Catechetical Homily for Holy and Great Lent 2009 ( Ecumenical Patriarchate of Constantinople ) [English] [Chinese] [Deutsch] [Français] [Italiano] [Korean] [Russian] [Spanish]


+ B A R T H O L O M E W

By God’s Grace Archbishop of Constantinople,
New Rome and Ecumenical Patriarch

To the Plenitude of the Church,

Grace and Peace from our Savior Jesus Christ
And Prayers, Blessings and Forgiveness from Us

«Come, all peoples, let us today welcome

The gift of fasting

The period of repentance granted to us by God»
(Monday, First Week of Fasting)

Brethren and beloved children in the Lord,

The fast proposed to us by our Holy Church is not any deprivation, but a charisma. And the repentance to which it calls us is not any punishment, but a divine gift.

When the Church urges us, through the words of Scripture, not to store up for ourselves treasures on earth «where most and rust consume» but instead to store up treasures in heaven, where there is no danger of corruption, it is telling us the truth. For the Church is not of this world, even though it lives in this world and knows it. It knows humanity: our real need and distress. It knows our time well: the time of great development and speed, the plethora of information and confusion, the time of maqny fears, threats and collapses.

This is why – with calmness and steadiness – the Church invites everyone to repentance. This is why it discourages its children from taking the wrong path by treasuring their labors and basing their hopes on unstable foundations. Rather, it encourages them to store up treasure in heaven; for where our treasure lies, there also our heart is.

The treasure that cannot be corrupted and the hope that does not shame is precisely God’s love, the divine force that binds all things together. It is the incarnate Word of God, who stays with us forever.

He is the sanctification of our souls and bodies. For, He did not come to judge but to save the world. He did not come to criticize but to heal. «He wounds with compassion and demonstrates compassion with fervor.»

He abolished he one who held the power of death, namely the devil. He annihilated the sorrow of death, namely the joyless form and dark presence of death, which darkens and poisons all of our life and joy.

This is why, when our heart and love are directed toward the divine-human Lord, who has authority over the living and the dead, then everything is illumined and transformed.

Indeed, when the Apostle exhorts us «not to set our hopes on the uncertainty of riches, but rather on God who richly provides us with everything for our enjoyment» (1 Tim. 6.17), he is assuring us that the true enjoyment of life is exactly what God offers us, while we simply receive it with gratitude and thanksgiving. Then, the little becomes abundant, because it is blessed; and the fleeting and momentary shine with the light of eternity.

Then, not only do the joys of life contain something eternal; but the troubles and sufferings become occasions of divine comfort.

The divine economy of salvation is certain. For, God is «the one who provides everything with depth of wisdom and loving-kindness.» And the deposit of our labors is secure, for «we surrender all of our life and hope» to the incarnate Word.

So when the Gospel refers us to heaven, it is speaking literally. It brings us down to the reality of the earth, which has become heaven.

This is the certainty experienced and confessed by the Church.

Through your Cross, O Christ, there is one flock and one church of angels and human beings. Heaven and earth rejoice together. Lord, glory to you.»

The Church grants us the opportunity to experience this miracle of earth-become-heaven. Our roots lie in heaven. Without the Church, we are uprooted and homeless.

For the Church is our home. So long as we return to the Church, we are returning home; we come to ourselves. So long as we are estranged from the Church, we are lost and meaningless.

So long as we approach the Church, we perceive the authenticity of what is true. We behold the heavenly Father awaiting us outside the house.

We are convinced by the sense of goodness and beauty; we sense the presence of God’s powerful love, which overcomes death; we no longer sense the corruption and doubt, which mock the world.

Therefore, let us heed the divine invitation to enter the ocean of fasting in order to reach the harbor of light and resurrection with all the saints.

Holy and Great Lent 2009

Your fervent supplicant before God,

+ BARTHOLOMEW of Constantinople

No de protocole: 94

† Bartholomaios,
par la grâce de dieu archevêque de constantinople,
nouvelle rome et patriarche œcuménique,
que la grâce et la paix de notre seigneur et sauveur jésus christ,
ainsi que notre prière, bénédiction et absolution
soient avec tout le plérôme de l’église

«Venez, tous les peuples, et recevons la grâce du Carême commençant et, comme un don de Dieu, ce temps de pénitence…» (Lundi, 1ère semaine du Carême.)

