουν στους δρόμους που οι λακούβες και τα φυσικά εμπόδια είναι αυτονόητα. Χαμογελούν, αγνούν το απέναντι αυτοκίνητο και έχουν μονίμως το χέρι επάνω στην κόρνα. Φαντάζομαι πως όταν χαλάσει η κόρνα του αυτοκινήτου τους δεν το οδηγούν!!!

Ορθόδοξος ιερέας με τη δημοσιογράφο Αθηνά Κρικέλη έξω από το φτωχικό ορθόδοξο σχολείο στην Αϊτή.

 Τα ταξί τους είναι μοτοσυκλέτες, θέλει θάρρος και αυτογνωσία να τα προτιμήσεις. Για πρώτη φορά πηγαίνοντας για το αεροδρόμιο είδα μετωπική τράκα ταξί. Απερίγραπτο!

 Είναι ευγενικός απο την φύση του λαός και υπήρξαν εποχές πρίν το 1950 που η Αϊτή αποτελούσε το Παρίσι αν θέλετε της Κεντρικής Αμερικής , οι ψηλοί καλοφτιαγμένοι με τέλειες οδοντοστοιχίες Αϊτινοι, και οι πάντα προσεγμένες Αϊτινές σε κάνουν να αναρωτιέσαι πως μπορεί μέσα απο τις λασπομένες τρώγλες να βγαίνουν τόσο “ατσαλάκωτοι και καθαροίοι άνθρωποι.

Το νερό το βγάζουν από το πηγάδι, ζούν ανάμεσα στα σκουπίδια τους όμως οι ίδιοι και τα ρούχα τους λάμπουν απο καθαριότητα. Χαζεύω μάλλον αδιάκριτα τα πιτσιρίκια που είναι τόσο καλοντυμένα με τις σχολικές τους ενδυμασίες και τα περύτεχνα στολισμένα μαλλιά τους που με λυπούνται, μου σκάζουν ένα τεράστιο χαμόγελο και με χαιρετούν..

 “Κύριος πρωταγωνιστής αυτού του ταξιδιού ο Πατήρ Βαρνάβας, ο ορθόδοξος Ιερέας της Ιεραποστολής του Αγίου Νικολάου του Βαπτιστή. Ανήκει στην Μητρόπολη Μεξικού υπο την αιγίδα του Μητροπολίτου Αθηναγόρα. Ντόπιος επιβλητικός τόσο με την φωνή όσο και με το μπόϊ του. Μιλά Ελληνικά, αγγλικά γαλλικά και την ντόπια κρεολι διάλεκτο.

Μας συνοδεύει στην περιοχή όπου λειτουργεί το σχολείο της ιεραποστολής. Εξω από το κτίριο ζωγραφισμένες οι σημαίες της Ελλάδας και του Βυζαντίου. Αν δεν μας ενημέρωναν θα πιστεύαμε πως ήταν ένα εγκατελειμένο κτίριο. Μπαίνουμε μέσα και αντικρύζουμε 350 χαμόγελα που μας καλοσωρίζουν “μπονζού μαντάμ Αθηνά «ευχαριστώ» τους λέω  ελληνικά και μου απαντούν στην ίδια γλώσσα «ευχαριστώ» !!

Τον λόγο παίρνει ο πατήρ Βαρνάβας που γυρνώντας από ελληνικά σε αγγλικά και τανάπαλιν προσπαθεί σε αυτόν το λίγο χρόνο να μας περιγράψει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργεί το σχολείο. “Χωράνε κι άλλοι μαθητές, υπάρχουν παιδάκια που δεν μπορούν να έρθουν σχολείο γιατί οι γονείς δεν μπορούν να αγοράσουν τις σχολικές ενδυμασίες ($25 δολλάρια) . Εδώ η φοιτηση είναι δωρεάν, όμως το κράτος σε αυτό το θέμα είναι πολύ αυστηρό, ΠΡΕΠΕΙ οι μαθητές λόγω υγιεινής να φορούν σχολικές στολέςμου λέει και προσθέτει “κάποτε μπορούσαμε να τους δίνουμε και ένα πιάτο φαγητού με ένα ποτήρι γάλα” . Τώρα δεν μπορούμε κάν να πληρώσουμε το ενοίκιο του σχολείου. Ευτυχώς ο ιδιοκτήτης είναι Ορθόδοξος και φίλος.

Βγάζουμε φωτογραφίες με τα παιδιά που το χαίρονται ιδιαίτερα γιατί καθόμαστε μετά μαζί να τις δούμε. Η φωτογραφική κάμερα περνά στα χέρια τους και αυτό τους ενθουσιάζει. Δίνουμε υπόσχεση πως θα ξανάρθουμε.

Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το σχολείο. Με χάρτινες εικόνες και μια σκεπή που είναι έτοιμη να βουλιάξει μαζί με το νερό που μαζεύει απο τις συχνές βροχοπτώσεις . “Κάποια στιγμή θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε μας λέει ο πατήρ Βαρνάβας. Βοηθήστε μας να κρατήσουμε ζωντανή την Ορθοδοξία εδώ μου λέει. Περιμέναμε δεκαέξι χρόνια να έρθετε, είμαστε ξεχασμένοι ή μάλλον άγνωστοι. Ο κόσμος δεν ξέρει καν οτι υπάρχουμε και παλεύουμε κάθε μέρα να επιβιώσουμε”.

Ορθόδοξα Χριστιανόπουλα στην Αϊτή. Orthodox christians in Haiti.

Η Αϊτή δεν σου χαρίζεται, όμως σου δίνεται αν το αξίζεις. Η καχυποψία γίνεται χαμόγελο και το χαμόγελο προσκληση να μπείς στα άδυτα της «τσιγκούπολης» στο Σιτι Σολέι την απαγορευμένη πόλη. Πίσω από τα κορναρίσματα και την βρωμιά της πόλης κρύβεται ένα πανέμορφο διαμάντι, με εκπληκτική φύση και υπέροχες παραλίες.

Ελληνες έχει ελάχιστους. Φιλέλληνες εκατοντάδες! Δύο ιερείς Ορθόδοξοι προσπαθούν να πράξουν το ακατόρθωτο: Να δημιουγήσουν μια ελληνική Ορθόδοξη  κοινότητα με το δικό τους εκκλησάκι όπου θα διδάσκουν την Ορθοδοξία και τον Χριστιανισμό, αλλά και να συνεχίσουν να βοηθούν τις εκατοντάδες των παιδιών που εδώ έχουν την μοναδική ευκαιρία της ζωής τους να αποκτήσουν παιδεία και ένα σίγουρο μέλλον.

http://olympia.gr/2013/05/20/greek-orthodox-haiti/

This entry was posted in Cuba, Κούβα, Αϊτή - Haiti, Αμερική, Ελλάδα - Greece, ΗΠΑ - USA, Κολομβία-Colombia, Λατινική Αμερική ( Central and South America ), Μεξικό-Mexico and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s