Σώστε τα παιδιά της Αφρικής ! Save the children in Africa ( Zimbabue, Congo ) !


Κάθομαι στον υπολογιστή μπροστά. Κάνω ένα γρήγορο πέρασμα από κάποια μπλογκ και από ιστοσελίδες με ειδήσεις. Το μάτι μου καρφώνεται πάνω σε ένα άρθρο και σε μια φωτογραφία. Μικρά παιδιά, με μπετονάκια , σκύβουν να πάρουν νερό μέσα στις λάσπες ! Αθώες ψυχούλες, θύματα μιας παγκόσμιας αναλγησίας, μιας παγκόσμιας απαξίωσης στην ανθρώπινη ζωή … Ναι, τα καταφέραμε ! Μαζί με τον Θεό που συστηματικά γκρεμίσαμε από τις ανθρώπινες καρδιές, γκρεμίσαμε και τον ίδιο τον άνθρωπο και τον αποκτηνώσαμε !

Σκέφτομαι ότι είναι 1η Δεκεμβρίου, ημέρα κατά του AIDS. Κοίταζα τα στατιστικά , άψυχα, αλλά τόσο ανθρώπινα : 35.000.000 άνθρωποι, φορείς του ιού, από τους οποίους 2.100.000 παιδιά, σε χώρες – κυρίως – της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής.

Κοιτάζω στο Νταρφούρ του Νότιου Σουδάν : πρόσφυγες !

Κοιτάζω στην Αιθιοπία : πείνα, κορμιά σκελετωμένα !

Κοιτάζω καθημερινά τη στατιστική των  θανάτων στο Ιράκ, τόσο άψυχα και αδιάφορα, όπως ο καταμετρητής της ΔΕΗ κοιτάζει τα ρολόγια…

Θυμάμαι τα σχολεία της Αϊτής που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι παίρνοντας μαζί τους στο θάνατο περίπου 100 παιδιά…

Τρέχω στην Ινδία να δω τα νέα θύματα του ακήρυχτου πολέμου Μουσουλμάνων -Ινδουϊστών και στη Νιγηρία για να δω τη σύγκρουση μουσουλμανικού Βορρά και χριστιανικού Νότου, σε μια χώρα βαθύτατα διχασμένη, φυλετικά και θρησκευτικά…

Κα επιστρέφω στο Κογκό, στο τόπο ενός άλλου εγκλήματος, λόγω πλουσίων κοιτασμάτων, με θύματα χιλιάδες πρόσφυγες στο Κογκό, στην Ουγκάντα, στο Μπουρούντι. ΄

Ο θάνατος του ανθρωπάκου που κρύβουμε μέσα μας…

Ανέμελοι τρέχουμε χωρίς να έχουμε τη δύναμη να δείξουμε λίγη ανθρωπιά. Παιδιά του κόσμου, αλλά δεν είναι τα δικά μας παιδιά. Εμείς τους αγορἀσαμε  τα καλύτερα φίλτρα νερού ! Και εκείνα στη φωτογραφία; Όχι, δεν είναι τα δικά μας παιδιά! Τα δικά μας παιδιά δεν καταδέχονται να πίνουν τέτοιο νερό ! Τα δικά μας παιδιά τρέχουν στα φασφουντάδικα και στα γυράδικα και πίνουν μόνο κόλα ή αλκοόλ !

Να ξανακοιτάξω τη φωτογραφία ; Μπα, δεν με προσέχει ! Θέλει να μαζέψει όσο περισσότερο βρώμικο νερό για να ξεδιψάσει ! Και, αν πάθει χολέρα, όπως άλλοι 9.000 συμπατριώτες του ; Δεν το βλέπω να προβληματίζεται ! Τι ξέρει, άραγε, από καθαρό νερό ; Δεν φοβάται τον θάνατο ; Ή μήπως έμαθε να ζει με το θάνατο, με τη πείνα και τη δίψα ;

Γιατί  τώρα  που το ξαναβλέπω μου θυμίζει τα παιδιά μου ; Μπα, λάθος κάνω. Τα παιδιά μου, αυτή τη στιγμή, κάνουν σχέδια για το μέλλον ! Όχι τι θα διαβάσουν, αλλά για την έξοδο του Σαββατοκύριακου και τις αγορές των Χριστουγέννων. Σκοπεύουν να αγοράσουν  νέο κινητό με πολλές καινοτομίες, νέα ρούχα -η τελευταία λέξη της μόδας , ακριβά παπούτσια ! Και εμείς σχεδιάζουμε που θα κλείσουμε για το ρεβεγιόν των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ! Λες να ήταν καλύτερο να πάμε για διακοπές στο εξωτερικό ; Παρίσι με τη Ντισνεϋλάντ ; Ή Λονδίνο για ψώνια σε εκείνο το ακριβό κατάστημα ; Μήπως σε Ελβετία ή Αυστρία για σκι και σνόουμπορντ ; Φιλανδία με τον κατακόκκινο Άι-βασίλη ;

Πως ξεχάστηκα ; Τώρα που κοιτάζα τη φωτογραφία με τα παιδιά της Ζιμπάμπουε, ξέχασα να αγοράσω τη γαλοπούλα και τα άλλα κρεατικά για όλη την εορταστική περίοδο! Και τσουρέκια και πολλά γλυκά ! Κάθε χρόνο πετάμε 1-2 γεμάτες σακκούλες με τα αποφάγια μας, αλλά χαλάλι το κέφι ! Εμείς να είμαστε καλά να τα τρώμε και να τα πετάμε ! Την υγεία μας να έχουμε να ξοδεύουμε και να τα πετάμε !

