Ο Άγιος Δερβίσης ! Ένας ακόμη Νεομάρτυρας της Ορθόδοξης πίστης! ( Αγγελιοφόρος Θεσσαλονίκης )


Στην Ανω πόλη, στην Παναγία τη Λαγουδιανή ( Παναγία Λαοδηγήτρια ). Σουρούπωμα και μελετώ το εικόνισμα του. Νέος, αυστηρός και αγέλαστος. Ο σταυρός και το στεφάνι των μαρτύρων. Συνήθως οι Άγιοι κοιτάν μπροστά, στην ευθεία. Αυτός, το βλέμμα του ψηλά και λοξά αποκλίνει της ευθείας. Μα είναι ο Άγιος ο αποκλίνων της καθιερωμένης. Άγιος είναι και δερβίσης!

Ο Άγιος Αλέξανδρος ο Δερβίσης, ο Νεομάρτυρας. Σαλονικιός, ενορίτης. Έφηβος, κάποιος ισχυρός Τούρκος τον έβαλε στο μάτι, με πρόθεση σεξουαλική. Τον περίμενε ή η ατίμωση ή (σε περίπτωση άρνησης ) η εκδίκηση του Τούρκου, ίσως κι ο θάνατος. Αν γινόταν μουσουλμάνος, γλίτωνε απ’ αυτά, αποκτούσε δικαιώματα πολίτη. Δεν υποτάχτηκε, κινδύνευσε, δραπέτευσε, πήγε στη Σμύρνη. Εκεί, κάποια στιγμή, από μόνος του έγινε μουσουλμάνος. Και πιστός, φανατικός. Προσκύνησε και στη Μέκκα, έγινε και δερβίσης (καλόγερος). Δεκαοχτώ χρόνια αλώνισε την Αίγυπτο και την Τουρκιά, διδάσκοντας το λόγο του Προφήτη.

Με το ίδιο πάθος, όμως, κατηγορούσε και τους άρχοντες για την απληστία και την απανθρωπιά τους. Ήταν φορές που οι πιστοί τον φυγάδευσαν κρυφά, να τον σώσουν απ’ την οργή των ισχυρών. Στα στερνά, έπαιρνε και τα δίκαια των κατατρεγμένων Χριστιανών.

Άρχισε να πηγαίνει και στις χριστιανικές εκκλησίες (με τα ράσα του δερβίση). Τελικά, όταν φούντωσαν εναντίον του οι καταγγελίες, πήγε στον καδή της Σμύρνης, έβγαλε τα ρούχα του δερβίση και δήλωσε ότι γυρνάει στην πίστη του Χριστού.

Αποκεφαλίσθηκε το Μάη του 1794 «μπροστά σε πολυάριθμο και μανιασμένο πλήθος Τούρκων, Ελλήνων, Φράγκων και Αρμενίων» (κατά το Συναξάριον). Μόνος , με την πίστη του, που τη διάλεγε μόνος του. Αυτόνομος, συνεπής μέχρι θανάτου. Τι γοητεία στην ιστορία του Αγίου! Γνώρισα κάποιους απ’ την ευγενική αυτή ράτσα. Ξεροκέφαλοι για το δάσκαλο, μη συνεργάσιμοι για το χωροφύλακα, για τον προσωπάρχη. Αποδεχόμενοι τις προκλήσεις και τις διαβολές «τα ντολάπια των εχθρών» (κατά τον Εγγονόπουλο). «…Σπρώχνοντας τις αντιθέσεις στα ακραία λογικά τους όρια…» ( κατά τον Βλαδίμηρον).

Με πλήρη επίγνωση των συνεπειών του νόμου (κατά τους αρνητές των Δηλώσεων Μετανοίας ). Εκτεθειμένοι στο μίσος από Τούρκους, Έλληνες, Φράγκους, Αρμένηδες . «… Όρθιοι και μόνοι, μέσ’ τη φοβερή ερημιά του πλήθους …» (κατά τον Μανώλη Αναγνωστά¬κη). Νύχτωσε, ανάβω ένα κερί στην εικόνα. Α! Αυτός, το ξέρω, αυτός δεν θ’ αρνηθεί το κερί ενός «απίστου» !

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ είναι πολιτικός μηχανικός ( εφημερίδα Αγγελιοφόρος, 04/12/2008, σελίδα 11 )

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s