Στο δρόμο του γυρισμού κανένας μας δεν μίλησε ( Λεπροκομείο Γιαουντέ – Καμερούν )


Από παλαιότερο τεύχος του Ιεραποστολικού περιοδικού Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πληροφορούμαστε για την επίσκεψη του ορθόδοξου ιεραποστολικού κλιμακίου στο Λεπροκομείο του Γιαουντέ, της πρωτεύουσας του Καμερούν.Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας αυτό το κείμενο, βλέποντας και ξαναβλέποντας τις φωτογραφίες, ίσως όλοι μας αισθανθούμε την ανάγκη να ξαναδούμε με άλλο μάτι τη ζωή μας, αλλά και το τι κάνουμε για να βοηθήσουμε τα Ορθόδοξα ιεραποστολικά κλιμάκια στο πολύπλευρο έργο τους.

Ίσως θα ήταν και ένα πολύτιμο μάθημα στα νέα παιδιά που αγωνιούν για περισσότερα και εύκολα χρήματα, για αχαλίνωτη διασκέδαση, πιο ακριβά ρούχα, κινητά, αμάξια κλπ.

Ίσως και γίνει αυτό μια αφορμή να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε για όσα θεωρούμε ότι δεν έχουμε…

Στο Καμερούν κάθε Πάσχα κάνουμε μία μεγάλη γιορτή για όλα τα μέλη της Ορθοδόξου Κοινότητος των Καμερουνέζων.

Εφέτος είχαμε μία οικονομική δυσκολία λόγω πολλών απρόβλεπτων εξόδων που μας έτυχαν. Είπαμε, λοιπόν, να μην κάνουμε αυτή την μεγάλη εκδήλωση και να αρκεστούμε σε ένα απλό τραπέζι με τους Ιερείς και τους σπουδαστές του Σεμιναρίου Ορθοδόξου Θεολογίας «Ο Άγιος Μάρκος». Κι αν μας περίσσευε κάτι από τα λιγοστά χρήματα που συγκεντρώσαμε για τα έξοδα της γιορτής, να τα δώσουμε για φιλανθρωπία.
Με αυτή την αφορμή σκεφθήκαμε να προσφέρουμε κάτι σ’ αυτούς που όλοι ξεχνάνε. Έτσι οργανώσαμε μία επίσκεψη στο Λεπροκομείο, παράρτημα του Γενικού Νοσοκομείου του Γιαουντέ.

Μας πληροφόρησαν ότι περιθάλπονται περίπου 60 ασθενείς και η κατάσταση τους είναι προβληματική.

 Η ασθένεια της λέπρας συνδυάζεται, δυστυχώς, με διάφορες προλήψεις και δεισιδαιμονίες των αμαθών και απλών ανθρώπων, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπονται οι ασθενείς από την οικογένεια τους και να μην υπάρχει κανένας για την εξυπηρέτηση τους, όταν προχωρεί η ασθένεια και αρχίσουν οι επιπλοκές.

Έτσι, υπάρχει μία ομάδα ασθενών που μπορεί και αυτοεξυπηρετείται και μία άλλη πιο βαριάς μορφής (ακρωτηριασμένοι, κατάκοιτοι κτλ.), που εξυπηρετείται από τους ομοιοπαθείς που βρίσκονται στα πρώτα στάδια.

Μας συνέστησαν να τους προμηθεύσουμε μία σειρά από φάρμακα, καθαριστικά, απολυμαντικά. Εμείς από την μεριά μας φαντασθήκαμε τα υπόλοιπα απαραίτητα της επισκέψεως μας (τρόφιμα, γλυκά κτλ.).

Έτσι, λοιπόν, μετά το μεσημεριανό πασχαλινό τραπέζι με όλους τους σπουδαστές επιβιβασθήκαμε στα αυτοκίνητα της Μητροπόλεως και με το φορτηγάκι φορτωμένο τα είδη που είχαμε προμηθευτεί, ξεκινήσαμε για το Νοσοκομείο.

Η σχετική ενημέρωση που είχαμε από τον υπεύθυνο του τμήματος του Νοσοκομείου ήταν εμπεριστατωμένη, αλλά μάλλον η φαντασία μας ήταν φτωχή για να συλλάβει την ειδική αυτή πραγματικότητα των ασθενών.