Αλλά, που είναι καλύτερα να πάμε για διασκέδαση ; Σε ρεμπετάδικο ή στα μπουζούκια ; Μήπως σε μπαράκι ; Που να δίνουμε 200 ευρώ το μπουκάλι το ουίσκι ; Υπάρχει και η λύση του καζίνο ! Πως δεν το σκέφτηκα ! Πράσινη τσόχα, ρουλέττα, φρουτάκια !  Την υγεία μας να έχουμε να παίζουμε ! Έχουμε μπόλικα , έτσι για το καλό του χρόνου ! Ας φάμε και ας πιούμε , γιατί αύριο δεν ξέρουμε τι  μας ξημερώνει ! Μια ζωή την έχουμε, κι αν δεν την γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε, που λέει και ο ποιητής !

Ρε συ, τώρα θυμήθηκα ξανά τη φωτογραφία με το παιδί από το Κογκό. Και αυτή με το παιδί από τη Ζιμπάμπουε. Ναι, τώρα πρόσεξα ότι όλα μοιάζουν μεταξύ τους, μαύρα, πεινασμένα, σκελετωμένα, απελπισμένα ! Άραγε αυτά τα παιδιά χαμογελάνε ποτέ ; Χαίρονται ; Τραγουδάνε ; Ναι, τώρα θυμήθηκα. Μοιάζουν πάρα πολύ σε ένα μικρό Παιδί που είχα δει ζωγραφισμένο άλλοτε σε μια φάτνη, άλλοτε στην αγκαλιά της μάνας του, μέσα στη κατάφωτη εκκλησιά των παιδικών μου χρόνων. Τότε που η γιαγιά μου με έπαιρνε από το χέρι, άγιες μέρες – καλή της  ώρα -για να με πάει να δω ένα Βρέφος που με αγαπά ! Πως του μοιάζουν όλα ! Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά ! Μπα! Έχω και καρδιά,  σκέφτηκα ! Και γιατί έχει γίνει τόσο σκληρή ; Γιατί δεν αισθάνεται ; Γιατί δεν συγκινείται με αυτά τα παιδιά, που μοιάζουν στον Χριστό ; Γιατί έχει παγώσει ; Μήπως ο υπεράνθρωπος που σχεδιάστηκε μέσα μου είναι ένας άνθρωπος χωρίς καρδιά ; Μήπως ο υπεράνθρωπος έχει εξομοιωθεί με τα ζώα; Μήπως τελικά υπάρχει εξέλιξη των ειδών αλλά από την ανάποδη, δηλαδή,  εγώ ο υπεράνθωπος μεταμορφώνομαι -καθημερινά – σε ζώο , αποκτηνώνομαι και ενδιαφέρομαι μόνο για την πάρτη μου και τον εαυτούλη μου ;

Όχι, δεν είμαι ο εαυτός μου ! Είμαι το δημιούργημα των ΜΜΕ, των ριάλιτυ σόου, της σύγχρονης ανταγωνιστικής , υπερκαταναλωτικής κοινωνίας ! Είμαι ένα παγόβουνο που πρέπει να έρθει ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης να λιώσει ! Πρέπει να βρω τον εαυτό μου, αλλά κάθε φορά που ψάχνω τον εαυτό μου, τότε τον χάνω ! Και γίνομαι αδιάφορος,ανάλγητος, άσπλαχνος, αδίστακτος,  τη στιγμή που εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον πλανήτη πεθαίνουν από πείνα, δίψα, έλλειψη φαρμάκων, εμβολίων, πόσιμου νερού, βιταμινών. Πάλι, κάτι λείπει από μέσα μου. Και η ζωή μου είναι κόλαση από διάφορα ακραία συναισθήματα που βιώνω έντονα. Τι να φταίει που τίποτα δεν με συγκινεί ; Μήπως επειδή έχω εθιστεί από μικρό παιδί σε χιλιάδες θανάτους, φόνους μέσα από την τηλεόραση, τις κινηματογραφικές ταινίες, τα βιντεοπαιχνίδια, το διαδίκτυο, τα σύγχρονα κινούμενα σχέδια  με τέρατα και δολοφόνους ; Ή μήπως επειδή μου έχει γίνει συνήθεια να βλέπω την ανθρώπινη δυστυχία στα δελτία ειδήσεων και , πλέον, δεν με συγκινεί ; Γιατί νοιώθω τόσο μίσος για τους ανθρώπους ; Γιατί, μερικές φορές, μισώ τον εαυτό μου και τους όποιους αντιπάλους μου, είτε σε κομματικό, ιδεολογικό, αθλητικό επίπεδο ;  Τι φταίει που δεν έκανα τίποτα για τα παιδιά που είδα σε τόσες φωτογραφίες από την Αφρική ;

