Συγκινητική η προσφορά των Ελλήνων προς τις Ορθόδοξες ιεραποστολές του Καμερούν και του Μπουρούντι. Βίντεο από Ουγκάντα. Διαφήμιση της Ελλάδας για Ολυμπιακούς Αγώνες ( Μοζαμβίκη )!


Συγκινητική είναι η προσφορά αρκετών Ελλήνων, εν μέσω κρίσης, στις ορθόδοξες ιεραποστολές του Καμερούν και του Μπουρούντι. Στο μεταξύ, οι ορθόδοξες ιεραποστολικές ομάδες από την Αμερική συνεχίζουν το έργο τους σε χώρες της Αφρικής, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας. Αλλά η ορθόδοξη ιεραποστολή βοηθά και την προβολή της Ελλάδας, με αφιερώματα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012, όπως έγινε με την Επισκοπή Μοζαμβίκης. Όλα αυτά από λίγους ανθρώπους, που προσφέρουν πάρα πολλά, σε 80 χώρες του κόσμου. Ζητούνται εθελοντές και καθημερινοί συν- εργάτες της Ορθόδοξης Ιεραποστολής.

Ἱεραποστολικό Κέντρο Ἁγίων 12 Ἀποστόλων | Katrang – Β. Καμερούν

Ταπεινοφρόνως ὑπακούοντας στήν ἀποστολική ἐντολή τοῦ Κυρίου μας: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη… διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν…», πορευόμεθα καί ἐμεῖς ἀνάμεσα σέ «λαούς φυλές καί γλῶσσες», προσπαθῶντας νά μεταφέρουμε τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, τό μήνυμα τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐπαγγελίας τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, δηλαδή, τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν…

Ὅμως αὐτή ἡ πορεία μας κάθε ἡμέρα, κάθε ἄλλο ἀπό τό νά εἶναι εὔκολη προμηνύεται …

Εἶναι γεγονός ὅτι, κάθε στιγμή πορευόμεθα ἀνάμεσα στήν ζωή καί τόν θάνατο, στήν ἀδικία καί τήν φιλανθρωπία, στήν ἀνθρωπιά καί τήν ἀπανθρωπιά…

Ὅσο βαθύτερα προχωρᾶς στήν καρδιά τῆς Ἀφρικῆς τόσο πιό πολύ ὑποφέρεις. Καί δέν εἶναι τόσο οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς… Εἶναι πού βλέπεις τήν τρομακτική ἔκταση τῆς ἀδικίας πού ἔγινε, γίνεται καί θά συνεχίσει νά γίνεται σ’αὐτόν τόν κόσμο, τόν Ἀφρικανικό, ἀπό τούς κόσμους κάποιων ἄλλων Ἥπείρων…

Ευρισκόμεθα λοιπόν ἀπό ἐκπλήξεως εἰς ἔκπληξιν… καί μερικές φορές ἀναρωτιόμαστε ἄν πρέπει νά μιλήσουμε ἤ ὄχι;

Τί ἀλήθεια λές σέ ἕναν νέο πού πρίν προφθάσει νά καταλάβει τήν ζωή, πρίν προφθάσει κἄν νά τήν γευθεῖ, μπαίνει στήν λίστα τῶν ἐτοιμοθανάτων;

Πρίν δεκαπέντε χρόνια ἐπεσκέφθηκα τήν Ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή στήν Οὐγκάντα, μιά πολύ δυνατή ἐμπειρία καί ἕνα ρῖγος στήν πλάτη, πού… τό αἰσθάνομαι μέχρι σήμερα.

Ἐκεῖ λοιπόν στό Ἱατρεῖο τῆς Ἱεραποστολῆς συνήντησα ἕναν γηραιό Οὐγκαντέζο Ἱατρό· εἶχε σπουδάσει στήν Ἑλλάδα καί, ὅπως τό 99% ὅσων ἔρχονται νά σπουδάσουν, ἔμεινε γιά τριάντα χρόνια καί ἐργάστηκε στήν Ἑλλάδα. Συνταξιοῦχος πλέον καί μέ ἀρκετές τῦψεις γύρισε περί τήν «ἑνδεκάτην ὧραν» νά ἐξυπηρετήσει τήν Ἱεραποστολή…

