Αντρούλα Χριστοδούλου, η αγνοούμενη 17χρονη Κυπρία ηρωίδα και οι πεμπτοφαλαγγίτες του … Έθνους !


35 χρόνια συμπληρώθηκαν χτές από την τουρκική εισβολή στη Κύπρο. Αποφράδα μέρα, μαύρη επέτειος … Το μπλογκ της Ορθόδοξης Ιεραποστολής θα εστιάσει τη προσοχή του σε μια 17χρονη Κύπρια, την Αντρούλα Χριστοδούλου, μια ακόμα ηρωίδα της Ελλάδας και της Ορθόδοξης πίστης, θύμα της τουρκικής εισβολής.  Η ιστορία καταγράφεται στο χριστιανικό φοιτητικό περιοδικό Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ, τεύχος Ιουνίου-Ιουλίου 2009. Τα υπόλοιπα σχόλια για το … Έθνος, μετά το τέλος της ιστορίας !

antroula-xristodoulou

Σαν ασπροπλούµι καρπασίτικο βαμμένο κόκκινο, ανέγγιχτο κόκκινο, ριγμένο ανάερα στο χθαμαλό χόρτο στο δρόμο προς Αμμόχωστο σειούνται οι παπαρούνες. Ριζωμένες αυτές, αιώνια θαρρείς, στο χώμα που τις έθρεψε, τις χαίρονταν τότε η αδικοχαμένη Αντρούλα, με το ολοφώτεινο πρόσωπο και το καθάριο βλέµµα. Μαγγανοπήγαδο η μνήμη… Μια ζωή, τριάντα πέντε χρόνια τώρα, αναμοχλεύει τις ίδιες φουρτούνες σα να ‘ταν χθες.

Πήγαινε τότε η Αντρούλα στο Γυμνάσιο Αμμοχώστου· η Ταύρου, το χωριό της, είχε µόνο Δημοτικό. Φημισμένα τα Γυμνάσια της Αμμοχώστου, με δασκάλους άριστους και χιλιάδες μαθητές. Κι ανάμεσα στις χιλιάδες ορθώναν καθημερινά μπροστά τους λεβέντικα τις ψυχές τους ο αετός ο Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο σημαιοφόρος τους ο Πετράκης Γιάλλουρος κι άλλοι κι άλλοι, που σταθήκαν στο χρέος ορθοί. Κι ένιωθαν οι μαθητές την καρδιά του Ελληνισμού να χτυπά στις φλέβες τους, σαν ανέβαζαν αρχαίες τραγωδίες. Κι έδιναν μυστικό τον όρκο μέσα τους, πως όσο μικρός είν’ ο τόπος τους, τόσο μεγάλη θα φανεί η ψυχή τους.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ταύρου η Αντρούλα είχε ζυμωθεί παράξενα με τον ήρεμο δυναμισμό του τόπου της. Η Ταύρου, δίπλα στο δρόμο Αμμοχώστου-Γιαλούσας να κοιτά κατά τη θάλασσα, σε ταξίδευε ποιητάρικα με τους δυο πετρωμένους ταύρους της στο στάβλο εκείνο κοντά στην εκκλησιά και με την ήσυχη ζωή της. Απλές κι απέριττες οι αυλές, λίγα δεντράκια, σπιτάκια πέτρινα δίπατα με ηλιακό μεγάλο, αραιοχτισμένα έτσι, που το χωριό να σβήνει απαλά στους αγρούς. Σιτάρια αδελφωμένα με χαρουπιές και καπνά, φορτωμένες ελίτσες, αγριοτερατσιές και σιταρόχρωμοι αόρατοι, πρόβατα και κοτούλες, αυτός ήταν ο κόσμος της Ταύρου. Κι ένας µόνο Τουρκοκύπριος αστυνομικός, να μαθαίνει στο μικρό Σωτήρη λίγα τουρκικά.