Frères et enfants bien-aimés en le Seigneur,
Le jeûne que notre sainte Église nous propose n’est pas une privation, mais une grâce. Et la repentance, à laquelle elle nous invite, n’est pas une punition, mais un don divin.
Lorsque l’Église, à travers la péricope d’Évangile que nous venons d’entendre, nous exhorte à ne pas thésauriser sur terre «où les mites et les vers font tout disparaître», mais de rassembler des richesses au ciel où tout risque de corruption est absent, elle nous dit la vérité.
Car, l’Église n’est pas de ce monde, mais elle vit dans ce monde et le connaît.
Elle connaît l’être humain; ses réels besoins et ses tourments.
Elle connaît bien notre époque. L’époque des grandes évolutions et des hauts débits. L’époque du déluge d’informations et de confusions. L’époque des multiples phobies, menaces et effondrements…
C’est pour cela qu’elle nous invite calmement et fermement au repentir. C’est pour cela qu’elle dissuade ses enfants à choisir un chemin erroné en spéculant sur leur peine et en fondant leurs espoirs sur des bases décrépies. En revanche, elle les exhorte à engranger des richesses au ciel, là où notre cœur se trouve aussi.
Ce trésor qui ne se corrompt pas, l’espoir qui ne trompe pas, c’est l’Amour divin; la force de cohésion de tout. C’est le Verbe Divin incarné qui reste parmi nous pour l’éternité.
C’est Lui la sanctification de nos âmes et de nos corps. Il n’est pas venu pour juger, mais pour sauver le monde. Il n’est pas venu réprimander, mais guérir. «Il fustige en se montrant compatissant, témoignant sa chaleureuse miséricorde.»
«Il a réduit à l’impuissance celui qui détenait le pouvoir de la mort, c’est-à-dire le diable». Il a effacé le rictus de la mort, c’est-à-dire le spectre de la mort, cette présence qui assombrit la vie et empoisonne la joie de l’homme.
C’est pour cela que lorsque notre cœur et notre amour se tournent vers le Seigneur Dieu fait homme, qui détient le pouvoir sur les morts et les vivants, alors tout s’éclaire et se transforme.
L’Apôtre nous ordonne de ne pas mettre notre espoir «dans la richesse incertaine, mais en Dieu, lui qui nous dispense tous les biens en abondance». Ce faisant, il affirme que le vrai plaisir de la vie est celui que Dieu nous dispense et que nous acceptons avec gratitude et remerciement. Le peu devient alors abondant et béni; l’éphémère et le fugace brille alors d’une lumière d’éternité.
Non seulement les joies de la vie présentent alors ce quelque chose qui ne disparaît pas, mais au contraire les épreuves et les afflictions deviennent occasion de consolation divine.
Le plan divin de notre salut est certain. C’est «l’abîme de sagesse qui aime les hommes et dirige toutes choses en vue du salut». Le fruit de notre labeur, notre pécule est assuré, car «nous confions notre vie tout entière et notre espoir» au Seigneur Dieu fait homme.
C’est pourquoi, quand l’Évangile nous renvoie au ciel, c’est au sens propre ; il nous fait atterrir sur la réalité terrestre, transformée en ciel.
C’est cette certitude que l’Église vit et confesse.
«Par ta Croix, ô Christ, les Anges et les hommes ont formé une seule Église, un seul troupeau; le ciel et la terre exultent de joie, Seigneur, gloire à toi».
Elle nous donne la possibilité de vivre le miracle de la terre devenue ciel. Le Royaume de Dieu est en nous.
Les racines de l’homme se trouvent dans le ciel. Sans l’Église, nous sommes sans appui et sans foyer.
L’Église est notre maison. Lorsque l’être humain revient vers elle, il revient à lui, il se retrouve.
Lorsque nous nous approchons de l’Église, nous ressentons ce qui est réellement vrai. Nous voyons le Père céleste nous attendre devant la maison.
Nous sommes convaincus par le sentiment du bien et de la beauté. La présence de son amour puissant qui vainc la mort ; et non pas celle du corruptible et de l’ambigu qui se joue de l’homme.
Écoutons donc la divine invitation et entrons dans l’océan du jeûne pour parvenir au havre de la lumière et de la résurrection en compagnie de tous les Saints.

Saint et Grand Carême 2009
† Bartholomaios de Constantinople,
fervent intercesseur auprès de Dieu pour vous tous.

Protokoll-Nr. 94

+ Bartholomaios
durch Gottes Erbarmen Erzbischof von Konstantinopel, dem Neuen Rom,
und Ökumenischer Patriarch dem ganzen Volk der Kirche
Gnade und Friede von Christus, unserem Erlöser,
von uns aber Fürsprache, Segen und Vergebung

„Kommt, ihr Völker,
lasst uns heute empfangen die Gabe der Fasten
als gottgegebene Gelegenheit zur Umkehr …»

(aus dem Gottesdienst des Montags der ersten Fastenwoche)

Geliebte Brüder und Kinder im Herrn,

das Fasten, das uns unsere heilige Kirche empfiehlt, ist kein Verzicht, sondern eine Gabe. Und die Umkehr, zu der sie uns aufruft, ist keine Strafe, sondern ein göttliches Geschenk.

Und wenn die Kirche uns durch das Evangelium, das wir soeben gehört haben, nahelegt, uns nicht Schätze auf Erden zu sammeln, „wo Motten und Rost sie verzehren», sondern uns Schätze im Himmel zu sammeln, dort, wo sie nicht Gefahr laufen zu verderben, so sagt sie uns die Wahrheit. Denn die Kirche ist nicht von dieser Welt, aber sie lebt in der Welt und kennt sie.