Συζητώντας μαζί γιά τήν πρῶτη μου ἐμπειρία στήν πραγματικότητα τῆς Ἀφρικῆς μοῦ εἶπε τό ἐξῆς: «Γιά νά μπορέσετε νά καταλάβετε τήν κατάσταση τῆς Ἀφρικῆς πρέπει νά γνωρίζετε ἕνα καί μόνο γεγονός: ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τῶν χρόνων τῆς ἀποικιοκρατίας εἶναι ὄχι τό ὅτι ἔκλεψαν τό πλοῦτο τῶν χωρῶν μας ἀλλά τό ὅτι ἐνεφύσησαν στόν ἀφρικανό, ὅτι οἱ εὐρωπαῖοι, οἱ λευκοί γενικά, εἶναι ἐξυπνότεροι ἀπ’αὐτόν καί ἔχουν πάντα καλύτερες λῦσεις… Ἔτσι μᾶς ἔγινε συνήθεια νά ἐμπιστευόμεθα περισσότερο τούς ξένους παρά τούς ἐαυτούς μας… Αὐτή εἶναι ἡ βάση τοῦ πρόβλήματος τῆς Ἀφρικῆς σήμερα…»!

Ὅταν ἄκουγα αὐτά τά λόγια, ποτέ δέν πίστευα, ὅτι θά ἐρχόταν μιά ἡμέρα πού θά τά εὕρισκα μπροστά σέ κάθε μου βῆμα…

Αὐτή εἶναι ὅμως ἡ πραγματικότητα καί καλούμεθα νά τήν ἀντιμετωπίσουμε κατάματα…

Αὐτός εἶναι ἕνας ἀπό τούς κυρίους ἄξονες γύρω ἀπό τούς ὁποίους πρέπει νά κινηθεῖ κάθε ποιμαντική μας προσπάθεια…

Πῶς ὅμως; Καί μέ τί κόστος;

Ἡ ἐπιμονή τοῦ Κυρίου μας μετά τήν Ἀνάστασή Του στήν συνομιλία του μέ τό Ἀπόστολο Πέτρο νά τόν ρωτᾶ τρεῖς φορές: «Σίμων Ἰωνᾶ ἀγαπᾶς με πλεῖον τοῦτων;» καί στήν ἀπάντηση τοῦ Πέτρου: «Ναί, Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ σε…» νά ἀνταπαντᾶ:

«Ποίμαινε τά ἀρνία μου,… ποίμαινε τά πρόβατά μου,… βόσκε τά πρόβατά μου…» περικλεῖει τόν τρόπο καί τόν κόπο αὐτῆς τῆς ἀγάπης…

Περικλεῖει τήν ποιότητα στήν ὁποῖα θά πρέπει νά ἀναχθεῖ ὁ κάθε Ἱεραπόστολος γιά νά μπορέσει νά «ἐνσαρκώση» πραγματικά τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ μπροστά στά μάτια καί στίς ὑπάρξεις τῶν νεοφωτίστων ἀδελφῶν μας καί νά μήν εἶναι ἁπλᾶ μιά ἀκόμα φωνή – ἀνάμεσα σέ τόσες ἄλλες πού μιλοῦν γιά τήν ἴδια ἀλήθεια, τόν Χριστό, ἀλλά μέ τά ὅρια καί τά μέτρα μιᾶς νοησιαρχικῆς σχολῆς καί παραδόσεως – πού μιλάει ἀκατάληπτα γιά τό ἀκατάληπτο μυστήριο τοῦ Θεοῦ.

Αὐτή τήν ὁπτική τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι, ἄν μᾶς ἐρωτοῦσε ὁ Ἀναστᾶς Κύριος: «Φιλεῖς με πλεῖον τοῦ κόσμου σου;», μᾶλλον θά περνοῦσαν δεκᾶδες χρόνια πρίν βροῦμε ἀπάντηση…

Ὁ Καμερούν Γρηγόριος

http://ierapostoles.gr/?p=3572

Η βρύση που ξαναζωντάνεψε

Στην περιοχή του Μουϊάνγκε υπήρχε μία βρύση, από την οποία οι κάτοικοι έπαιρναν καθαρό νερό. Στη διάρκεια του πολέμου, η πηγή και η βρύση καταστράφηκαν και οι άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι να παίρνουν νερό από τον ποταμό, ο οποίος απέχει 3 χιλιόμετρα. Μικρά παιδάκια και μεγάλοι καθημερινά περπατούσαν με ένα μπιτόνι στο κεφάλι για πολλή ώρα.