Δέκα παιδιά είχαν η κυρά-Ελένη κι ο κυρ-Γιάννης. Κι η Άντρη τους, δεύτερη από τις κόρες, εύρημα ακριβό της γης, χαμογελούσε κι έφερνε τον ήλιο στο σπιτικό τους. Ήταν αυτός ο ίδιος ήλιος που αυλάκωνε βαθύτερα το μέτωπο του πατέρα ολημερίς στα κτήματα, σαν έσκυβε να κρυφομιλήσει στη γη, να τη μερώσει, να του δώσει χρυσό τον καρπό της, τόσα στόματα που τον περίμεναν πίσω. Κι ήταν τα χέρια του ροζιασμένα, γεμάτα κόμπους σαν τη γέρικη βελανιδιά, όταν τα νεκροφίλησαν εκείνο το Μάιο. Δεν ξανάδε ο ήλιος τη μάνα χωρίς το μαύρο τσεμπέρι της δεμένο γύρο στο κεφάλι. Μα δεν της έλειψε και το χαμόγελο της εγκαρτέρησης. Γεροδεμένο σκαρί, θα ‘ταν τώρα αυτή ο στύλος του σπιτιού. Κι αποκούμπι της τα μεγάλα αγόρια. Οι μέρες που διάβαιναν ήταν πονηρές.

Ετοιμάζονταν πια για το πανηγύρι στο ξωκλήσι της Αγια-Παρασκευής, όταν τους ήρθε οδυνηρό το μαντάτο· τουρκική απόβαση στην Κερύνεια. Φουρτούνιασε n θάλασσα και ξέβρασε μολύβι και θάνατο.

Η ψυχή τους κόπηκε στα δυο. Οι τρεις μεγαλύτεροι γιοι της οικογένειας παρουσιάστηκαν σε μονάδες της Εθνικής Φρουράς κι απέμεινε στο σπίτι n μάνα με τις πέντε θυγατέρες και τα δυο μικρά αγόρια. Είχαν αρχίσει οι Παρακλήσεις της Παναγίας. Δοκίμασε n μάνα να φύγουν απ’ το χωριό, μα τους γύρισαν πίσω οι δικοί, υποτιμώντας τον κίνδυνο. Και σαν έσπασε n γραμμή της Μιας Μηλιάς, εγκλωβίστηκαν στην Ταύρου από χιλιάδες στρατού, γέροντες όλοι και γυναικόπαιδα.

21 Αυγούστου 1974. Νύχτα. Τούρκοι στρατιώτες φτάνουν στο σπίτι της κυρά-Ελένης. Να πειράξουν τις κόρες της θέλουν. Το ‘ξερε n μάνα. Όλοι τό ‘ξεραν. Τέτοιος γίνεται ο άνθρωπος, όταν λείπει ο φόβος του Θεού. Τέτοιος ήταν ο πολιτισμός των γειτόνων. Κι είχαν ντύσει όλες τις νιες με ρούχα γεροντισσών και τις φύλαγαν καλά στα σπίτια. Θεριό n μάνα στην πόρτα. Πάνοπλοι οι Τούρκοι. Προτάσσουν τα όπλα. Δεν κάμπτεται n μάνα. Φωνάζει. Τους σπρώχνει μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής της. Μία εναντίον πολλών. Άοπλη εναντίον πάνοπλων. Γυναίκα αυτή, στρατιώτες εκείνοι. Κι έφυγαν οι Αττίλες ηττημένοι στο σκοτάδι της νύχτας.

22 Αυγούστου. Πρωί. Τούρκοι στρατιώτες ξαναφανήκαν στο χωριό. Τα κορίτσια κατέφυγαν στων γειτόνων· υπήρχαν περισσότεροι άνθρωποι εκεί. Κατά το μεσημέρι κάθε κίνηση νεκρώθηκε κι επέστρεψαν στο σπίτι τους. Τότε ακούστηκαν φωνές. Τρεις στρατιώτες παραβίασαν την πόρτα. Η οικογένεια ήταν στο ανώγι. Γάζωσαν τα πάντα με τ’ αυτόματα, για να ακινητοποιήσουν τη μάνα. Ανέβηκαν πάνω. Διάλεξαν τις τρεις μεγαλύτερες κόρες. Εκείνες κρέμονταν πάνω στη μάνα τους. Τη μεγάλη τη χτύπησαν κατά πρόσωπο με τον υποκόπανο. Η μικρότερη έβαλε τα κλάματα.