Sie kennt auch den Menschen, seine wirklichen Bedürfnisse und Mühen.
Sie kennt auch ganz genau die Zeit, in der wir leben; eine Zeit großer Entwicklungen und Geschwindigkeiten. Eine Zeit der Informationsflut und der Verwirrungen. Eine Zeit vieler Ängste, Bedrohungen und Zusammenbrüche …

Darum ruft sie ruhig und beständig alle zur Umkehr. Darum bewahrt sie ihre Kinder davor, den falschen Weg zu gehen, die Frucht ihrer Mühen zu horten und ihre Hoffnung auf ein morsches Fundament zu gründen. Denn wo unser Schatz ist, da ist auch unser Herz.

Der Schatz, der nicht verdirbt, und die Hoffnung, die nicht beschämt, ist die göttliche Liebe; die Kraft, die alles erhält; das Fleisch gewordene Wort Gottes, das ewig bei uns bleibt.

Dieses Wort Gottes ist die Heiligung unserer Seelen und Leiber. Es ist nicht gekommen, die Welt zu richten, sondern sie zu retten. Es ist nicht gekommen, um zu tadeln, sondern um zu heilen. „Es schlägt in Mitleid und erweist zugleich seine milde Barmherzigkeit». Es hat den besiegt, der die Macht hat zu töten, d. h. den Teufel. Es hat die Trauer des Todes, also seine durch und durch finstere Gestalt und seine Präsenz, die das ganze Leben und jede Freude des Menschen verfinstert und vergiftet, getilgt.

Deshalb wird alles erleuchtet und verwandelt, wenn unser Herz und unsere Liebe dem Gottmenschen und Herrn, der über Tote und Lebende Gewalt hat, zugewandt sind.

Und wenn uns der hl. Apostel Paulus anhält, unsere Hoffnung „nicht auf den unsicheren Reichtum zu setzen, sondern auf den lebendigen Gott, der uns alles reichlich gibt, was wir brauchen» (1 Tim 6,17), so schenkt er uns die Gewissheit, daß der wahre Genuß des Lebens darin besteht, daß wir in Dankbarkeit und unter Danksagung empfangen, was Gott uns gibt. Dann ist das Geringe ein Reichtum, weil es gesegnet ist. Dann leuchtet das Vergängliche und Momentane im Licht der Ewigkeit. Dann haben nicht nur die Freuden des Lebens etwas Unvergängliches; vielmehr werden dann sogar Prüfungen und Bedrängnisse Anlässe göttlicher Tröstung.

Daß Gott unser Heil wirkt, steht außer Zweifel. Gott ist der, «der in der Tiefe seiner Weisheit alles für uns verfügt, weil er uns Menschen liebt». Und unsere Mühen sind nicht umsonst, denn es ist der Gottmensch, der Herr, „dem wir unser ganzes Leben und all unsere Hoffnung anvertrauen».

Darum spricht das Evangelium zu uns in des Wortes eigener Bedeutung, wenn es uns auf den Himmel verweist. Es bindet uns an die Wirklichkeit der Erde, die zum Himmel geworden ist.

Diese Gewissheit ist es, in der die Kirche lebt und die sie bekennt.

„Durch Dein Kreuz, Christus, wurden Menschen und Engel zu einer einzigen Herde, zu einer Gemeinde vereint. Himmel und Erde frohlocken. Herr, Ehre sei Dir!»

Die Kirche befähigt uns, das Wunder zu erleben, daß die Erde zum Himmel geworden ist. Das Reich Gottes ist in uns.

Die Wurzel des Menschen ist im Himmel. Ohne die Kirche sind wir unstet und heimatlos.

Die Kirche ist unser Haus. In dem Maß, wie der Mensch zu ihr zurückkehrt, kehrt er auch zu sich selbst zurück, kommt er zu sich.
In dem Maß, in dem er sich von ihr entfernt, verliert er sich und verdirbt.

In dem Maß in dem wir uns der Kirche nähern, empfinden wir die Wahrheit in ihrer Ursprünglichkeit. Wir sehen, daß der himmlische Vater uns außerhalb des Hauses erwartet.

Was uns überzeugt, das ist die Wahrnehmung des Guten und der Schönheit. Die Gegenwart einer Liebe, deren Macht den Tod besiegt. Und nicht die Gegenwart des Vergänglichen und Zweifelhaften, das den Menschen zum Narren hält.

Laßt uns also der göttlichen Einladung unser Ohr schenken und auf das Meer des Fastens hinausfahren, um mit allen Heiligen in den Hafen des Lichtes und der Auferstehung zu gelangen.

Heilige Große Fastenzeit 2009
Patriarch Bartholomaios von Konstantinopel
Euer aller inständiger Fürbitter bei Gott

Prot. N. 94

B A R T O L O M E O
PER GRAZIA DI DIO, ARCIVESCOVO DI COSTANTINOPOLI,
NUOVA ROMA E PATRIARCA ECUMENICO,
A TUTTO IL PLEROMA DELLA CHIESA,
GRAZIA E PACE DAL SALVATORE E SIGNORE NOSTRO GESÙ CRISTO
E DA NOI PREGHIERA, BENEDIZIONE E PERDONO.