Κάθε φορά, που επισκεπτόμασταν την περιοχή, το μόνο που μας ζητούσαν ήταν «αμάζι, πατήρι, αμάζι» – νερό, πάτερ, νερό. Με την βοήθειά σας ξαναζωντανέψαμε τη νεκρή βρύση. Το γεωτρύπανο κατέβηκε δεκαπέντε μέτρα πιο βαθιά εντοπίζοντας την κύρια φλέβα νερού. Τοποθετήθηκε μηχανική αντλία, την οποία προστατέψαμε με ένα μικρό κτήριο, και ηλεκτρογεννήτρια για την κίνηση της αντλίας, η οποία μεταφέρει το νερό σε δεξαμενή και από εκεί η ροή του είναι συνεχόμενη.

Η χαρά τους ήταν μεγάλη. Καθαρό νερό, τι ευλογία, τι ευτυχία! Τώρα πια η χολέρα θα αποτελέσει παρελθόν στην περιοχή. Βέβαια, δεν καταφέραμε να τους πείσουμε αμέσως, ότι τα ζώα δεν πρέπει να πίνουν νερό από εκεί. Όλοι έφεραν τα κατσίκια τους και τις αγελάδες τους να ξεδιψάσουν. Στις παρατηρήσεις μας απάντησαν: «εάν πεθάνουν τα ζώα μας, θα πεθάνουμε και εμείς». Θα μας πάρει χρόνο, αλλά θα καταλάβουν, ότι τα ζώα δεν πρέπει να πίνουν νερό από εκεί. Ίσως αργότερα κατασκευάσουμε μια ποτίστρα.

Η επισκευή της βρύσης και η κατασκευή της δεξαμενής και του προστατευτικού οικήματος στοίχισε συνολικά 3.700 ευρώ, τα οποία είναι προσφορά της Αδελφότητάς σας, και για αυτό σάς ευχαριστούμε πάρα πολύ, μεταφέροντας και τις ευχαριστίες των κατοίκων της περιοχής.

Με αγάπη Χριστού

Ο Μπουρούντι Σάββας

http://ierapostoles.gr/?p=3460

 

The 2012 OCMC Medical Mission Team to Uganda: Faith and Healing

Τhank God for medical professionals! Doctors, nurses, med and pre-med students, moms, and anyone who watches “Grey’s Anatomy” or “House” are truly amazing people! My definition of medical professional may be broader than what is generally accepted, but I am comfortable branding any one of the aforementioned people with the title because they all possess infinitely more medical experience than I do, and over the course of a two-week medical mission to Uganda, I witnessed people like these changing the lives of thousands.

Like all OCMC mission teams, ours began with an orientation at the Mission Center in St. Augustine, Florida. It was clear, even in these first days, that the team possessed the personalities and abilities that make for the most remarkable short-term mission experiences. I have participated on several teams in the past, and this one just seemed to have that buzz of excitement and potential that one has a hard time putting a finger on.

We were a doctor, a nurse practitioner, four nurses, three medical/pre-med students, a child-care provider with a life-long interest in medicine, and me…the guy who passes out at the doctor’s office after receiving a shot. The level of competency on the team, myself excluded, played a huge role in the days that would follow. Medical missions in Uganda, however, are challenging even for the well-trained, and everyone found themselves stretched in some very profound ways as a result.

To provide some context, the team was to offer six clinics for people in the east and north of the country. The locations of the clinics were never the same, and they were run on Orthodox parish properties. The buildings available ranged from brick and mortar school classrooms to stick-walled, grass-roofed huts. Each clinic consisted of an area for triage, four to five examination stations, a pharmacy, and a dispensary.

Days were long and would begin early with breakfast. It would take anywhere from an hour to an hour and a half to drive to the clinic in the morning. Stations would be set up and, after morning prayers, the long line of patients would begin making their way through triage. The clinic would run for up to nine hours, and we’d treat 500 to 700 people per day. It would then be back to the hotel, with a stop at the local pharmacy to buy more medicines. Following dinner we’d pre-pack medicines until 11pm or midnight, say our evening prayers, and then try to catch some sleep before waking up at 5am the next morning to start it all over again.

The work, as intense as it was, would have never been possible without the help and support of the Ugandan Orthodox faithful who partnered with the team to offer the clinics. Parish priests would minister to people throughout the day and help with crowd control. Teachers, students, nurses, and doctors would provide care and serve as translators. And, the drivers would shuttle the team around and help load and unload our gear.