Την Αντρούλα την είχε κλείσει n μάνα στα χέρια της. Την απέσπασαν με τη βία και την έριξαν κάτω, μπροστά στα μάτια της μάνας της και των έξι αδελφών της. «Τούτον το πράγμα δεν το δέχομαι, τούτον το πράγμα δεν το μπορώ, προτιμώ να πεθάνω· μάνα μου, αδερφές μου, βοηθάτε με», πάλευε ψυχωμένα το δεκαεφτάχρονο κρίνο, αποδεικνύοντας ανίσχυρους τους πανίσχυρους Αττίλες.

Κι εκείνοι, που Θεό δεν φοβήθηκαν κι άνθρωπο δεν ντράπηκαν, δεν σήκωσαν άλλο τον εξευτελισμό, στρατιώτες αυτοί να μην μπορούν να τσακίσουν την αντίσταση μιας κοπελίτσας. Τρεις σφαίρες στον κρόταφο ελευθέρωσαν την αγγελική ψυχή της Αντρούλας. Ζεστό το νεανικό αίμα κύλησε στο πάτωμα σφραγίζοντας την ανέγγιχτη τιμή της και την τιμή του νησιού της.

Τις παπαρούνες τις χαίρονταν τότε n Αντρούλα. Μαγγανοπήγαδο n μνήμη… Εκείνες ρίζωσαν στο χώμα που τις έθρεψε. Η οικογένεια, πέντε χρόνια εγκλωβισμένη στα κατεχόμενα, πήρε μετά το δρόμο της προσφυγιάς.

Εξαφανίστηκαν τότε οι Τούρκοι και βιάστηκαν να θάψουν το μαρτυρικό σώμα, γιατί κατέφθασαν οι άνδρες των Ηνωμένων Εθνών, ειδοποιημένοι απ’ τον μικρό Σωτήρη, που το ‘χε βάλει στα πόδια κι έπεσε πάνω τους τρέχοντας στους δρόμους του χωριού. Μα κρατούν ακόμη κρυφό τον τόπο της ταφής της, όνειδός τους ανεξίτηλο.

Κι άθελά τους συνάμα, κρατούν την Αντρούλα να διαφεντεύει, ως που της πρέπει, τον τόπο της.

Έφυγε n κυρά-Ελένη απ’ τη ζωή με το παράπονο πως δεν αξιώθηκε να φιλήσει τον τάφο της κόρης της, να της ανάψει το καντήλι.

Μα τ’ αδέρφια ελπίζουν να περισυλλέξουν σύντομα τ’ αγιασμένα της λείψανα. Κι ανάστησαν τ’ όνομά της στα παιδιά τους. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, γέμισε Αντρούλες το σπιτικό.

«…ύλαντρον όντας κοπεί καβάτζιν

τριγύρου του πετάσσουνται

τριακόσια παραπούλια»*

Πηγή : Χριστιανική Φοιτητική Δράση

iounios-ioulios-09_s

Τρία Ορθόδοξα περιοδικά ( ένα ιεραποστολικό, ένα φοιτητικό, ένα αντιαιρετικό )

Η Αντρούλα, ο Γρηγόρης, ο Ευαγόρας, ο Κυριάκος, ο Πετράκης ( και τόσοι άλλοι των Κυπριακών εθνικών αγώνων )  και τα εκατομμύρια μαρτύρων, νεομαρτύρων  της Ορθόδοξης Εκκλησίας και των Εθνομαρτύρων του ελληνικού Έθνους, τους 9 τελευταίους αιώνες, έδωσαν τη ΖΩΗ τους για να έχουμε εμείς σήμερα την ελευθερία μας …

Και η οργή ξεχειλίζει ( προσωπική οργή, άσχετη με το θέμα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής ) όταν στην ελεύθερη ΕΛΛΑΔΑ, Ορθόδοξη χριστιανική Ελλάδα και Κύπρο μας  γίνεται προσπάθεια ΦΙΜΩΣΗΣ του μπλογκ ενός πρώην μάρτυρα του Ιεχωβά από τη μια, και του troktikoy από την άλλη ( για να θυμηθώ μόνο μια τελευταία περίπτωση ), γιατί ενοχλούνται κάποιοι βαρώνοι των ΜΜΕ…

Εκφράζουμε την οργή και την αγανάκτησή μας για τις προσπάθειες φίμωσης των μπλογκς, παρότι διαφωνούμε με πολλά από αυτά  στο ύφος ή σε θέματα πίστεως, Εκκλησίας , εθνικά θέματα, κοινωνικά κλπ.