«Venite popoli, accogliamo oggi il dono del digiuno, come tempo di conversione dato da Dio» (Lunedì della Prima Settimana di Quaresima)

Fratelli e Figli amati nel Signore,

Il digiuno che ci propone la nostra Santa Chiesa, non è una privazione, ma un dono. E la conversione alla quale ci chiama, non è un castigo, ma un regalo divino. E quando la Chiesa attraverso la pericope evangelica , che abbiamo appena ascoltato, ci esorta a non raccogliere tesori sulla terra «dove tarma e ruggine consumano «, ma a raccogliere tesori nel cielo, dove non vi è alcuna minaccia di danno, – ci dice la verità.
Poiché la Chiesa non è di questo mondo, ma vive in questo mondo e lo conosce. Conosce l’uomo, le reali sue necessità e debolezze. Conosce bene la nostra epoca. L’epoca delle grandi evoluzioni e della velocità; della massa di informazioni e di confusione; di tante paure, minacce e tracolli.

Per questo, serenamente e fermamente ci chiama tutti alla conversione. Per questo scoraggia i propri figli dal prendere una via errata con la quale raccogliere i propri sforzi e sostenere la propria speranza su basi instabili. Ma ci esorta a raccogliere nel cielo. Poiché dove è il nostro tesoro, lì si trova anche il nostro cuore.
Il tesoro che non si consuma e la speranza che non delude è l’Amore Divino, la Forza che tiene insieme ogni cosa. E’ il Verbo di Dio incarnato, che rimane con noi in eterno.
Questa è la santificazione delle anime e dei nostri corpi. E non è venuto per giudicare, ma per salvare il mondo. Non è venuto per rimproverare, ma per sanare: «Egli colpisce con compassione e dimostra compassione con fervore». Ha reso inoperante colui che aveva potere sulla morte, cioè il diavolo. Ha cancellato la tenebra della morte, cioè la faccia oscura senza sorriso e la presenza della morte. La quale – quando c’è -, offusca e avvelena tutta la vita e la gioia dell’uomo. Perciò, quando il cuore ed il nostro amore sono volti al Signore Teantropo, che ha potere sui morti e sui viventi, allora ogni cosa risplende e si trasfigura.

E quando l’Apostolo Paolo esorta a non riporre la speranza «sulla incertezza delle ricchezze, ma nel Dio vivente che tutto ci da in abbondanza, perché ne possiamo godere» (1 Tim. 6,17) – ci assicura che il vero godimento della vita, è ciò che ci da Dio e noi lo accogliamo con gratitudine e ringraziamento. Allora il poco è tanto, in quanto benedetto; e l’effimero ed il momentaneo splende con una luce di eternità.
Allora non solo le gioie della vita hanno qualcosa che non passa, ma anche le prove e la afflizione divengono motivi della divina incarnazione. La divina economia della nostra salvezza è certa. E’ «colui che costruisce benignamente ogni cosa con la profondità della sapienza». E la preziosa eredità delle nostre pene è resa sicura perché: «abbiamo posto tutta la nostra vita e la speranza» nel Signore Teantropo.

Perciò quando il Vangelo ci rimanda al cielo, è preciso. Ci fa toccare nella realtà della terra, la quale è divenuta cielo. LA Chiesa infatti vive e conferma questa certezza.
«Attraverso la Tua Croce o Cristo, uno è divenuto il gregge degli Angeli e degli uomini e una è la Chiesa. Il cielo e la terra si rallegrano o Signore, gloria a Te!» Ci dona la possibilità di vivere il miracolo che la terra è divenuta cielo. E il regno di Dio è dentro dio noi. Le radici dell’uomo si trovano nel cielo. Senza la Chiesa siamo sospesi in aria, senza dimora. La Chiesa è la nostra casa. Come l’uomo torna ad essa, così egli torna in se stesso, giunge al proprio io. Quanto più ci allontaniamo da essa, ci smarriamo, ci deterioriamo. Come ci avviciniamo alla Chiesa, avvertiamo l’autenticità di ciò che è vero. Vediamo il Padre celeste che ci attende fuori della casa. Ci persuade il senso del bene e del bello. La presenza dell’amore possente che vince la morte. E non solo del corruttibile e dell’incerto che schernisce l’uomo.

Ascoltiamo dunque l’invito divino ad entrare nel mare del digiuno, affinché possiamo giungere al porto della luce ed alla resurrezione con tutti i Santi.-

Santa e Grande Quaresima 2009

Il Patriarca di Costantinopoli, Bartolomeo
Fervente intercessore presso Dio per voi tutti

№ Протокола 94

ВАРФОЛОМЕЙ
МИЛОСТИЮ БОЖИЕЙ АРХИЕПИСКОП КОНСТАНТИНОПОЛЬСКИЙ-
НОВОГО РИМА И ВСЕЛЕНСКИЙ ПАТРИАРХ
ВСЕЙ ПОЛНОТЕ ЦЕРКВИ
БЛАГОДАТЬ, МИР И МИЛОСТЬ СПАСА И ГОСПОДА
НАШЕГО ИИСУСА, ОТ НАС ЖЕ МОЛИТВА, БЛАГОСЛОВЕНИЕ И ПРОЩЕНИЕ.