As the days flew by, there were many moments when I caught myself marveling at the symphony that was playing out before my very eyes. I was inspired by my team members as they worked themselves to the point of utter exhaustion for people whom they had never met before. I was awed that extra time was taken to comfort people in spite of enormous pressure to get everyone seen. And, I was proud that people remained open and made compromises for the good of something beyond themselves. Most remarkable of all, however, was the fact that faith led all. These men and women who were engaged in the most scientific of pursuits were first and foremost Orthodox Christian, and through these eyes we were blessed with witnessing some truly beautiful stories.

It was one of our first days of clinic. A mother and her four-year-old son sat down on the benches across from Dr. Mike (a team member from San Diego) and his translator. She had brought her son to the clinic because she feared that he was mentally challenged. It turned out that, in fact, the child was deaf. He was unable to speak, but Dr. Mike could tell that the boy was very sharp after spending only a couple of minutes with him.

Though in relatively good health, the team knew that the child would never be able to attend a regular school. Without schooling he faced a future of limited possibilities and even life as an outcast. None of us could pinpoint why, but we asked Fr. Nicholas Bayego, our Ugandan Orthodox liaison and leader, to take down the name and contact information of the family before they left. It just seemed the appropriate thing to do at the time. We’d at least have a name to remember in our prayers.

That evening we went to check into a hotel. The first place we went could not accommodate the team, and the second hotel we visited was booked. Finally, on the outskirts of town, we found rooms at a guest house where we could rest our weary heads. This must have been God’s will, because across the street from this very hotel was a school for deaf children. No one on the team could believe it.

The next day, before heading out for another clinic, Jenny (my wife and fellow team member) took a tour of the school. On our last day in the region, the school administrators visited the team at the hotel and shared what schooling would cost for the little boy we had met.

Thoughts of the little boy and the miraculous circumstances that followed were with the team for the remainder of the journey. More miraculous still was the fact that after all of the clinics, we had a significant amount of team funds left over. Collectively we offered the funds to Fr. Nicholas for the Church to use to send the little boy to school. He smiled, then shared with us the true miracle behind all that was happening.

It turned out that this little boy and his family were not Christian. The Church, through these clinics, was able to care for this family and a relationship formed between them and the Orthodox priest from the area. On our last day in Uganda Fr. Nicholas shared that he had spoken with the mother of the boy and that they were considering becoming Orthodox.

Christian love and kindness had a profound impact on these individual lives. Through them we all began to understand the mission behind the medicine we had come to offer and the important role it can play in new beginnings. Later in the trip, we would also come to understand its place in endings.

Paralyzed from the waist down and nearly too weak to speak, the old man asked if there was anything we could do to ease his pain. After examining him, the healthcare providers on the team determined that the man was probably paralyzed as a result of cancer in his spine. There was nothing we could do; he was in his last days. His family, who had brought him to be seen by the team, quietly picked him up and carried him out of the clinic.

I walked outside a few minutes after they had left to see how many more patients were waiting to be seen so that I could give the healthcare providers an update. A large crowd had gathered in a nearby field. I walked over to see what was going on. The old man was being tied to a rusty bicycle. His family did not have a car or a wheelchair, so they brought him to the clinic using the only means available.

The old man had slipped into unconsciousness. One of the people with him exclaimed, “he is dying!” Fr. Nicholas rushed over. He laid his hands on the man and began to pray as we untied him from the bicycle. Some of the women from the crowd fetched some large banana leaves and laid them on the ground. We set the man down on the leaves, and he opened his eyes. He grabbed my hand. Looking into my eyes, he said that he had pain in his stomach, and asked if there was anything we could give him. We gave him some magnesium tablets, and he smiled.

I felt so helpless and sorry that all we had to offer this man was Tums. Still holding my hand tightly, we gently carried him to the team van and loaded him in. Fr. Nicholas jumped in beside him. I asked Fr. Nicholas where he was going. He looked at me and said somberly, “we are going to take him home.” The van doors closed and I turned away from the crowd quickly to hide the tears that had begun to fall.

As I walked back into the clinic, my sorrow turned to joy. This man was going to die, but he was going to have his family at his side, an Orthodox priest praying for him, and be able to spend his final moments in the safety and comfort of his own home.

Once again, the team was able to see that the comfort provided by medicine alone was limited, but with Faith the love and care we wanted to offer through healthcare could be limitless.