Επαναλαμβάνω ότι όλα αυτά αποτελούν προσωπικές απόψεις που δεν έχουν σχέση με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, τις Ορθόδοξες Ιεραποστολές και Μητροπόλεις, τους Ορθόδοξους Ιεραποστολικούς Συλλόγους και ότι αφορά την Ορθόδοξη Ιεραποστολή.

Θλίβομαι γιατί κάποιοι Νεοέλληνες, σήμερα, έβαλαν βόμβα σε κτίριο του Πατριαρχείου στη Θεσσαλονίκη, στην Άνω Πόλη ! Ποιών τα  συμφέροντα εξυπηρετούν με τις επιθέσεις κατά Ορθόδοξων  ναών, εκκλησιών, μοναστηριών, παρεκκλησιών και τις βεβηλώσεις ;

Θλίβομαι γιατί η εφημερίδα Έθνος της Κυριακής ( για δεύτερη φορά  η ίδια εφημερίδα μέσα σε ένα μήνα ) προβάλλει μονόπλευρα την παραθρησκευτική οργάνωση, αίρεση των ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά, της αμερικάνικης εκδοτικής εταιρίας Σκοπιά, η οποία θεωρεί το Διοικητικό της Συμβούλιο ( Κυβερνών Σώμα το ονομάζει ), ως τη μοναδική νόμιμη κυβέρνηση του Θεού στη γη, από το 1919, στην οποία πρέπει να υποταχθεί η ανθρωπότητα για να μη σφαγεί στον επερχόμενο Αρμαγεδώνα !!!

Έτσι εννοούν την «ενημέρωση» τα ΜΜΕ , και συγκεκριμένα το Έθνος ; Τι γνώμη έχουν οι Έλληνες και οι Κύπριοι αναγνώστες του Έθνους , που έχουν τα παιδιά τους στο στρατό, είτε μόνιμο προσωπικό, είτε ως υπηρετούντες τη στρατιωτική τους θητεία ; Είναι τα παιδιά μας «φονιάδες», «δολοφόνοι», «εχθροί του Θεού», όπως ονομάζει η αμερικάνικη εταιρία Σκοπιά, όσους υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας  τόσους αιώνες ;