«Грядите людие, днесь, воспримем пощений дарование, яко богодарованное время покаяния…»
(Понедельник первой седмицы Великого Поста)

Дорогие братья и чада во Христе,
Предлагаемый нашей Святой Церковью пост не является лишением, а достижением. Также и покаяние, к которому она нас призывает, это не наказание, а божественный дар.
И когда Церковь, через только что услышанное евангельское чтение побуждает нас не собирать сокровищ на земле, «где моль и ржа истребляют», а на небесах, где им не угрожает тление, то она говорит правду.
Потому что Церковь – не от мира сего, но живет в этом мире и знает его.
Она знает человека с его настоящими нуждами и проблемами.
Она знает хорошо наше время. Время больших достижений и скоростей. Бурной информации и замешательства. Страхов, угроз и крушений…
Вот почему Церковь спокойно и неустанно призывает всех к покаянию. Вот почему Она удерживает своих чад от выбора ложного пути собирания сокровищ, от построения своих надежд на гнилых основах. Она призывает их собирать сокровища на небе. Потому что там, где наше сокровище, там находится и наше сердце.
Сокровище, которое не тлеет и надежда, которая не постыжает – это божья Любовь, это Сила сплачивающая все. Это – воплощенный Бог-Слово, остающийся с нами во веки.
Бог освящает наши души и наши тела. Он не пришел судить, а спасти мир. Он не пришел порицать, а исцелять. «Он карает с сочувствием и показывает пламенное сострадание».
Он лишил силы имеющего державу смерти, то есть диавола. Он устранил оскал смерти, т.е. темную фигуру смерти, присутствие которой очерняет и отравляет жизнь и радость людей.
Поэтому, когда наше сердце и любовь обращены к нашему Господу, имеющему власть над живыми и мертвыми, тогда все просветляется и трансформируется.
И когда Апостол призывает нас уповать «не на богатство неверное, но на Бога живаго, дающего нам всё обильно для наслаждения» (1 Тим. 6, 17), то он подтверждает, что истинным наслаждением в жизни является то, что дает нам Бог, и мы его принимаем с благодарностью и признательностью. И тогда малое становится богатым и благословенным, а эфемерное и мимолетное светится светом вечности.
Тогда не только радости жизни станут постоянными, но и испытания и печали станут причиной божьего утешения.
Божий промысел нашего спасения становится определенным. «Глубиною мудрости человеколюбно все строит Господь». И плоды наших трудов обеспечены, потому что мы «предлагаем живот наш весь и надежду» нашему Господу Богочеловеку.
Поэтому, когда Евангелие обращает нас к небесам, то это делается дословно. Оно приземляет нас в реальность земли, которая превратилась в небо.
Эту уверенность исповедует Церковь.
«Крестом Твоим Христе, едино стадо бысть ангел и человеков, и едина Церковь, небо и земля веселится».
Церковь дает нам возможность пережить чудо превращения земли в небо. А Царство Божие находится в нас самих.
Корни людей находятся на небесах. Без Церкви мы в подвешенном состоянии, у нас нет очага.
Церковь – наш дом. Когда человек возвращается в нее, он возвращается к себе, он находит себя; а когда он удаляется от нее, он теряется, становится негодным.
Чем ближе мы подходим к Церкви, тем больше мы чувствуем то, что поистине настоящее. Мы видим небесного Отца, ожидающего нас перед своим домом.
Нас убеждает ощущение добра и красоты, присутствие мощной любви, побеждающей смерть, а не тленного и сомнительного, которое насмехается над человеком.
Так давайте же прислушаемся к божественному приглашению поплавать по морю поста для того, чтобы со всеми Святыми прийти к гавани света и воскресения.
Святой и Великий Пост 2009

† Патриарх Константинопольский Варфоломей
Пламенный о всех вас молитвенник к Богу

+BARTOLOMÉ
POR LA MISERICORDIA DE DIOS
ARZOBISPO DE CONSTANTINOPLA
NUEVA ROMA Y PATRIARCA ECUMÉNICO
A TODO EL PLÉROMA DE LA IGLESIA
LA GRACIA SEA Y LA PAZ DE NUESTRO SALVADOR
Y SEÑOR JESUCRISTO, DESDE NOSOTROS, PUES,
ORACIÓN, BENDICIÓN Y PERDÓN

«Venid, oh pueblos, hoy recibamos
de los ayunos el don
como tiempo de arrepentimiento
regalado por Dios…»

(Lunes de la Primera Semana de los ayunos)

El ayuno que nos propone nuestra santa Iglesia no es una privación sinó un don, y la metanoia, a la cual nos llama, no es un castigo sinó un regalo.