The 2012 OCMC Medical Mission to Uganda was a truly blessed experience where Orthodox faithful from the United States and Uganda worked together to share the Orthodox Faith through a sincere desire to serve and heal others. I will be eternally grateful to all of my fellow team members and to God for the honor and the opportunity to bear witness to the Faith in such an incredible way.

http://www.ocmc.org/resources/view_article.aspx?ArticleId=810

Μεγαλειώδης η γιορτή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργάνωσε η Επισκοπή Μοζαμβίκης.

Μεγάλες πράγματι στιγμές βιώθηκαν το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, 21 Ιουνίου 2012, στον Ελληνορθόδοξο Ναό των Ταξιαρχών, στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης. Σύμφωνα με τα ήδη ανακοινωθέντα, πραγματοποιήθηκε, με πρωτοβουλία της Ιεράς Επισκοπής Μοζαμβίκης γιορτή, ενόψει των εφετινών Ολυμπιακών Αγώνων, η οποία στόχευε κυρίως στην γνωριμία των εντοπίων με το αγωνιστικό και αλτρουιστικό πνεύμα, που διασώζουν και εκφράζουν οι εν λόγω Αγώνες.

Όλα εκτελέστηκαν άψογα από τους συνεργάτες της Επισκοπής, σε αγαστή συνεργασία με τον Έλληνα Επίτιμο Πρόξενο στη χώρα κ. Γεράσιμο Μαρκέτο, συμπαραστατούμενους από τους υψηλούς προσκεκλημένους του, όπως τον παρουσιαστή της γιορτής, διάσημο ηθοποιό και ιδιοκτήτη τηλεοπτικού καναλιού Gilberto Mendes, μια από τις ποιοτικότερες τραγουδίστριες, την Mingas, που απέδωσε άσμα περί των αξιών που χάνονται, ενώ δύο άλλες παρουσιάστριες της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου απήγγειλαν ποιήματα του Σικελιανού και του Παλαμά, όπως, εξάλλου, και ο διάσημος καρδιολόγος Dr Angustinho, ο οποίος -σημειωτέον- έχει ζήσει παλαιότερα στην Ελλάδα. Ο Επίσκοπος Ιωάννης, χαιρετίζοντας δι’ ολίγων, μετέφερε την ευαρέσκεια και τις ευλογίες του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεοδώρου Β΄ προς την επίσημη ομήγυρη.

Μια εξαιρετική και συγκινητική στιγμή της βραδιάς ήταν η είσοδος των Παιδιών της Χορωδίας της Επισκοπής: Φέροντας κλαδιά ελιάς και δάφνης και αφού έδωσαν το φως στον Πρόεδρο της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας και στον Πρέσβη του Ηνωμένου Βασιλείου (λόγω της τέλεσης των Αγώνων στο Λονδίνο), έψαλαν τον Ολυμπιακό Ύμνο.

Ακολούθησαν κεράσματα, τα οποία παρέπεμπαν στον Ελληνικό Πολιτισμό, τις αξίες του οποίου ήθελε να παρουσιάσει η όλη εκδήλωση προς τον μοζαμβικανό λαό.

http://orthomoz.blogspot.gr/2012/06/blog-post_24.html

This entry was posted in Αφρική, Africa, Ελλάδα - Greece, Εξωτερική Ιεραποστολή, Καμερούν,Cameroon, Μπουρούντι-Ρουάντα,Burundi-Rwanda, Μοζαμβίκη-Mozambique, Ουγκάντα-Uganda, Orthodox Christian Mission Center, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Συγκινητική η προσφορά των Ελλήνων προς τις Ορθόδοξες ιεραποστολές του Καμερούν και του Μπουρούντι. Βίντεο από Ουγκάντα. Διαφήμιση της Ελλάδας για Ολυμπιακούς Αγώνες ( Μοζαμβίκη )!

  1. Παράθεμα: The 2012 OCMC Medical Mission Team to Uganda: Faith and Healing « Sevgi Denizleri

  2. Ο/Η Karampelas Nikos patra λέει:

    Καλή ημέρα να έχετε.
    Σας παρακαλώ θέλω να μιλήσω με τον Γρηγοριανό πατέρα Δαμασκινό στο Μπουρουντί.
    Υπάρχει κάποιος τρόπος;

  3. Ο/Η ierapostoli λέει:

    Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε αν ο π. Δαμασκηνός είναι στο Μπουρούντι. Καλό είναι να επικοινωνήσετε με τον
    Ιεραποστολικό σύλλογο Πρωτόκλητος της Πάτρας να σας ενημερώσουν ή με την Ιερά Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s