Και φυσικά ούτε μια υπόνοια για το στρατοκρατικό, ολοκληρωτικό πνεύμα που εφαρμόζει η εταιρία Σκοπιά στα μέλη της, ούτε μια νύξη για την υποχρεωτική στέρηση της μετάγγισης αίματος στα παιδιά που έχουν γονείς «μάρτυρες του Ιεχωβά», ούτε μια νύξη για τον πόλεμο και την προσπάθεια ηθικής εξόντωσης όσων θέλουν να εγκαταλείψουν την εταιρία Σκοπιά, ούτε μια νύξη για την αλληλοπαρακολούθηση των μελών της Σκοπιάς από ανωτέρους ή και απλά μέλη ( γι’ αυτό και άλλωστε τους στέλνει δύο -δύο , για να ελέγχονται οι κινήσεις … ), ούτε μια νύξη για την απόλυτη ομοιομορφία στο ντύσιμο, ούτε μια νύξη ότι όλες οι ομιλίες ετοιμάζονται στην Αμερική και μεταφράζονται και απλώς εκφωνούνται στις διάφορες συνάξεις της Σκοπιάς, ούτε μια νύξη ότι όλα τα έντυπα γράφονται στην Αμερική και δεν επιτρέπεται διάλογος, αλλά έχουν έτοιμες ερωτήσεις από κάτω, που τις μαθαίνουν ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ, ούτε μια νύξη για το κλείσιμο ιστοσελίδων και τη λογοκρισία ιστοσελίδων πρώην μαρτύρων του Ιεχωβά, ούτε μια νύξη για τη δημόσια διαπόμπευση ( ακόμα και μέσα στην οικογένεια ) των πρώην μαρτύρων του Ιεχωβά ( σπάνιες οι εξαιρέσεις ), ούτε μια νύξη για το ότι η Σκοπιά υποχρεώνει τα μέλη της να προπληρώνουν τα έντυπα που μοιράζουν «δωρεάν«, ούτε μια νύξη για τις αποτυχημένες ψευδοπροφητείες της Σκοπιάς για το «τέλος του κόσμου» που δήθεν όλο πλησιάζει , ούτε μια νύξη για την έμμεση επιβολή σταματήματος των σπουδών των νέων μελών, προκειμένου να αφοσιωθούν στο μοίρασμα των εντύπων ( ισόβιοι πλασιέ ) και στον προσηλυτισμό νέων ΠΛΑΣΙΕΔΩΝ ( σύστημα αμερικάνικης πυραμίδας, εμπνευσμένο από άλλες επιχειρήσεις προώθησης προϊόντων ) , ούτε μια νύξη ότι η εταιρία Σκοπιά απασχολεί χιλιάδες εργαζομένους χωρίς ένσημα και ασφαλιστικά δικαιώματα, οι οποίοι ( παγκόσμια πρωτοτυπία ) όχι μόνο δεν πληρώνονται, αλλά πληρώνουν την εταιρία στην οποία εργάζονται ( εισφορές, δωρεές χρημάτων, ακινήτων, μετοχών, ομολόγων κλπ ) , γιατί τους έχει πείσει ότι … υπηρετούν τον Θεό, και ότι μόνο έτσι θα επιζήσουν από τη σφαγή του Αρμαγεδώνα και θα έχουν αιώνια ζωή στη γη !!!

Γι΄ αυτούς τους Νεοέλληνες  θυσιάστηκε η Αντρούλα και η κάθε Αντρούλα της Ελλάδας και της Κύπρου ;

This entry was posted in Ελλάδα - Greece, Κύπρος - Cyprus, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Αντρούλα Χριστοδούλου, η αγνοούμενη 17χρονη Κυπρία ηρωίδα και οι πεμπτοφαλαγγίτες του … Έθνους !

  1. Ο/Η Μisha λέει:

    Φίλε Πιλότε, καλημέρα!
    Δεν την γνώριζα την συγκινητικότατη ιστορία της παρθενομάρτυρος Αντρούλας.
    Ναι, είναι μάρτυς της πίστεως όπως οι άγιοι μοναχοί της μονής Ταώ ή της Νιτρίας που θανατώθηκαν από άγριους εισβολείς και αιτούμαι ταπεινά τις άγιες ευχές της.

    Σημαντικές και οι παρατηρήσεις σου για την υφή και δομή της Εταιρείας Σκοπιάς.
    Είναι πράγματι μια εταιρεία πυραμίδα, στην οποία όμως οι αμοιβές δεν είναι υλικές και απτές (έστω ως προσδοκίες) αλλά απατηλές υποσχέσεις για μεταθανάτια αποκατάσταση.

    Νομίζω ότι χρειάζεται να τονιστεί περισσότερο η εμπορική διάσταση της απατεωνοεταιρείας αυτής και έτσι πρέπει να αντιμετωπισθεί: ως ένας οργανισμός πωλήσεων με τα σεμινάρια στους πωλητές και τα λοιπά εργαλεία μάνατζμεντ και μάρκετινγκ.

  2. Ο/Η pilotos91 λέει:

    Κι όμως οι περισσότερες Ελληνίδες θα γνωρίζουν σήμερα κάποιες ξένες τραγουδίστριες ή ελληνίδες παρουσιάστριες, και όχι την Αντρούλα.

    Αυτό μας πονάει και μας θλίβει.

    Να έχουμε την ευχή της και να γίνει πρότυπο για όλους μας.

    Ο θεός να φωτίσει και να απελευθερώσει όσα αδέλφια μας έχουν εγκλωβιστεί από τις ψευτοϋποσχέσεις της αμερικάνικης πολυεθνικής εταιρίας Σκοπιά. Σε Αυτόν ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s