Y cuando la Iglesia, a través de la perícopa evangélica que recién hemos escuchado, nos induce a no atesorar tesoros en la tierra «donde hay polilla y herrumbre que corroen», sino a que atesoremos tesoros en el cielo donde no hay ninguna amenaza de corrupción, nos dice la verdad, pues la Iglesia no es de este mundo, pero vive en este mundo y lo conoce: conoce al hombre, las reales necesidades y las fatigas; conoce bien nuestra época, época de grandes desarrollos y velocidades, de agitación de informaciones y de confusiones, de muchos miedos, amenazas y derrumbamientos…

Por ello, mansa pero establemente, llama a todos a la metanoia; por ello disuade a sus hijos para que no tomen un camino equivocado al atesorar sus esfuerzos y al colocar su esperanza sobre bases corruptibles. En cambio, persuade a que atesoren en el cielo, pues, «allí donde está vuestro tesoro, allí se encuentra vuestro corazón».

El tesoro que no se corrompe y la esperanza que no se ultraja es el divino amor, la fuerza que sostiene y articula todo. Es el Dios-Logos encarnado que vive entre nosotros por los siglos. Éste es la santificación de nuestras almas y cuerpos, pues no vino a juzgar, sinó a salvar al mundo; no ha venido a herir, sino a curar: «golpea con misericordia y se compadece ardientemente». Anuló al que tenía el poder de la muerte, es decir al demonio, abolió lo implacable de la muerte, es decir, la forma y la presencia despiadada y oscura de la muerte, la cual, cuando existe, oscurece y envenena toda la vida y la alegría del hombre.

Por ello, cuando nuestro corazón y nuestra mente están dirigidas hacia el Teántropo Señor, que tiene dominio sobre vivos y muertos, entonces todo se ilumina y se transfigura. Y cuando el Apóstol nos induce a que no basemos en «lo inseguro de las riquezas sino en Dios, que nos provee espléndidamente de todo para que lo disfrutemos» (I Tim. 6,17) nos asegura que el verdadero gozo de la vida es aquello que nos da Dios y que nosotros recibimos con gratitud y agradecimiento. Entonces lo poco es rico, pues está bendito, y lo contingente y momentáneo brilla con la luz de la eternidad. Entonces, no solamente las alegrías de la vida poseen algo que no concluye, sino que las pruebas y las tribulaciones se convierten en motivo de divino auxilio.

La divina economía de nuestra salvación es segura. Es «la que en la hondura de la sabiduría filantrópicamente todo provee», y así la prenda de nuestros esfuerzos está asegurada, pues «entregamos toda nuestra vida y esperanza» en el Teántropo Señor.

Por ello, cuando el Evangelio nos refiere al cielo, lo hace literalmente: nos hace aterrizar en la realidad de la tierra que se ha hecho cielo. Esta seguridad vive y confieza la Iglesia. «A través de tu cruz, oh Cristo, un solo rebaño se hizo de ángeles y de hombres y una Iglesia; la tierra y el cielo se regocijan, oh Señor, Gloria a Ti». Es por ello que nos concede la posibilidad de vivir el milagro de que la tierra se ha convertido en cielo, y que el dominio de Dios está entre nosotros.

Las raíces del hombre se encuentran en el cielo. Sin la Iglesia somos superficiales y errantes. La iglesia es nuestra casa. Al retornar el hombre a ella, regresa a sí mismo, vuelve en sí. Mientras se aleja, se pierde y se inutiliza. Al acercarnos a la Iglesia sentimos la originalidad de lo verdadero, contemplamos al Padre celestial que nos espera fuera de la casa. Nos convence la sensación de lo bueno y bello, y la presencia del fuerte amor que vence a la muerte, y no lo corrupto y dubitativo que se burla del hombre.

Escuchemos, pues, el divino desafío de penetrar en el piélago del ayuno, a fin de llegar al puerto de la luz y de la resurrección con todos los santos.

Santa y Gran Cuaresma 2009
+Bartolomé de Constantinopla
ferviente intercesor ante Dios
de todos vosotros.

CATECHETICAL HOMILY

恩典與平安從我們的救主耶穌基督
之禱告、祝福及寬恕我們

來吧!所有人民,今天讓我們迎接齋戒時期

上帝授予我們寬恕

(星期一,第一個星期齋戒)
上帝所愛的孩子們

明確的解釋我們的聖潔教會神的能力並沒有要剝奪或羞辱,上帝呼召我們悔改卻沒有帶有任何刑罰,這是來自上帝的禮物。

當教會通過聖經的經文敦促我們,不要為自己存放珍寶在世上,因為那裏會生鏽會遭蟲所蛀,反之存放珍寶在天堂,那裏沒有腐敗的危險,在那裏訴說著真理。因為教會不是屬與這世界的,即使教會設置在這個世界並認識世界。教會了解人類:我們真正的需求及面對的困厄。教會知道我們的歷史:以及人類了不起的發展時期及經歷、過剩資訊使之陷入慌張失措,面對無限恐懼的及威脅生活在崩潰中。

這就是為什麼教會擁有無限的平靜和堅定,因此邀請大家來悔改。這就是為什麼要勸導走在歧途的孩子受到人生的挫折,好好珍惜他們的辛勞不要把他們的希望建在不穩定的基礎。相反,鼓勵他們存放珍寶在天堂; 因為我們的珍寶會對我們說謊,如同我們心也常欺瞞自己。

這珍寶是不會腐敗的在上帝完美的愛中更不會感到羞愧,神的力量將我們緊緊的結合一起。神的聖言道成肉身,永遠與我們同在。

因著祂我們的靈魂和身體可以達到聖化。祂來到世上不是為了要審判,而是要拯救世界。祂不是要來批判,而是給予醫治。祂用傷痛犧牲奉獻證明永恆的熱誠與愛.