Στο σημείο αυτό θα ήταν καλύτερα να μην περιγράψω τίποτα και το φωτογραφικό υλικό να μιλήσει μόνο του…


Προσπαθήσαμε να συνέλθουμε από το σοκ και την αμηχανία. Νομίζω όλοι μέσα μας μετανιώσαμε που ήλθαμε το απόγευμα. Οι σπουδαστές μας έσωσαν την κατάλληλη στιγμή. Άρχισαν να ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη» και κατόπιν τις Καταβασίες του Πάσχα.

Είπαμε κάποια λόγια, που ο π. Δημήτριος και ο κ. Νικόλαος: ο γυμναστής του Σεμιναρίου, μετέφρασαν σε δύο διαφορετικές διαλέκτους: «…Ήλθαμε κοντά σας σήμερα να σας πούμε το Χριστός Ανέστη και αυτή την χαρά της Αναστάσεως θελήσαμε να την μοιραστούμε μαζί σας… Και είναι το Ευαγγέλιο που μας έφερε κοντά σας… Στο πρόσωπο σας βλέπουμε τον Κύριο μας να είναι ασθενής, για μας έχετε την αξία του Κυρίου μας …Νιώθουμε ένοχοι μπροστά σας διότι, αν και πάντοτε ως Εκκλησία προσευχόμαστε για όλους τους αδελφούς μας που πάσχουν, εντούτοις μόνο σήμερα η θύμηση σας μας έσπρωξε να σας συναντήσουμε…

Τα δώρα μας είναι φτωχά μπροστά στον πλούτο της υπομονής σας και στον αγώνα σας μπροστά στις δυσκολίες, αλλά δεχθείτε τα σαν ένα μικρό χτύπο της καρδιάς μας… Εμείς απλώς σας τα μεταφέρουμε… Είναι δώρα που προέρχονται από το υστέρημα πολλών φτωχών ανθρώπων, από μία μικρή και μακρινή χώρα… Είναι άνθρωποι που σας σκέπτονται στην προσευχή τους. Πιστεύουν ότι υπάρχει πάντα κάποιος μεγαλύτερος πόνος από τον δικό τους και δίνουν προτεραιότητα στον πόνο του πλησίον τους. Καταβάλλουν πολλές προσπάθειες και στερούνται για να μπορέσουμε να σας πλησιάσουμε εμείς σήμερα κρατώντας κάτι στα χέρια μας… Δεν είναι σπουδαία πράγματα, αλλά μέσα σ’ αυτά είναι κρυμμένη η αγάπη πολλών ανθρώπων που μυστικά είναι κοντά σας, κοντά μας, και ψάλλουν μαζί μας το Χριστός Ανέστη… Δεχθείτε τα για την χαρά της Αναστάσεως…».

Μα τι να πεις αλήθεια για να αλλάξεις, να φωτίσεις το βλέμμα αυτών των εγκαταλελειμμένων ανθρώπων; Συγκινήθηκαν, άρχισαν να κλαίνε… Το ίδιο και εμείς… Μας ευχαρίστησαν.

Ήταν απόγευμα Λαμπρής του 2007. Αποχαιρετιστήκαμε με το «Χριστός Ανέστη».

Στον δρόμο, καθώς επιστρέφαμε, κανένας μας δεν μίλησε…

Μόνο το βράδυ στο Απόδειπνο, ψάλλοντας ξανά όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη», καταλάβαμε ότι το ψάλλαμε κάπως διαφορετικά… Σαν οι φωνές όλων μας να είχαν υποστεί κάποια αλλοίωση. «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος στις καρδιές μας τούτο το Πάσχα και αναστάτωσε τις υπάρξεις μας…».

Μετά της εν Κυρίω αγάπης

ο Καμερούν Γρηγόριος

 

Όσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί νομίζουν ότι μπορούν να βοηθήσουν από το υστέρημά τους το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς Μητρόπολης Καμερούν ( και ενόψει εορτών των Χριστουγέννων ), ας στείλουν την αγάπη τους μέσω του Ορθοδόξου Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Θεσσαλονίκης. Σχετικές πληροφορίες στην ενότητα : Πως μπορούμε να ενισχύσουμε τις Ορθόδοξες Ιεραποστολές.

http://www.iersyn.gr/support.html  )  (  http://www.iersyn.gr/magazine_subscribers.html  )

This entry was posted in Αφρική, Africa, Καμερούν,Cameroon and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s