Για να ξαναδώ τα πρόσωπά τους  στη φωτογραφία :

(   http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=963343&lngDtrID=245 )

Να δω και το Θείο Βρέφος :

christougenna

Και ποια είναι η λύση ; Πως θα αποκτήσω ξανά ανθρωπιά ; Πως θα ζήσω Χριστούγεννα χωρίς Χριστό ; Αλλά ο μικρός Χριστός δεν είναι μόνο μέσα σε μια φάτνη. Είναι μέσα στη ζούγκλα του Κογκό, είναι δίπλα σε ένα μολυσμένο χείμαρρο στη Ζιμπάμπουε, στο Μαλάουι, στη Τανζανία, στην Ινδία, στην Αϊτή, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Για να γιορτάσω αληθινά Χριστούγεννα πρέπει να γεννηθεί η Αγάπη στη καρδιά μου, πρέπει να κάνω να χαμογελάσει ο μικρός Χριστός της Αφρικής, της Ασίας, του κόσμου…

Και θυμήθηκα και το τραγούδι για τα παιδιά , τα παιδιά της Αφρικής, του κόσμου …

There comes a time when we need a certain call
When the world must come together as one
There are people dying
Oh, and it’s time to lend a hand to life
The greatest gift of all

We can’t go on pretending day by day
That someone, somehow will soon make a change
We’re all a part of God’s great big family
And the truth – you know love is all we need

We are the world, we are the children
We are the ones who make a brighter day
So let’s start giving
There’s a choice we’re making
We’re saving our own lives
It’s true we’ll make a better day
Just you and me

Well, send’em you your heart
So they know that someone cares
And their lives will be stronger and free
As God has shown us
By turning stone to bread
And so we all must lend a helping hand

We are the world, we are the children
We are the ones who make a brighter day
So let’s start giving
There’s a choice we’re making
We’re saving our own lives
It’s true we’ll make a better day
Just you and me

When you’re down and out
There seems no hope at all
But if you just believe
There’s no way we can fall
Well, well, well, let’s realize
That one change can only come
When we stand together as one

We are the world, we are the children
We are the ones who make a brighter day
So let’s start giving
There’s a choice we’re making
We’re saving our own lives
It’s true we’ll make a better day
Just you and me.

Εσύ , εγώ, εσείς, εμείς, τα παιδιά και ο Θεός …

https://ierapostoli.wordpress.com/enisxisi/ )

Και κάποιες σκέψεις που γράφτηκαν σε άλλη περίσταση αλλά αντικατατοπτρίζουν την κατάστασή . Οι περιπέτειες ενός προσκηνυτή  :

Δεν αγαπώ ούτε τον πλησίον μου.

Εάν ηγάπων τον πλησίον μου, θα ήτο δυνατόν να σκεφθώ και ν’ αποφασίσω να δώσω και την ζωήν μου δι’ αυτόν, εάν θα υπήρχεν ανάγκη. Όχι, όμως, αυτό μόνον δεν κάμνω, αλλά ούτε και την παραμικράν θυσίαν είμαι διατεθειμένος να υποστώ δι’ αυτόν. Εάν ηγάπων τον πλησίον μου, συμφώνως με την εντολήν του Θείου Ευαγγελίου, αι λύπαι του θα ήσαν και ιδικαί μου λύπαι και αι χαραί του θα αντανακλούσαν εις το πρόσωπόν μου, όπως εις το ιδικόν του.

Αντιθέτως ευχαριστούμαι ν’ ακούω διάφορα άσχημα πράγματα δια τον πλησίον μου, αντί να λυπούμαι και να πονώ. Η κάθε συμφορά του όχι μόνον δεν μου στενοχωρεί, αλλά δίδει εις εμέ εν είδος χαράς, ενδιαφέροντος και ελπίδος ν’ ακούσω περισσότερα. Το σφάλμα ή το αμάρτημα του αδελφού μου όχι μόνον δεν το σκεπάζω με αγάπην, αλλά το διατυμπανίζω με εσωτερικήν ικανοποίησιν. Η ευτυχία του πλησίον μου, η τιμή του, τ’ αγαθά του δεν με ευφραίνουν, μου δίδουν δε αντιθέτως το συναίσθημα της αδιαφορίας. Τέλος, συχνά καταλαμβάνουν την ψυχήν μου περιφρόνησις και φθόνος δια τον πλησίον μου.

(    http://egolpio.wordpress.com/2008/11/29/xrisma/ )

About these ads

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s