他廢除掌擁有死亡權柄的,即魔鬼撒旦。祂殲滅死亡的哀痛,將這不愉悅狀態和存在黑暗中的死亡,這些毒害我們生活並將喜悅變為黑暗。

這就是為什麼,將我們的心和愛獻給 神-人 上帝,是誰掌有生命和死亡的權柄,將這一切照亮更新。

的確,當傳道者囑咐我們不要將希望設置在不確定的財寶上,寧願將希望寄託在上帝為我們提供豐富的一切的享受上 (提摩太前書6:17你要囑咐那些今世富足的人,不要自高,也不要倚靠無定的錢財;只要倚靠那厚賜百物給我們的享受的 神。),並保證給予我們生活有真實的享受,上帝確切地提供我們,而我們只要單純地接受並感謝這恩典。然而,這看似微不足道,但因為上帝的賜福,卻變為恩典滿溢, 這亮光瞬間飛逝卻是永恆之光。

然而,永恆不僅包含生活喜悅的事; 當困難和痛苦來臨時神就是我們的安慰者。
.
救世的過程是確定的。因為上帝供應一切最深奧的智慧和慈愛; 我們付出的辛勞是肯定的,因我們放棄自我生活為的是獻給道成肉身的聖言。

當福音書向我們提到天堂時,這是真實的呈現。天國已經降臨在世上並真實的呈現這天堂。

這是千真萬確的事教會真實的體驗與宣告。
因著祢的十字架,噢!基督,那裡有一群信徒和唯一的教會及天使和人們。天堂和地球一起歡樂。榮耀歸與上帝.

教會授予我們並體驗天堂臨在這個地球上的奇蹟。我們的根是在天堂。沒有教會,我們根將被拔起成為無家可歸者。

教會是我們的家。只要我們回到教會,我們就回到家中; 我們將找到自我。若是我們遠離教會,我們將會迷失生命將無意義。

只要我們接近教會,我們將會辨明真偽明白什麼是真理。看哪!我們的天父在門外等著我們。

我們因著人性的感官受到良善和外表秀麗所被說服; 我們感覺上帝強而有力的愛,超越死亡; 我們不再受控於感官感到腐敗和疑惑,而不斷被世界所嘲弄。

所以,讓我們儆醒 神的邀請並進入這大齋戒期,願神的光照亮每個角落及所有聖徒之復活。
Holy and Great Lent 2009
Your fervent supplicant before God,
BARTHOLOMEW of Constantinople

사순절 시작을 알리는
바르톨로메오스 세계총대주교님의 메시지

«모든 사람들이여, 와서 오늘
주님께서 참회의 기간 동안 우리에게 허락하신
금식의 선물을 받도록 합시다.»
(금식 시작 첫 주 월요일)

형제 여러분 그리고 주님 안에 있는 사랑하는 자녀 여러분,

거룩한 교회가 사순절 기간 동안 우리에게 금식을 권하는 것은 무엇을 빼앗아가기 위해서가 아니라 오히려 우리에게 은총을 주기 위해서 입니다. 또한 교회가 우리에게 회개하라고 하는 이유도 벌을 주기 위해서가 아니라 하느님의 선물을 주기 위해서 입니다.
오늘 우리는 «땅에서는 좀먹거나 녹이 슬어 못쓰게 되므로» 이 땅에 재물을 쌓아 두지 말고 그 대신 좀이나 녹의 위험이 전혀 없는 하늘에 재물을 쌓아야 한다는 복음경의 말씀을 조금 전에 들었습니다. 이는 참으로 옳은 말씀입니다. 왜냐하면 교회는 이 세상에 살고 있고 또 이 세상을 잘 알고 있기는 하지만 이 세상에 속하지 않기 때문입니다. 교회는 인간에 대해 잘 알고 있으며, 인간의 욕구와 고통도 잘 알고 있습니다. 그리고 우리 시대가 모든 게 급격하고 빠른 속도로 변하는 시대이며, 정보가 홍수처럼 넘치는 혼돈의 시대이며, 수많은 두려움과 위협과 파멸이 존재하는 시대임을 잘 알고 있습니다.
그래서 교회는 침착하고 흔들림 없는 목소리로 모든 사람들에게 회개하라고 말하는 것입니다. 그래서 교회는 자녀들에게 언제 허물어질 지 모르는 기초 위에 땀 흘려 얻은 보화를 쌓아 놓거나 희망을 두는 잘못된 길로 가지 말고 오히려 하늘에 재물을 쌓는 올바른 길로 가라고 충고하는 것입니다. 그 이유는 재물이 있는 곳에 우리의 마음도 있기 때문입니다.
좀먹거나 녹이 슬지 않는 보물이자 결코 우리를 실망시키지 않는 희망은 하느님의 사랑입니다. 하느님의 사랑은 모든 것을 하나로 묶어주는 힘이며, 사람으로 태어나셔서 영원히 우리와 함께 계시는 하느님의 말씀이신 그리스도가 바로 하느님의 사랑입니다.
그리스도는 우리의 몸과 영혼을 거룩하게 해 주시는 분입니다. 그분은 세상을 비판하기 위해 오신 것이 아니라 구원하기 위해 오셨습니다. 그분은 세상을 질책하기 위해서가 아니라 세상의 병을 고치기 위해 오셨습니다. «그리스도는 상냥한 어조로 나무라시며 세상 사람들을 진심으로 가엾게 여기십니다.»
그리스도는 죽음의 권세를 지닌 존재였던 사탄을 무력화시키셨고, 죽음이 가져오는 슬픔을 제거하셨습니다. 다시 말해서 우리 인간의 삶과 즐거움을 방해하고 짓누르는 어둡고 침울한 모습의 죽음을 없애버리셨습니다. 그렇기 때문에 인간으로 태어나셨으며 죽은 자들과 산 자를 지배하시는 주님만을 우리가 바라보면서 그분을 진심으로 사랑한다면, 모든 것이 빛을 받아 환한 모습으로 변하게 됩니다.
사도 바울로는 하느님은 우리에게 모든 것을 풍성히 주셔서 즐기게 해 주시는 분이시므로 «믿을 수 없는 부귀에 희망을 두지 말고 오히려 하느님께 희망을 두라고»(1디모테오 6:17) 충고했습니다. 이는 하느님께서 우리에게 주시는 것들을 우리가 기쁨과 감사의 마음으로 받을 때만이 진정한 삶의 기쁨을 느낄 수 있다는 의미입니다. 우리가 그렇게 하면 하느님의 축복으로 아주 작은 것이 큰 것이 되며, 순간적이고 하찮은 것이 영원한 빛을 받아 밝게 빛나게 됩니다. 그때에는 우리의 삶이 끝없는 기쁨으로 가득 차게 될 것이며, 우리가 겪은 시련과 슬픔에 대해서는 하느님께서 위로해 주실 것입니다.
하느님께서는 인간을 구원하시려는 계획을 분명히 세워 놓으셨습니다. 하느님께서는 지극히 지혜로운 분이시며 너무도 인간을 사랑하는 분이시기에 인간을 위해 이미 모든 계획을 세워 놓으셨습니다. 그러므로 우리가 우리의 모든 삶과 희망을 인간이 되신 주님에게 맡긴다면, 우리의 수고는 틀림없이 안전한 곳에 쌓여 있을 것이고 언젠가는 반드시 보상 받을 것입니다.
오늘 성서의 말씀은 우리에게 하늘 나라를 주목하라고 권고합니다. 그런데 그리스도께서 이 땅에 오심으로 인해 이 땅이 하늘이 되는 기적이 일어났습니다. 교회는 «그리스도시여, 당신의 십자가를 통해 천사들과 사람들이 하나가 되었고 한 교회가 되었습니다. 하늘과 땅이 함께 기뻐합니다. 주여, 당신께 영광을 돌립니다»라는 성가로 우리가 살고 있는 땅이 하늘이 되었음을 고백합니다. 교회는 땅이 하늘이 되고 하느님의 나라가 우리 안에 임하는 놀라운 기적을 우리가 체험할 수 있는 가능성을 열어 줍니다.
인간의 뿌리는 하늘에 있습니다. 교회가 없다면 우리 인간은 이리저리 떠돌아다니는 노숙자에 불과합니다. 교회는 우리 집입니다. 우리는 교회로 돌아와야만 우리 자신의 진정한 모습을 찾게 됩니다. 우리가 교회로 다가가면 진리가 무엇인지를 깨달을 수 있으며, 교회에 가까이 가야만 집 밖에서 팔을 벌린 채 우리를 기다리고 계시는 하느님 아버지의 모습을 볼 수 있습니다. 교회는 어떤 것이 선하고 어떤 것이 아름다운 것인지를 가르쳐 줍니다. 교회 안에서는 죽음을 물리치신 하느님의 강력한 사랑의 힘을 느낄 수 있으며, 그곳에는 인간을 혼란스럽게 만드는 부패나 회의가 존재하지 않습니다.
그러므로 교회의 요청대로 우리 모두 사순절 기간 동안 철저하게 금식함으로써 부활절 날에 모든 성인들과 더불어 부활의 밝은 빛을 받도록 합시다.

2009년 성 대 사순절에
콘스탄티노플에서
바르톨로메오스 세계 총대주교
(   http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1039&tla=en )

This entry was posted in America, Australia, China, England - Αγγλία, Ασία, Asia, Αυστραλία, Αμερική, Ευρώπη, Ελλάδα - Greece, ΗΠΑ - USA, Ιταλία - Italia, Κύπρος - Cyprus, Κίνα, Καναδάς, Λατινική Αμερική ( Central and South America ), Νότια Κορέα, Korea, Ρωσία- Russia, Χονγκ Κονγκ-Hong Kong, Ωκεανία and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s